Dag 98 van 2555; de kracht van het woord

Dag 98 van 2555; de kracht van het woord  Hoe verder ik in mijn proces kom hoe meer ik kan zien wat de woorden die ik spreek zeggen over mijzelf. Tegelijkertijd met dat proces kan ik steeds beter zien wat de woorden van anderen onthullen over zichzelf. Ook heb ik gemerkt dat mensen die zich hier niet mee bezighouden vrij narrig worden als je ze confronteert met de woorden die ze spreken/schrijven. Elk woord is specifiek en je kunt niet achteraf jezelf eruit lullen met nog meer woorden, wat wel vaak gebeurd als je de ander confronteert met de woorden die hij/zij sprak. Mensen hebben het nooit zo bedoeld. Ik zal waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben, als ik mij niet was gaan verdiepen hierin en nog niet mijn verantwoordelijkheid voor mijn woorden voor het deel dat ik mij bewust ben, had genomen. Dus ik snap het wel, dat men narrig wordt, maar tegelijkertijd kan ik het niet accepteren wanneer het gaat om geen verantwoordelijkheid nemen voor zaken die cruciaal zijn om verder te kunnen met planeet aarde en elkaar.

 

Meestal reageer ik niet, op dit soort woorden van anderen die totale lamlendigheid en separatie met de werkelijkheid weergeven, op de sociale media. Toch liet ik mij gisteren verleiden om een persoon op zijn woordkeuze te wijzen en mijn commentaar daardoor persoonlijk te maken voor deze persoon. Aiaai dat had ik niet moeten doen, ik had het algemeen moeten houden en dan had ik ook de boodschap die ik wilde overbrengen kunnen overbrengen. Ik vond het woordgebruik zo’n tekent voorbeeld van de verantwoordelijkheid afschuiven dat ik de persoon daar bewust van wilde maken. Maar de persoon nam het persoonlijk en verweet mij van het invullen van de persoon zijn geschreven woorden. Dan zit de communicatie ineens muurvast, want de persoon die het persoonlijk nam kan niet meer helder in het hier en nu zijn, dus communicatie is niet meer mogelijk en de boodschap gaat verloren tussen het op de pik getrapt voelen en aangetast zijn in het goed mens personage en ik stond erbij en ik keek erna. Krachtig zijn woorden, met 1 zin hielp ik de communicatie om zeep en met het lezen van 1 zin sneed de ander de communicatie af.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een ander te wijzen op zijn onoprechtheid zonder een relatie /overeenkomst met die persoon te hebben zodat wat het mogelijk zou maken om in zelf oprechtheid dingen te delen en de ander als mijzelf te assisteren en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beteuterd te zijn toen de persoon het persoonlijk nam en narrig werd en mijzelf niet voor het reageren had verplaatst in de schoenen van de ander om te kunnen zien dat dit niet als ondersteuning zou worden opgepakt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn woorden als bedreigend zouden worden gezien en niet als gelijkwaardig en ondersteuning.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet verantwoordelijk was voor het persoonlijk nemen van mijn woorden door de ander.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik de reactie op mijn woorden van de ander persoonlijk nam en de persoon labelde als onwetende, waardoor ik automatisch mijzelf meer voelde omdat ik mijzelf gelabeld had als wetende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij meer te voelen dan de ander en te participeren in polariteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na deze communicatie botsing de ander te labelen als iemand die niet wil luisteren naar gezond verstand en zich alleen maar wil profileren als goed mens, waardoor ik opnieuw de communicatie tussen ons onmogelijk maak.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze persoon als niet luisterend te labelen uit angst voor verdere communicatie die ik dan zou ervaren als falen door de originele ervaring als blauw print te gebruiken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het zien van deze persoon zijn profielfoto op mijn prikbord antipathie te voelen jegens de persoon en mij niet te realiseren dat het de angst is voor verdere confrontatie en herhaling van een ervaring die ik labelde als falen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer zelfvertrouwen te halen uit het feit dat ik de woorden van mijzelf en de ander beter begrijp dan vroeger en beter kan doorzien waar de onoprechtheid zit en mij niet te realiseren dat zelfvertrouwen uit mijzelf komt en niet kan afhangen van iets dat ik mij aangeleerd heb en in zekere zin buiten mijzelf ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de verleiding om te reageren op deze persoon op FB niet een actie in het moment was , maar een accumulatie van ergenisjes over de woorden van de andere persoon over een langere periode heen was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te reageren op de ander vanuit emotie die opgebouwd was over een langere periode en daardoor ook ik mijn woorden niet in totale oprechtheid kon schrijven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij onze eigen woorden niet snappen en daarmee onszelf niet snappen en zo woorden laden met emoties die niet in relatie staan tot die woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin wij niet instaat zijn te communiceren op gelijke basis met elkaar en zodoende elkaar niet kunnen ondersteunen en assisteren om als groep, als mensheid, de schouders onder de wereld te zetten en te werken aan een betere toekomst die de test des tijds doorstaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer vanuit reactie met anderen te communiceren, maar alleen te communiceren vanuit een punt van ondersteunen in gelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn angst voor falen niet meer af te schuiven op anderen en zodoende antipathie te ontwikkelen voor de ander en die ander zodoende te mijden om dat nare gevoel van falen niet te hoeven ervaren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om communicatie puur en helder te houden en altijd eerst de zaken voor mijzelf op een rijtje te hebben en zodoende een levend voorbeeld te zijn die communiceert met de ander vanuit zelfoprechtheid.

Advertenties