Dag 148 van 2555; KAPITAAL – IS – MIJ

Dag 148 van 2555; KAPITAAL - IS - MIJ  Kapitalisme is een vies woord geworden voor mij als ik kijk naar wat er allemaal mogelijk is geworden aan misbruik van elkaar en van het systeem onder de noemer van kapitalisme. Wanneer ik in het woordenboek kijk naar de betekenis van kapitalisme, dan staat er:

1. maatschappelijk stelsel waarbij de productiemiddelen enz. eigendom zijn van particulieren of vennootschappen, die betaalde arbeiders of ambtenaren in dienst hebben en niet gesocialiseerd zijn; zie staatskapitalisme*.

2. (ongunstig) de (over)macht van het geld in het economische leven; de strijd tegen het kapitalisme of tegen het kapitaal

*Staatskapitalisme: (economisch)kapitalistisch streven van de staat die in de plaats van de ondernemer treed; men spreekt wel van staatssocialisme.

In de woordenboek betekenis zien we al dat er misbruik mogelijk is binnen de huidige betekenis, zoals macht over het geld en de staat die door nationaliseren het privatiseren onmogelijk maakt. Nu zijn de huidige vormen van privatisering ook geen schoolboek voorbeeld van een gunstige vorm van kapitalisme, privatisering nu is overleven en daarbij zoveel meegraaien wat weer mogelijk is vanuit de angst om te overleven. Maar je zou kunnen stellen dat binnen het kapitalisme het volk, de particulier eigendom is van de productiemiddelen enz. Daar kan ik in de huidige setting, het huidige stelsel niet zoveel van merken en met de huidige mentaliteit moet ik er zelfs niet aan denken dat de bevolking het kapitalisme werkbaar maakt. Hoe komt het dan dat ik zo weinig vertrouwen in de mensheid heb, in mijzelf heb? Dat is niet zo’n hele moeilijke vraag, want nu binnen het huidige kapitalisme is geld de levensstandaard, maar stel nu eens dat we het winst maken niet meer nodig hebben uit het oogpunt van hebzucht en het kapitaal dat we inleggen in het kapitalistische systeem LEVEN is. Dan hoeven we niet steeds geld te printen om het kapitalisme draaiende te houden, het LEVEN dat al aanwezig is op onze planeet en waar wij deel vanuit maken, zal dan de inleg zijn om het kapitalistische systeem draaiende te houden. Met andere woorden het KAPITAAL- IS – MIJ, ik ben leven en leg dat als kapitaal (lees: participatie) in om samen met alle anderen te werken en het economische stelsel draaiende te houden. Waarbij het de taak van de overheid is om banen te creëren voor allen, zodat iedereen een aantal uren werk per week voor zijn rekening neemt en de banen die misbruik maken van het leven uitgerangeerd zullen worden als niet meer passend werk binnen puur kapitalisme. In ons huidige stelsel draaien wij rondjes als ratten in een tredmolen, maar dat is niet nodig, zolang we nog kunnen zien wat wij met z’n allen kunnen teweeg brengen en zo een schuldenvrij leven tegemoet gaan, dan moet er toch nog een sprankje hoop in ons zijn die verandering van een verkrachtend kapitalisme naar een puur kapitalisme wil. Wie wil er geen aandeelhouder van het bedrijf zijn waar hij werkt? Dat kan wanneer de bevolking eigenaar is van onder meer alle productiemiddelen en dan ga je totaal anders naar je werk, dan wanneer je wordt geleefd/gekoeioneerd door je baas en collega’s.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om kapitalisme als begrip te ervaren als een vies en besmet woord.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ervaringen en beelden van misbruik binnen kapitalisme te projecteren op het kapitalisme als concept en mij niet te realiseren dat ik zo het kapitalisme nooit een tweede kans kan geven om een doorstart te maken naar puur kapitalisme en daarbij mijzelf en anderen beperk.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om falen te koppelen aan kapitalisme en dat als een falen van de mensheid en dus van mijzelf te ervaren, waardoor ik het weg wil hebben uit mijn realiteit, omdat het mij negatieve gevoelens brengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat wanneer kapitalisme negatief voor mij is ik altijd op zoek zal gaan naar iets dat positief voor mij is en wat betekent dat ik mij bevind binnen een polariteit en mij dus altijd binnen een jojo effect van negativiteit en positiviteit zal bevinden zonder echte oplossingen aan te kunnen dragen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn negatieve kijk op het kapitalisme mij blind maakte voor wat het eigenlijk kan zijn en dat ik het kapitaal ben en dat door mij en alle anderen als mij er weer een fatsoenlijk leven mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om alles beter te vinden dan kapitalisme en mij niet te realiseren dat ik op deze manier in vergelijking treed met alle andere mogelijkheden ten opzichte van kapitalisme, wat automatisch zeer beperkend werkt, omdat ik al vergelijkend  niet meer in de gaten heb wat de beste oplossing is voor alle deelnemers.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen in andere landen die nog nooit kapitalisme hebben meegemaakt en een armoedig en ellendig bestaan leiden, door mijn afkeer van het kapitalisme hen uit te sluiten van welke vorm van kapitalisme dan ook.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op het woord kapitaal en dat te koppelen aan geld en misbruik van geld en mij niet te realiseren dat kapitaal geld kan hebben om als waarde, maar net zo goed ook leven als waarde kan hebben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn reactieve gedrag ten opzichte van geld wel of niet te hebben een rol te laten spelen in mijn interpretatie van het woord en het concept kapitalisme.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een herdefiniëring van het woord/concept kapitalisme een doorstart kan betekenen voor het kapitalisme waar wij allen zo verknocht op lijken te zijn en zo ons uit een donkere crisis kunnen trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten leiden door emoties omtrent een woord als kapitalisme, waardoor ik mij de kans ontneem om te zien dat er best een uitweg uit onze collectieve financiële misere te vinden is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te beperken tot een definitie van het woord kapitalisme zoals mij dat mijn hele leven lang is aangeboden door opvoeding en sociale programmering en mijn horizon te verbreden en te kijken naar het woord en te zien dat het meer potentie heeft dan dat men ons heeft doen geloven en waardoor ik dat ook ben gaan geloven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis van economie te verbreden om te kunnen zien/realiseren/begrijpen hoe ons huidige stelsel te veranderen binnen wat al hier is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om aan KAPITAAL – IS – MIJ invulling te geven en anderen bewust te maken van het feit dat we iets kunnen maken van wat hier is dat geen misbruik maakt van het leven, van ons als bevolking, maar een levenswaardige versie is van kapitalisme, iets dat wij allemaal willen en op gehoopt hebben.

Dag 106 van 2555; Hey, come no

Dag 106 van 2555; Hey, come noSommige woorden hebben meer fysieke reactie of impact op ons dan andere woorden. Na van de week korte metten te hebben gemaakt met het Engelse woord “Hey”, moest ik denken aan het Italiaanse woord “come no” dat net zo’n lading had en ook voor een heftige reactie in mij zorgde.

 

“Hey” als gesproken woord gaf geen reacties, maar geschreven als aanhef deed het mij even mijn adem inhouden. Er vlogen dan allerlei gedachten door mijn hoofd die met deze persoon die mij dit schreef te maken hadden. De basis van al deze gedachten was altijd, heb ik iets fout gedaan. Dit “Hey” kwam mij dan ook heel agressief over en ik probeerde er niet te lang naar te kijken, zodat het de boodschap aan mij niet zou verpesten of voor ruis zou zorgen, wat het overigens natuurlijk wel deed. Naarmate dat dit woord zich vaker voordeed kreeg ik al gevoelens van angst bij het zien van het woord en werd er energetisch heel wat beroerd in mij, dit door de overtuiging die ik mij had aangeleerd dat “Hey” een agressieve manier van communiceren was. Tot het moment dat ik besloot dat het nu maar eens over moest zijn met dit gedoe en ik het woord simpelweg opzocht in een woordenboek. Nergens maar dan ook nergens was er ook maar 1 betekenis te vinden die gestoeld was op agressiviteit, het was niet meer dan een begroeting/aanhef, het was dus echt iets in mijn hoofd/mind vanaf het begin geweest. Voor zover ik het kan terug halen was de eerste keer dat het werd gebruikt richting mij in een mail, iets waar ik mij onzeker over voelde en dus ging ik twijfelen aan mijzelf en om de “pijn” te verzachten besloot ik dat de ander dus agressief richting mij was en dat een aanhef als deze niet veel goeds aankondigde.

 

Het woord “come no” werd in mijn eerste jaar in Italië veelvuldig op een kortaffe, snauwerige en agressieve manier verbaal aan mij overgebracht. De dames die dit deden waren over de hele linie wat grof en simpel in hun taalgebruik, iets wat ik toen taalkundig nog niet kon onderscheiden. Elke keer als ik vroeg of iets kon/mocht/okey was dan werd er steevast “come no” naar mij gesnauwd, waarbij ik als het ware in elkaar dook en het als een schok door mijn fysieke lijf ging. Wat heb ik misdaan ging er dan door mij heen, omdat dit woord op een vragende toon werd uitgesproken kwam het mij over alsof ik een wedervraag kreeg om aan te geven dat ik niet goed bezig was. Ook bij dit woord speelde onzekerheid en niet altijd alles goed kunnen begrijpen een grote rol en nam ik deze toon direct persoonlijk. Het moment dat ik ook bij dit woord in het woordenboek dook om de betekenissen te achterhalen, bleek het alleen maar iets te betekenen als natuurlijk of hoezo niet?. Niks van wat ik had ervaren bleef staan toen ik de betekenis zag. Het had zich afgespeeld in mijn hoofd/mind en alleen toen ik het tastbaar maakte en naar mijn moedertaal vertaalde kon ik zien dat er geen reden was om het persoonlijk te nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om energetisch beroerd te worden door woorden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om woorden als een entiteit te benaderen en de woorden zodoende bepaalde kwaliteiten/eigenschappen toe te kennen en mij niet te realiseren dat ik zo mijn zelfverantwoordelijkheid uit handen geef om te kunnen zeggen, die woorden hebben het gedaan/mij aangedaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te separeren van de ervaring die ik bij het zien/horen van deze woorden ervoer om zo de vinger naar de woorden en de zender van de woorden te kunnen wijzen en zo de regie en zelfverantwoordelijkheid over mijn leven uit handen te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “Hey” mijn adem te laten stokken en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het woord “Hey” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “Hey” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord “Hey” als trigger point te gebruiken om een bepaalde angst/onzekerheid op te roepen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “Hey”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “Hey” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “Hey” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij het horen van het woord “come no” in een te krimpen en zo in dat moment niet aanwezig te zijn in mijn fysieke werkelijkheid en daarmee angst toe te laten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om op voorhand angst te hebben voor het woord “come no” en mij niet te realiseren dat het woord een angst/onzekerheid in mij spiegelt die ik niet aan wil gaan in dit moment en daardoor af doe als agressief.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mening te vormen over het woord “come no” op basis van onzekerheden en angsten en het te laten escaleren tot een angst, allemaal veroorzaakt door participatie in de mind/het hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onzekerheid/angst om iets fout te doen af te schuiven op het woord “come no”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct in mijn mind/hoofd te gaan zitten als het woord “come no” zich aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn mind/hoofd te verkiezen als plek om het woord “come no” tot mij te nemen en mij niet te realiseren dat ik door het zijn in het hier en nu met gezond verstand kan kijken naar de betekenis van dit woord zonder mij door angsten/fantasieën/speculaties te laten aansturen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik een woord in een andere taal niet begrijp dit op te zoeken en het niet een eigen leven/betekenis te laten krijgen met alle consequenties van dien.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in te zien dat woorden , woorden zijn en alleen in mijn handen/oren/ogen een energetische positieve of negatieve lading krijgen als ik dat accepteer en toesta.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om direct als ik een angst zie ontstaan bij een woord, dit te onderzoeken en niet verder te laten escaleren.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren en te begrijpen dat woorden die 1 en gelijk zijn aan mijn woorden, woorden zijn die ik kan spreken zonder lading en dus kan gebruiken om mijn boodschap over te brengen zonder emoties/gevoelens/angsten in het belang van een ieder.