Dag 358 van 2555: tijd als ontmaskering van zelfbeperking – Lucy

DIP Lite cursusWe besloten als gezin om naar de film te gaan, meestal is het moeilijk om die ene film te kiezen die we allemaal de moeite waard vinden om te kijken. Dit keer had mijn partner de film ‘Lucy’ gespot bij ‘the Movies’ bij ons in de stad en wonder boven wonder leek het ons allemaal leuk om daarheen te gaan. Daar zaten we dan in de nog bijna nieuwe bioscoopzaal, mijn kinderen hadden al gezegd dat het wel een actiefilm is, maar ik liet het over mij heen komen. Films met alleen maar geschiet en geweld daar kan ik niet minimaal 80 minuten naar zitten kijken, dat wordt op een bepaald moment een soort van overload op mijn systeem.

Wat ik in deze blog post wil bespreken zijn bepaalde zinnen en delen uit de film, dus mocht je nog van plan zijn de film te gaan bekijken, ga gerust je gang ik zal niet alles vertellen.

De film gaat in grote lijnen over het gebruik van onze hersencapaciteit die gemiddeld bij ons mensen 15% is, maar door een nieuwe drug in grote hoeveelheden binnen te krijgen gaat de hoofdrolspeelster Lucy van een hersencapaciteit van 15 naar 100%. In dit proces gaat zij door verschillende stadia en  realisaties over het beheersen van haarzelf, haar lichaam en haar omgeving.

Op een bepaald moment legt ze uit dat woorden en cijfers alleen maar bestaan om onze wereld begrijpelijk te maken, een soort van code om het behapbaar te maken. Waardoor woorden en cijfers meteen ook onze grootste beperking zijn. De wereld zo gaat zij verder, is gebaseerd en dus gemaakt door onze beperkte hersencapaciteit, we leven dus in een beperkte wereld.

Dat is toch redelijk de spijker op z’n kop, binnen mijn perspectief slaan we onze vleugels uit zodra we meer woorden en meer betekenissen gaan kennen. De wereld van een kind is vrij klein, omdat het nog niet veel woorden kent. Hoe meer woorden we leren hoe groter onze wereld als kind wordt. Dus leren wij als volwassenen vrijwel geen nieuwe woorden erbij dan blijft onze wereld statisch en is er geen sprake van evolutie binnen onze eigen wereld. We kennen allemaal wel zo’n moment waarop we iets werkelijk niet kunnen bevatten. Dat kan frustrerend zijn of iets waar we ons bij neerleggen, maar het is tegelijkertijd wel het eind van onze horizon waar we direct tegenaan kijken.

Wanneer we ons dan realiseren dat veel mensen niet het uiterste uit zich zelf hebben gehaald gedurende hun leven en dus ongeveer op basisschool leeftijd qua woordenschat zijn blijven steken. Dan hebben we met aardig grote aantallen mensen te maken, die meehelpen scheppen aan deze wereld zoals die vandaag de dag is, die de vooruitgang tegen gaan door hun beperkte hersencapaciteit. Dit klinkt misschien alsof ik alle ‘domme’ mensen wil verbannen, maar het gaat hier niet zozeer over dom en slim dan wel over de beperking die we onszelf opleggen door te stoppen met connecties te leggen in ons brein.

Het is de hersenplasticiteit, het ontwikkelen van netwerken en connecties in het brein die ons inzicht doet vergroten en dus onze wereld doet vergroten. Hoe meer woorden ik ken hoe meer concepten ik kan begrijpen, hoe meer concepten ik kan begrijpen hoe meer oplossingen ik kan bedenken voor zaken die niet oplosbaar leken vanuit een beperkter gezichtspunt op een eerder tijdstip.

Ook het begrip tijd werd als een sleutel aangekaart in de film. Tijd als de motivatie van alles op aarde. Het fysieke leven kent tijd, die voor velen van ons als een rees tegen de klok in is. Zodra we zien dat tijd meer een orde is in de chaos en alles op z’n tijd kan plaatsvinden, dan veranderd onze strijd in mogelijkheden. Wanneer we nog een stapje verder gaan en tijd vertalen naar ademhaling, dan kunnen we zien dat we adem na adem effectief kunnen bestaan in onze wereld. De adem/tijd blijft doorgaan totdat we niet meer fysiek zijn en overgaan naar tijdeloosheid. Wanneer we die overgang hebben gehad dan zijn we niet meer gebonden aan het hier en nu, wat zo belangrijk in de fysieke werkelijkheid is. Dan zijn we overal omdat alles nu en hier is zonder orde en zonder chaos. Niet dat dit een streven is, het is gewoonweg anders.

De hele film ondanks dat het best een heftige actiefilm is sprak mij erg aan en inspireerde mij ook. Ik kwam bijna verkwikt uit de bioscoopzaal. Ik kon duidelijk zien hoe ook een simpel iets als twijfel bijvoorbeeld funest is en ons beperkt net als onze woordenschat en de tijd. Bij 20% hersencapaciteit heeft Lucy geen emoties en gevoelens meer die haar beperken of laten twijfelen en de verkeerde beslissingen laten nemen. Zij is ten alle tijden gefocust en blijft connecties in haar brein aanmaken om tot een verbetert zelf te komen. Niet dat dit een vrije keuze is geweest voor haar, aangezien zij onvrijwillig deze drugs binnen kreeg in het begin van de film. Wij hebben wel de keuze om onze vleugels uit te slaan en de connecties te vergroten in ons brein door woorden te leren die we nog niet kenden, door te lezen en werelden te ontdekken die we nog niet kenden, door onszelf te vergeven en steeds dieper naar binnen te kunnen kijken om op de juiste tijd zonder twijfel de juiste keuze te maken die in het belang van een ieder is.

Ik vind het een aanrader de film Lucy, heb je de film ook gezien, deel dan gerust jouw perspectieven in de commentaren.

Advertenties

Dag 350 van 2555: BONI de SUPER markt

DIP Lite cursusAl rijdend over de Nederlandse snelweg zag ik in mijn rechter ooghoek een vrachtwagen de invoegstrook oprijden. Er zat een grote reclame sticker op de vrachtwagen waarop stond BONI en ik werd weggezogen in mijn herinneringen. Tegelijkertijd ervoer ik een gevoel van afwijzing en er niet mee geconfronteerd willen worden. De herinnering die ermee gepaard ging was er één die terugging naar mijn studententijd in Amsterdam. De enige supermarkt die op loopafstand van mij afzat was de BONI. Ik deed daar mijn boodschappen maar vond deze winkel absoluut niks. Toentertijd deed de winkel mij Aldi-achtig aan, maar de prijzen gingen meer richting de AH. Sindsdien heb ik deze winkel gelabeld als ‘daar moet je niet zijn’ en ‘daar moet je niet kopen’. Deze emoties kwamen dus in de auto ineens over mij heen als een golf in de zee, ik ging even kopje onder in mijn herinneringen. Ik besloot in het moment zelfvergeving te doen en begon als volgt:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties en gevoelens te hebben bij het woord BONI.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat de BONI gewoonweg een supermarkt is waar ik geen opinies aan hoef te plakken om de winkel aan te duiden.

En toen sloeg er een andere bom in, bij het woord ‘supermarkt’ had ik een nog heftiger reactie. Toen ik naar het woord ‘supermarkt’ in mijzelf keek, zag ik opinies gepaard gaand met allerhande heftige emoties en gevoelens. “Supermarkten zijn slecht”, “supermarkten verkopen troep”, “supermarkten daar moet je vandaan blijven” en ga zo maar door. Een gevoel van walging en absoluut niet graag willen vertoeven in een supermarkt kwam naar boven. Er zat niets anders op ik moest verder met mijn zelfvergevingen om het woord ‘supermarkt’ te ontkoppelen van al mijn verzamelde energetische aanhangsels. Dus ging ik verder. Bij de zelfvergevingszinnen heb ik nu in dit schrijven ook correcties en verbintenissen erbij geschreven om zo voor het moment het af te kunnen ronden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik het woord ‘supermarkt’ kan leven zonder daar koppelingen van emoties/gevoelens/opinies/angsten aan vast te maken.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord leven met zijn energetische lading, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit niet hoef te doen, sterker nog, ik zal effectiever zijn als ik dit niet doe. Ik stop de koppeling en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om woorden zonder energetische lading te leven, wat inhoudt dat ik de woorden die ik nog niet zodanig leef zal moeten ontkoppelen en corrigeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar excuses te zoeken waarom ik het recht heb om terwijl ik het woord’ supermarkt’ hoor/zie/spreek meteen het woord af te kraken alsof het een symbool van een verrotte samenleving is.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een woord afkraken dat een door mij bedachte negatieve connotatie heeft, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reacties heb op de connotatie en het woord als katalysator werkt. Ik stop de reactie op de connotatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat het woord nog steeds het woord is maar dat de energetische lading een in beweging zijnde energie is die kan veranderen evenredig aan mijn geestestoestand, dus ben ik in staat om mij te ontkoppelen van deze energetische lading en het woord te leven voor wat het is: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in een angst te reageren op het woord ‘supermarkt’ als iets dat een bedreiging vormt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de levensmiddelen van de supermarkt en het gevolg hiervan op mijn lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik deze artikelen niet hoef aan te schaffen. Ik stop de angst voor slechte producten voor mijn lichaam en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen dat in de supermarkt te kopen dat mijn lichaam ondersteunt en als dat betekent dat ik weinig tot niets koop in de supermarkt dan zegt dat nog niet dat de supermarkt een bedreiging is voor mij.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de zin “de supermarkt is slecht” aan het woord supermarkt te koppelen doordat ik besloten heb dat ik niet veel meer nodig heb van de levensmiddelen die te koop zijn in de reguliere supermarkt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij superieur op te stellen ten aanzien van het woord ‘supermarkt’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in een polariteit waar ik angst heb voor de macht van de supermarkt op de consument en dus mij inferieur voel, waarbij ik mij superieur gedraag in een supermarkt of tijdens het praten over een supermarkt. Ik stop de polariteit en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de angst voor de slechte voeding die te koop is in de supermarkt mij een vrijbrief geeft om in mijn geest inferieur te zijn en in mijn fysieke realiteit de superieure pool uit te spelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest de strijd met mijzelf aan te gaan om mijn gelijk te halen over de supermarkt als zijnde slecht en niet te zien/realiseren/begrijpen dat het woord ‘supermarkt’ en gedegen onderzoek naar levensmiddelen dat uitwijst dat de standaard niet hoog is van het voedsel twee afzonderlijke dingen zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van alles over 1 kam scheren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door het woord ‘supermarkt’ en slechte voeding aan elkaar te koppelen in mijn geest, ik het mij moeilijk maak om nog te kunnen kopen in een supermarkt zonder een energetische lading te ervaren. Ik stop het over 1 kam scheren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen hoe ik mijzelf beperk door eenzijdige opinies/emoties/gevoelens/angsten aan het woord ‘supermarkt’ te koppelen en dat ik vrijer kan leven door het woord los te koppelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord ‘super’ in het woord ‘supermarkt’ als irritant en onwaar te beschouwen en liever zou willen schrijven ‘prutmarkt’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij afzetten tegen een woord in plaats van een concept, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het met het concept van de supermarkt wil afrekenen door het woord supermarkt aan te vallen en te bestoken met back chats. Ik stop het afzetten tegen het woord ‘supermarkt’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord supermarkt voortaan te leven als: grote zelfbedieningswinkel waar je veel verschillende levensmiddelen en huishoudelijke producten kunt kopen, zonder reacties te hebben op het woord of delen van het woord die mij beperken in mijn dagelijkse leven.

Ik zie dat ik hier punten heb aangeraakt die om verdere verdieping op een ander tijdstip vragen. Zodra zich weer punten openen dan zal ik het op mij nemen om weer verder te schrijven aan het onderwerp supermarkt.

Dag 349 van 2555: mijn leven volgens principes – mijn beginselverklaring

 

DIP Lite cursusIn deze blog post staan de principes die ik gebruik om richting aan mij leven te geven. De komende tijd zal ik telkens een principe nemen en daar een blog post aan wijden, door te laten zien hoe ik zo’n principe zelf praktisch leef in mijn alledaagse werkelijkheid en wat dat betekent voor mijzelf en mijn omgeving.

 

 

  1. Mijn beste kunnen, realiseren en leven.

  2. Leven volgens het principe ‘wat is goed voor iedereen’ wat mij leidt in gedachten, woorden en daden om altijd op elke wijze problemen aan te pakken die de best mogelijke uitkomst bieden voor iedereen.

  3. Leven volgens het principe van zelfoprechtheid, om zeker te zijn dat ik zuiver ben in mijn gedachten, woorden en daden: zodat mijn binnen -en buitenwereld één en gelijk is. Wie ik ben vanbinnen ben ik ook vanbuiten en omgekeerd.

  4. Zelfreiniging door schrijven, zelfvergeving en mijzelf toewijden, de handeling om mijzelf te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen gedachten, woorden en daden en mijzelf te vergeven voor misstappen en daarom verander ik mijzelf zodat ik er zeker van ben dat ik verantwoordelijkheid neem voor wie, wat en hoe ik ben waardoor ik weet dat ik mijzelf kan vertrouwen zodat ik altijd eerlijk met mijzelf en anderen ben.

  5. Leven volgens het principe van zelfverantwoordelijkheid, waarbij ik mij realiseer dat alleen ik verantwoordelijk ben voor wat ik binnenin mij, binnen mijn relaties en binnen mijn buitenwereld accepteer en toesta en dus met deze verantwoordelijkheid: heb alleen ik de kracht en het vermogen om dat te veranderen waarvan ik zie dat het afbreuk doet aan wie ik ben, wat ik leef en hoe dit invloed op anderen heeft.

  6. Realiseren dat wie ik ben in gedachten, woord en daad niet alleen mijzelf aangaat, maar ook anderen en dus door het nemen van zelfverantwoordelijkheid binnen mijn gedachten, woord en daad, neem ik verantwoordelijkheid voor mijzelf en mijn relaties om zelfbewust te zijn in elk moment door op zo’n manier te leven dat het tegelijkertijd goed voor mij is en goed voor anderen.

  7. Leven volgens het principe van zelfbewustzijn, om mijzelf bewust te zijn van gedachten, mijn gedachten te zien en mijn eigen gedachten te herkennen, om in die mate zelfoprecht te zijn, waar ik zelfverantwoordelijkheid kan nemen voor het herkennen van mijn gedachten/’geest’ wanneer die niet in het belang zijn van mijzelf of anderen en ik ga de verbintenis aan om direct verantwoordelijkheid te nemen en te veranderen voor mijzelf en dus ook voor de ander.

  8. Door verantwoordelijkheid voor mijzelf te nemen, word ik bewust van mijzelf, neem ik verantwoordelijkheid en word ik bewust van anderen in mijn leven, om hen te helpen en te ondersteunen net zoals ik mijzelf help en ondersteun, om te geven wat ik graag zelf zou willen ontvangen en net dat beetje extra elke dag te geven om te zien waar ik kan bijdragen aan het leven van de ander en dus aan dat van mijzelf.

  9. Leven volgens het principe van zelfvertrouwen, wanneer ik mij verbind om constant te zijn wanneer ik zelfoprechtheid, zelfverantwoordelijk en zelfbewust leef. Ik sta als een onaantastbaar vertrouwen waardoor ik altijd op elke wijze weet wie ik ben, wat er ook op mijn pad komt en dat ik, bewezen door de standvastigheid waarmee ik leef, weet dat ik altijd zal staan voor en dat zal eren, wat goed is voor iedereen en dus ook goed voor mij.

  10. Liefde zichtbaar maken, door niets te accepteren of toe te staan dat minder is dan mijn beste kunnen. Ik ondersteun diegenen in mijn leven, zodat zij hun beste kunnen bereiken en heb hen lief zoals ik liefde naar mijzelf heb getoond door mijzelf mijn beste kunnen te schenken, dit is de beste levenservaring om anderen te tonen wat leven is zoals ik mij dat zelf toonde.

  11. Niemand anders kan jou redden dan jezelf, dit is de realisatie dat de gereedschappen en principes van Desteni een leidraad zijn, maar dat ik het pad zelf moet bewandelen. Wij zijn hier om in dit proces van bewustzijn naar levensbewustzijn elkaar te helpen en ondersteunen en te snappen wat leven is, maar het proces op zichzelf waar je alleen bent met jezelf binnen jouw eigen ‘geest’, dat wordt alleen gelopen.

  12. Niet wachten tot iets of iemand verantwoordelijkheid voor mij neemt in dit leven, maar dat ik mij realiseer dat ik heb geschapen wie en hoe ik ben in dit moment, daarom heb ik de verantwoordelijkheid om te veranderen wie en hoe ik ben, waardoor ik mij realiseer dat wij als collectief hebben geschapen hoe en wat de wereld tegenwoordig is en dus is het de verantwoordelijkheid van het collectief om hoe en wat de wereld vandaag de dag is te veranderen.

  13. Het leven in elk mens en dier eren, alles van klein tot groot op aarde, zodat we ons bewustzijn en verantwoordelijkheid vergroten om de best mogelijke uitkomst voor alles en iedereen te creëren.

  14. Relaties als overeenstemming: individuen komen samen en gebruiken een overeenstemming als platform om één op één te ontplooien, groeien en ontwikkelen als individuen die met elkaar leven en wonen om elkaar onvoorwaardelijk te helpen en te ondersteunen om hun beste kunnen te bereiken, waar de overeenstemming als een samenkomen is van individuen die snappen wat het is om te staan als gelijke en te staan als één.

  15. Seks als zelfexpressie, waar seks een gezamenlijke expressie is tussen individuen waar men elkaar eert, respecteert, elkaar in overweging neemt en aanziet als gelijken. Twee fysieke lichamen die samensmelten in gelijkheid en eenheid, het samenvoegen van twee gelijken tot één fysiek.

  16. Realiseren dat door te zijn in mijn wereld, mijn verantwoordelijkheid zich niet beperkt tot mijn eigen ‘geest’, mijn eigen leven, maar tot de ‘geesten’ en levens van alles en iedereen op deze aarde en dus verbind ik mij om dit bewustzijn uit te breiden naar de gehele mensheid, zodat zij zullen samenwerken en samenleven om deze wereld in een hemel op aarde te maken voor onszelf en de generaties die nog gaan komen.

  17. Ik moet binnen mijn gedachten, woorden en daden, maar nog belangrijker in mijn daadwerkelijke leven, een merkbaar en zichtbaar levend voorbeeld zijn voor anderen in mijn wereld als het aankomt op de mogelijkheid van een ander persoon om zichzelf te veranderen en daardoor hun wereld te veranderen. Zodat meer mensen zich realiseren hoe we de wereld kunnen veranderen, door samen te staan, binnen onze eigen verandering, binnen het principe dat het goed voor iedereen is om de hemel op aarde te brengen.

  18. Ik ben de verandering die ik wil zien in mijzelf en in mijn wereld, door hemel op aarde te brengen, breng ik het levend bewijs van een praktische hemel tot stand, die kan gezien en gehoord worden door onze daden en woorden. Wij zijn de levende hemel die tot stand moet komen binnen deze levende wereld.

  19. Door mijn gedachten, woorden en daden te zuiveren, wordt mijn innerlijk mijn uiterlijk, waardoor ik hemel op aarde tot stand breng, mijzelf realiserend dat het niet genoeg is om alleen verandering te zien of te zijn. Om verandering echt te laten zijn moet ik constant en consistent zijn door de woorden die ik spreek en de handelingen die ik zichtbaar en merkbaar doe voor iedereen in elk moment en elke adem.

  20. Realiseren dat mijn fysiek lichaam mijn tempel is, mijn fysieke lichaam is het levende vlees waardoor ik hemel op aarde tot stand breng en creëer als mijn gedachten, woorden en daden en zo eer, respecteer, beschouw, koester en ondersteun ik mijn fysieke lichaam alsof ik mijzelf zou koesteren als gelijke: mijn lichaam ben ik.

  21. Wij zijn de verandering in de wereld en in onszelf waar we op gewacht hebben: dus verbind ik mij om mijzelf en mijn leven toe te wijden zodat iedereen als een geheel zich kan realiseren dat niets zal veranderen wanneer wij niet veranderen in onze totale hoedanigheid, van binnen en van buiten.

  22. Realiseren dat om in staat te zijn om mijzelf te veranderen in gedachten, woord en daad tot het meest effectieve levende wezen dat ik kan zijn en worden, ik mijzelf eerst moet leren kennen. Dus verbind ik mij om te onderzoeken, te reflecteren en te begrijpen hoe ik ben geworden zoals ik vandaag de dag ben, om de weg voor te bereiden en vanuit zelfcreatie een verantwoordelijk, bewust, zelfoprecht en betrouwbaar iemand te worden voor mijzelf en dus voor iedereen.

  23. Realiseren dat om in staat te zijn om bij te dragen aan de verandering in deze wereld, ik eerst mijzelf moet leren kennen als de wereld om mij heen. Dus ik verbind mijzelf te onderzoeken, te reflecteren op de werking van deze wereld van binnenuit en van buitenaf en zo de hedendaagse systemen gelijk te stellen om het best mogelijke leven aan iedereen op aarde te presenteren en te schenken.

Dag 326 van 2555: op gesprek – deel 3 – zelfvergeving en zelfcorrectie

Dip-Lite cursusDeze blog is een vervolg op de vorige blogs, het lezen van de vorige blogs biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het zich openlijk indekken van de revalidatiearts, en net als in mijn vorige blog, mijzelf als het systeempersonage onder de loep nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de woorden  “dan bied ik wel mijn excuses aan” van de revalidatiearts niet te geloven en mij daardoor bedreigt te voelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf bedreigt te voelen door de woorden van een ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik reactief ben op de woorden van de ander en de boodschap van de ander niet meer sec kan horen en daardoor ook niet relevant, adequaat en effectief op kan reageren. Ik stop het reactief horen van woorden en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik emotionele ballast koppel aan  woorden, door de emotionele -en gevoelsdimensies die ik aan die woorden heb gehangen door de jaren heen, die koppelingen aan deze woorden te verbreken en te neutraliseren zodat ik effectief kan omgaan met deze woorden die de ander tegen mij spreekt waarbij ik mijzelf aanstuur en niet mijn emoties en gevoelens.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik nu geen poot meer heb om op te staan wanneer ik een aanklacht wil indienen tegen het team van het revalidatiecentrum en vanuit dat geloof al in de toekomst te projecteren dat mijn kans verkeken is op het indienen van een klacht.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kansberekeningen te doen op basis van een projectie in de toekomst gefundeerd op emoties en gevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door te geloven in deze projectie niet eens meer de moeite wil nemen om af te wegen of een aanklacht op zijn plaats is en effectief zal zijn. Ik stop de projectie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te werken met wat hier is vrij van emoties en gevoelens en zodra deze emoties en gevoelens er wel zijn geen beslissingen te nemen in de toestand waarin ik dan verkeer, maar op een ander moment terug te komen op hetgeen besproken moet worden waarbij ik mij heb ontdaan van de energetische ballast en zo in zelfoprechtheid die beslissing kan nemen die in het belang is van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat de ander mijn daadkracht kan ontnemen door zich in te dekken, excuses te maken en dit in het dossier vast te leggen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van daadkracht te zien als iets dat door een ander kan worden verandert, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik diep van binnen nog niet geloof dat ik altijd kan staan voor wie ik ben en dus altijd mijn daadkracht heb, maar het niet altijd gebruik om uiteenlopende redenen. Ik stop de separatie tussen mijzelf en mijn daadkracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nooit te separeren van mijn eigen daadkracht en om te zien/realiseren/begrijpen dat ik ervoor kies om mijn daadkracht wel of niet te gebruiken en daardoor niet te zien/realiseren dat door mij van mijzelf af te keren/scheiden ik mijn daadkracht denk kwijt te zijn door krachten van buitenaf en wanneer ik dicht bij mijzelf sta ik vertrouwen heb in mijzelf, dat ik met mijn daadkracht mijzelf staande kan houden, terwijl ik in beide gevallen de daadkracht zelf aanstuur en altijd kan besluiten dat ik mijzelf staande houd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de back chat “ze meent niets van die excuses” ik mijn daadkracht probeer terug te krijgen, die in de eerste plaats niet weggenomen was, maar leek weggenomen te zijn door het geloof in mijn gedachten en back chat.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander terugpakken door het denken van ‘back chats’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk invloed te hebben op mijn fysieke werkelijkheid met mijn ‘geestes werkelijkheid’ door ‘back chats’ te denken. Ik stop de verstrengeling tussen ‘geestes werkelijkheid’ en mijn ‘fysieke werkelijkheid’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ‘back chat’ “ze meent niets van die excuses” te gebruiken als hulpmiddel om mijzelf beter te begrijpen en te zien wat de ander van mij wil om zo een plan de campagne te kunnen opzetten en effectief te kunnen handelen en niet geruisloos in mijn ‘geest’ protest te leveren en dit een weerslag te laten hebben op wie ik ben in dat moment als fysieke werkelijkheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan dat ik paniek voelde in dat moment van het excuses maken door de arts en het moment van het opschrijven door de revalidatiearts van het feit dat de excuses door haar gemaakt waren.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bang zijn dat het tij niet meer gekeerd kan worden en dus mijn kans te hebben gemist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het verschrikkelijk vind om mijn kans gemist te hebben en gevoelens van spijt in mij rond te laten zingen waardoor ik deze energetische ervaring oppik als angst. Ik stop de angst om mijn kans te missen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een gemiste kans niet met spijt te beantwoorden maar te gebruiken om te voorkomen dat ik in een gelijke situatie nogmaals zo zou reageren en handelen terwijl ik weet en ervaren heb dat het niet effectief was en niet het algemeen doel diende.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om meer antipathie te voelen voor de revalidatiearts en het revalidatiecentrum nu men mij monddood probeert te maken door de boodschap naar mij uit te zenden dat ik geen poot meer heb om op te staan om eventueel een aanklacht in te dienen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van antipathie voor mijzelf te vertalen als antipathie voor de ander uit vrees voor de ander en uit vrees voor inactief gedrag van mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik dit eerst met mijzelf op een rijtje moet zetten alvorens ik deze emotie op een ander/situatie plak. Ik stop de antipathie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijzelf inactief zie worden door de vrees voor de ander als projectie voor de vrees voor mijzelf, dan zal ik eerst naar binnen moeten kijken om te zien wat de echte reden is waarom ik mij laat verlammen door angst alvorens weer deel te kunnen nemen aan mijn buitenwereld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te willen volgen om hard van het revalidatiecentrum te willen wegrennen en nooit meer achterom te kijken om de ervaringen te vergeten die ik daar opdeed als moeder en mens, en die ik nog niet allemaal verwerkt heb, zodat deze onverwerkte ervaringen mij als het ware achtervolgen en dus hetgeen is waar ik voor weg wil rennen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van wegrennen voor onverwerkte ervaringen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet van mijzelf kan verwachten dat ik mijzelf kan aansturen binnen onverwerkte verwachtingen, maar wel met mijzelf kan afspreken om niet op gevoel en emoties te handelen en eerst te zien waar ik voor weg ren in mijzelf. Ik stop het weg rennen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te separeren van mijn onverwerkte ervaringen in de hoop dat ze vanzelf weg zullen gaan en dit als weg rennen te ervaren, terwijl ik weet dat ik ze aan moet pakken zodra ik daar toe instaat ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als het systeempersonage uit het veld te laten ruimen door mijn angsten, emoties en gevoelens.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een personage/pose aan te nemen, terwijl ik die nog niet instaat ben om aan te nemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet stabiel ben op dit punt dus meer van mijzelf vraag dan ik kan verwachten van mijzelf. Ik stop het bezigen van een personage/pose die ik nog niet onder de knie heb en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om een personage dat ik bewust gebruik om mij te kunnen bewegen binnen het systeem te oefenen in niet kritieke situaties en alleen dan toe te passen in kritieke situaties wanneer ik mij zelfverzekerd voel over de beheersing van dit personage/pose.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als systeempersonage niet zodanig te hebben voorbereid op dit gesprek, zodat ik stabiel kon zijn en mij niet zo snel uit het veld zou laten slaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van onvoorbereid een gesprek in te gaan waardoor ik mij onzeker voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik voor sommige gesprekken mij zal moeten voorbereiden om zo effectief te kunnen zijn en dat eruit te halen wat erin zit. Ik stop het onzekere gevoel door onvoorbereid te zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om sommige gesprekken voor te bereiden zonder te projecteren in de toekomst, maar te weten wat ik wel en niet wil aansnijden in dat gesprek,waardoor ik kan spreken over dat wat ik heb onderzocht en achter kan staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen ideaalbeeld van mijn systeempersonage in mijn hoofd aan mijzelf voor te houden maar te definiëren wat dit personage is en kan doen voor mij, zodat ik het kan uitoefenen in mijn fysieke realiteit en niet in mijn ‘geest’.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een ideaalbeeld van mijn personage te beleven in mijn ‘geest’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik op deze manier al denk mijn personage te beheersen, terwijl het zich alleen nog maar heeft afgespeeld in mijn ‘geest’. Ik stop het beleven in de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alleen van beheersing te spreken wanneer ik iets echt beheers binnen mijn fysieke werkelijkheid en al het andere in mijn fantasie wereld van de ‘geest’ achter te laten, zodat ik niet handel op basis van ‘niets’ en zo mijn fundering niet voel vallen die er in de eerste plaats al niet was en mij dus ook geen zelfvertrouwen kon bieden, maar het principe “fake it till you make it” toe te passen om tot het beheersen van mijn personage te komen.

Dag 296 van 2555: kwetsen – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is dan ook aan te raden de vorige blog eerst te lezen voor context.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik bang ben om een ander te kwetsen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om de ander te kwetsen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier vanuit ego/’geest’ reageer en niet met gezond verstand in zelfoprechtheid besta. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat de angst om te kwetsen in weze de angst om gekwetst te worden is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekwetst te worden.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om gekwetst te worden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de woorden van de ander persoonlijk neem omdat ik mij bevindt in een realiteit van angst. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn ego niet in mijn interactie met anderen te mengen, maar hier te zijn in zelfoprechtheid en te zien dat ik de reactie die mijn woorden bij de ander oproepen gebruik om zelf een reactie op te hebben om zo als ‘een slachtoffer uit de strijd’ te komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gekwetst worden van mijn ego in de schoenen van de ander te duwen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van beschuldigen wanneer ik ‘kwetsende’ woorden van een ander persoonlijk neem als ‘kwetsend’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet de verantwoordelijkheid voor mijn woorden wil dragen wanneer ik dingen zeg die niet gezegd hadden hoeven worden. Ik stop het beschuldigen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om verantwoordelijkheid te dragen voor de woorden die ik spreek en voor de woorden die ik wil spreken maar niet uitspreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor de ander wanneer ik de ander mogelijkerwijs kwets.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de ander als angst voor mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bang ben voor de ander maar voor mijzelf als ongeleid projectiel die toch dingen zou kunnen zeggen waarvan ik bang ben dat die de ander zou kwetsen en daarmee mijzelf. Ik stop de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat ik de aanstichter ben van een kettingreactie die kan ontstaan wanneer ik dingen zeg die de ander kwetsen, spreek ik in zelfoprechtheid dan spreek ik de woorden in het belang van een ieder en mocht de ander dan toch zichzelf gekwetst voelen dan is de reactie van de ander niet langer mijn verantwoordelijkheid maar de reflectie van de ander in mij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn gekrenkt te worden en daarmee verbrijzeld te worden door de woorden of handelingen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het geloven van mijn ego, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat wanneer ik mijn ego geloof dan geloof ik dat het mogelijk is dat ik als ego verbrijzeld kan worden door woorden. Ik stop dit geloof en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten van het ego niet als echte fysieke angsten van mijzelf als levend wezen in mijn fysieke werkelijkheid te duiden, maar te zien als onderdeel van mijn energetische fantasie wereld in de ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bepaalde woorden niet te gebruiken uit voorzorg voor het niet krenken/kwetsen van de ander.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle behouden door de woorden die ik spreek, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn communicatie niet inzet in het belang van een ieder, maar mijn communicatie inzet om mijn eigen hachje te denken te redden. Ik stop de controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie niet in te zetten om controle te behouden over mijn werkelijkheid, maar in plaats daarvan mijn woorden aan te sturen in zelfoprechtheid en zo in mijn kracht te gaan staan en mijn woorden en fysieke werkelijkheid aan te sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn voor het boemerang effect en daar geen verantwoordelijkheid voor denken te kunnen nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor de gevolgen van mijn woorden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen zelfverantwoordelijkheid kan nemen wanneer ik begrijp/realiseer dat wanneer ik spreek ik moet kunnen staan als mijn woorden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf en mijn wereld beter te begrijpen om zo te zien wat gecommuniceerd dient te worden en wat niet, en op voorhand te kunnen ‘voorspellen’ wat de uitkomst zal zijn van bepaalde communicatie, zonder te fantaseren over wat er zal gaan gebeuren wanneer ik bepaalde woorden spreek.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het niet krenken/kwetsen te gebruiken als controle over mijn werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van controle willen behouden over mijn werkelijkheid door communicatie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet werkt als een soort van éénrichtingsverkeer. Ik stop de drang naar controle en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf aan te sturen doormiddel van communicatie met mijn buitenwereld vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slachtoffer te voelen van het boemerang-effect.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het slachtoffer zijn van het kwets-boemerang-effect, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de bal kaatste en dus moet terug verwachten of dat ik sprak vanuit zelfoprechtheid maar de ander zijn woorden/reactie persoonlijk nam. Ik stop de slachtofferrol en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nog te spreken zonder zelfoprechtheid en niet langer de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niemand kan kwetsen wanneer ik zelfoprecht ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van communicatie en zelfoprechtheid niet te verbinden, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit niet verbind zodra ik spreek vanuit energie/ego. Ik stop de communicatie vanuit energie/ego en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn communicatie vrij van energie/ego te laten zijn.

Dag 295 van 2555: kwetsen

leefbaar inkomen gegarandeerd2 Blogs terug schreef ik dat ik niemand wilde ‘kwetsen’ met mijn blog en tegelijkertijd zag ik dat dit een punt was dat ik moest aanpakken. Want wie bang is te kwetsen is in feite in datzelfde moment bang om gekwetst te worden. Dus om maar even bij de basis te beginnen, heb ik het woord opgezocht in de van Dale.

 

1. verwonden

2. krenken, beledigen

 

De betekenis waar ik mee zal werken is de 2e betekenis; krenken.

Het is niet zo dat ik niets tegen anderen durf te zeggen en bij alles wat ik zeg bang ben de ander te ‘kwetsen’, het zijn specifieke momenten waarin ik bang ben de ander te ‘krenken’ en bang dat dit als een boemerang effect op mij terug zal slaan. Het woord ‘krenken’ is dan ook een klank die het gevoel en de emotie die eraan vastzit heel goed verbeeld. Er komt een beeld op van een stuk papier dat met woeste beweging tot een bal wordt geknepen om vervolgens als een projectiel te gebruiken.

 

Zo ook zijn de woorden die ik niet gebruik uit voorzorg de ander niet te krenken/kwetsen. Dus het lijkt of ik mij verplaats in de ander, waarbij ik besluit dit niet te zeggen want ik zou dat zelf ook niet tegen mij gezegd willen krijgen. Dit klinkt haast als naastenliefde, maar als ik er goed naar kijk dan zie ik dat ik, dingen niet zeg uit angst de bal terug gekaatst te krijgen en geen zin te hebben in de eventuele ‘nare’ woorden van de ander die mogelijkerwijs uit frustratie/reactie weer op mij reageert als een boemerang-effect.

 

Dus heb ik te maken met ego en de controle willen behouden. Ik wil mijn ego niet laten ‘krenken’ en dus ‘krenk’ ik de ander niet om zo de ander niet de gelegenheid te bieden om mij te ‘krenken’, dus totale controle van de situatie.

 

Die totale controle over de situatie maakt dat ik in zo’n moment mij ellendig voel, mentaal en fysiek, ik blijf wikken en wegen of het verstandig is hetgeen te zeggen wat ik wilde zeggen. Dit wikken en wegen maakt mij vervolgens dan weer onzeker en totaal niet meer instaat om de afweging die ik bij mijzelf afdwing nog te maken. Uiteindelijk neemt dit proces bezit van mij en raak ik bezeten van dit punt om niet gekwetst te willen worden en laat ik de angst die ermee gepaard gaat mijn lijf in hoogste alarmfase gaan om de vijand af te weren.

 

Uiteindelijk heeft de ander het zo’n beetje gedaan, wat niet verwonderlijk is want het is een ego-kwestie, en het ego wil best een nederlaag nemen maar dan wel als slachtoffer. Dit hele proces kost energie en als het voorbij is ben ik op of nog zo opgepompt van de energie dat ik niet kan wachten om een volgend kwets-punt op te pakken om nogmaals het hele energetische circus af te laten draaien.

 

Ik zie dat dit energetische circus niet in het belang van een ieder is en dus moet ik dit stoppen in mijzelf. Met gezond verstand kan ik zien wanneer ik iemand kwets en wanneer ik realistische feedback geef of dingen zeg die gezegd mogen worden, want dat is een punt van zelfoprechtheid en niet van het ego. Wanneer ik alleen maar positief wil zijn en leuk gevonden wil worden dan leef ik niet dan fantaseer ik in mijn ‘geest’ een leven dat geen leven is. Dus tijd om te stoppen en te leven.

 

In mijn volgende blog zal ik zelfvergeving doen op dit punt en mijzelf corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

Dag 291 van 2555: iets te persoonlijk

leefbaar inkomen gegarandeerdMijn dochter was een nachtje thuis vanuit het revalidatiecentrum, aangezien zij de volgende ochtend een paar uur school op haar eigen school moest gaan proberen. School heeft door de jaren heen bij onze dochter voor veel stress gezorgd en ik maakte mij wel een beetje zorgen of deze eerste keer na heel wat uren schoolverzuim door ziekte goed was voorbereid. Mijn partner haalde haar op nadat wij gegeten hadden en het moment dat ze binnen stapte was ze druk en haast hyper in haar praten en zijn. Naarmate de avond vorderde liep de spanning op. Ik vroeg haar hoe ze tegenover de volgende dag stond en zoals mijn dochter betaamt was het antwoord, goed hoor.

Ik zag dat mijn dochter zichzelf niet kon stoppen om zichzelf uit deze hyperbui te halen en besloot even kort dit te benoemen om haar een duwtje te geven en onder ogen te zien dat het ‘goed hoor’, misschien wat oppervlakkig was. Zij reageerde in eerste instantie niet, totdat ik zag dat de tranen over haar wangen rolden. Ik vroeg haar wat er was en ik kreeg een vuile blik van haar en stilte volgde. Totdat ze opstond en met haar spullen naar boven vertrok, waarop ik vroeg wat er nu allemaal aan de hand was. Wij als ouders waren niet  ondersteunend en wij zeiden gemene dingen waardoor zij zich niet erg welkom voelde.

Er overviel mij een gevoel van wat heb ik misdaan en een licht gevoel van onrecht. Ze ging naar boven en wij lieten het voorval voor dat moment. Even had ik de neiging om steun te zoeken bij mijn partner in de trant van, ik heb haar toch niets aangedaan. Ik deed dit niet, want ik zag dat mijn ego getroost wilde worden voor wat mij werd aangedaan, en dat was natuurlijk helemaal niet hetgeen hier gebeurde. Ik had zeker iets aangeslingerd en mijn vinger op een zere plek gelegd, dus dat was wat ik had besloten te doen. Maar dat ik de reactie op mijn woorden persoonlijk nam, dat was niet echt nodig.

Later die avond kwam mijn dochter naar beneden en ik besloot mijn excuses aan te bieden voor de woorden die haar duidelijk hadden geraakt. Ik legde haar uit dat die woorden geen woorden waren om haar te bezeren, maar om haar duidelijk te maken wat ze aan het doen was. Ze zei dat het okay was, waarop ze melde dat ze nu buikpijn had. Ze was dus duidelijk zenuwachtig en haar hele lijf liet haar dat weten maar cognitief zat ze in een cirkeltje te redeneren. Ze wist niet goed wat ze moest vinden van morgen, ze zou het wel zien. Ze vertelde dat het moeilijk voor haar is om voor dat iets gebeurd in te schatten wat het met haar doet, pas achteraf kan ze dat beredeneren. Er wordt erg veel afgedacht door mijn dochter, het is fijn wanneer je een goed stel hersenen hebt, maar het kan een last zijn als je verdwijnt in de spelonken van je gedachtes.

Mijn woorden hadden wel zijn werk gedaan, om haar even uit de gedachtencirkel te halen, maar de reflectie van mijn woorden als de reactie van mijn kind nam ik persoonlijk, terwijl dit niet echt iets met mij van doen had. Ik zie dat je als moeder je kind niet wil bezeren in woord en daad, je wil goed doen voor je kind. Dus ik liet mijn moedersysteem op volle toeren draaien en ik zocht buiten mijzelf om, om te zien welk onrecht mijn kind werd aangedaan, dan in te zien dat ik reageerde op de reactie van mijn dochter.

Zelfvergevingen en zelfcorrectie volgen in de volgende blog.