Dag 251 van 2555; vechten tegen het systeem

equal money capitalismDeze blog is een vervolg op de blog van gisteren die ging over het gesprek met de jeugdarts en mijn onderliggende emoties en gevoelens gekoppeld aan een angst veroorzaakt door een ervaring in het verleden. Vandaag zal ik door de verschillende dimensies te doorlopen, proberen inzicht te krijgen in het wat/hoe/waarom van wie ik was in dat moment.

Probleem:

De angst dat ik mij niet gehouden heb aan regels van het systeem en terecht gesteld zal worden.

Oplossing:

Dit pad binnen de regels van het systeem doorlopen/spelen.

Beloning:

Geen botsing met de wet en onnodige frictie binnen het systeem, waar ik aan deelneem, veroorzaken.

Angstdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om afgerekend te worden voor fouten die ik heb begaan binnen het systeem waar ik aan deelneem, die ik niet heb begaan, maar bang ben te begaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij uit het hier en nu te halen door in de geest mogelijke rampspoed scenario’s te bedenken en af te spelen terwijl de fysieke realiteit aan mij voorbij gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de ander die het systeem vertegenwoordigt mijn vijand is en ik mijzelf en mijn kind hier tegen moet beschermen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen in vijanden en medestanders en ik zo denkbeeldige oorlogen voer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er nare dingen gaan gebeuren wanneer het systeem vindt dat ik foute dingen heb gedaan. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij zal bestraffen voor mijn drang om mijzelf te onttrekken uit het systeem en het allemaal wel lekker zelf op te lossen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat er voor mij en mijn kind bepaald zal worden door het systeem hoe wij ons leven moeten leiden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn de controle over mijn eigen leven kwijt te raken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de legale daadkracht van de jeugdarts als vertegenwoordigster van het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat het systeem mij flink wil aanpakken, omdat het systeem dit al eerder heeft gedaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat het ziekteverzuim van mijn kind als ongeoorloofd verzuim wordt aangemerkt en ik voor de gevolgen hiervan mag opdraaien.Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn het slachtoffer van de situatie te worden terwijl ik juist het beste voor heb voor mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben om niet alleen tegen het systeem op te kunnen, maar dit wel te proberen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet worstelen en vechten met het systeem alsof mijn leven ervan afhangt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de dwingende toon waarop de jeugdarts het gesprek voert. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf door de toon van het gesprek door angst te laten bevangen en een oude ervaring als blauwdruk op deze ontmoeting te plaatsen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de jeugdarts door alleen het positieve te willen zien geen rekening houdt met de tegenpool het negatieve en zo dingen verlangt van mijn kind en mijzelf die niet realistisch zijn.  Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn om afgerekend te worden voor het niet halen van het positieve beeld van de jeugdarts en als onwillig afgeschreven te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn kind de dupe wordt van amateuristisch geëxperimenteer van mensen die niet kunnen handelen in het belang van een ieder en dus niet alles in ogenschouw nemen door te handelen uit eigenbelang. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het systeem te beschuldigen van het willen vertragen van de schoolopleiding van mijn kind.

Gedachtendimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf te zien staan voor de rechter en daar mijn fouten mag verklaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor de rechtelijke macht na een vervelende ervaring van onmacht met de rechtelijke macht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf tegenover de jeugdarts te zien zitten/staan waardoor ik een grens voel tussen de goeden en de fouten, waarbij ik bij de goeden hoor. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn realiteit in te delen aan de hand van separatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf onderdanig aan het systeem te zien staan en en zwaardere straf als tevoren te verwachten om mij te weerhouden van het zoeken van mijn eigen weg/pad. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ergste te verwachten en direct te denken dat ik een fout heb begaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf ongelukkig te zien in een leven dat voor mij bepaald is waar ik geen enkele vrije wil en keuze mogelijkheid heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vrezen voor de kooi van het systeem en mij niet te realiseren dat ik al in mijn eigenkooi in de kooi van het systeem zit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest opgepakt te zien worden omdat mijn kind niet op school was en ik mij niet kan verdedigen en zeggen dat mijn kind ziek is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij als slachtoffer op te stellen binnen gebeurtenissen die ik alleen maar bedenk in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien worstelen met iets dat te groot voor mij is en waarbij ik weet dat ik er niet tegenop kan maar toch moet worstelen alsof het een manier van adem halen is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mij verzetten tegen het systeem als een kans om te overleven te beschouwen en daarmee mijn worsteling met het systeem gelijk te stellen aan de adem de levenskracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien ineenkrimpen door de toon die tegen mij gebruikt wordt die allerlei herinneringen oproept die ik niet onder ogen wil zien maar weg wil drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de emoties/gevoelens/angsten wel te willen beleven van deze oude herinnering, maar de herinnering zelf niet onder ogen te willen komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien falen door mijn kind en niet op te kunnen tegen de verwachtingen die aan ons worden gesteld. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet als falend te worden gezien wanneer de lat te hoog wordt gelegd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien eindigen met niets omdat het systeem niet alles in ogenschouw wil nemen en mij en mijn kind daardoor tekort doet. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik moet vechten om het beste voor mijn kind te krijgen.

Verbeeldingsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mijzelf te verbeelden dat ik de jeugdarts wel eens even zal zeggen waar het opstaat om zo het heft weer in eigen handen te kunnen nemen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vleugellam te beschouwen binnen deze zorginstantie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat ik de winnaar zal zijn in de strijd tegen het systeem. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om trots te zijn op mijn overwinning in mijn geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verbeelden dat wanneer ik het allemaal zelf regel ik beter af ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik al deel uit maak van het systeem en mij daar niet van kan separeren maar mee moet gaan op de golfbewegingen van het systeem.

Interne gesprekken/backchatdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘zij snapt de situaties werkelijk niet’ in mij te laten bestaan en zo separatie tussen mij en haar te creëren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat deze back chat iets veranderd aan de situatie en mij niet te realiseren dat ik door communicatie haar hiaten kan invullen en haar informatie kan aanvullen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘ik heb niets aan dit mens’ in mij te laten bestaan en zo de jeugdarts al af te schrijven als nutteloos. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schepen achter mij te verbranden terwijl ik nog op het schip zit en mij niet te realiseren dat ik mijn doel ook kan bereiken met haar medewerking.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘hopelijk ontdekt zij mijn vroegere misstap met de leerplicht niet om mij vervolgens te kunnen pakken’  in mij te laten bestaan en zo angst te creëren tussen ons beiden en haar te bekijken door de ogen van de angst. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze ervaring te beleven door de geest en niet mijn fysieke werkelijkheid 1 op 1 aan te durven.

Reactiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aan de ene kant als minder te ervaren en aan de andere kant als meerdere te ervaren. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in deze polariteit en er energie uit te halen om naar de meerdere pool te trekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de jeugdarts te beschuldigen voor het zetten van een nare toon in het gesprek. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het mijzelf onder druk gezet voelen, te ervaren als een nare toon.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in mijn vrijheid beknot te voelen nu ik in zee ben gegaan met deze zorginstelling Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vrijheid te ervaren als alles te kunnen doen wat mijn hartje begeert.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen over het feit dat ik dit keer een proces in het systeem volgens de regels van het systeem wil doorlopen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als overloper te zien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het in opstand komen in mijn geest te vergoedelijken als een uitlaatklep. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het spelen volgens de regels van het systeem als enerverend en moeilijk te labelen.

Fysieke gedragsdimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderbuik hard te laten worden en pijn te laten veroorzaken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst die ik ervoer fysiek te maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf benauwd te voelen door het niet volledig door ademen, maar mij terug te trekken uit het fysieke in de geest om te kunnen omgaan met het gesprek dat geweest is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat de adem de levenskracht/daadkracht is en niet het inhouden en stoppen van mijn daadkracht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vuisten te ballen en zo stress proberen weg te drukken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om emoties weg te drukken om te kunnen functioneren in het hier en nu en mij niet te realiseren dat ik die emoties dan dik en dun weer om mijn oren geslingerd krijg,

Consequentiedimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de gewenste uitkomst en verloop van dit gesprek in mijn geest overnieuw te doorlopen, zodat ik er wel een tevreden gevoel over kan hebben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als winnaar uit de bus te willen komen om mijzelf goed te voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet in het hier en nu te zijn tijdens het gesprek en zo niet mijn fysieke werkelijkheid kan aansturen in het belang van een ieder. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet aan te durven gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door de angst niet optimaal alles uit het gesprek te halen wat mogelijk is. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn situatie op voorhand te bemoeilijken door eigenwijs tegen het systeem in te willen.

Advertenties

Dag 183 van 2555; worstelen met het systeem

equal money capitalismMijn financiële situatie zet mij dagelijks aan tot het wikken en wegen hoe het ook anders kan. We hebben een leuk inkomen, een te hoge huur en we betalen af aan een verleden van armoede. En alsof dat nog niet genoeg is hebben wij 2 ernstige meldingen bij het BKR van de ABN-AMRO en de ING, wat maakt dat wij financieel niets kunnen als het gaat om geld lenen. Waarbij we de dubieuze melding van de ABN-AMRO hebben betaald om zo geen proces aan ons broek te krijgen aangezien wij geen papieren bewijs hebben. De ING is een ander verhaal, zij hebben geen geld geclaimed en wanneer wij contact opnemen met het call-center weten ook zij niet wat wij hebben misdaan om deze notitie bij het BKR te krijgen. Allemaal verre van gewenst en allemaal onmogelijk om beweging in te krijgen tenzij wij willen procederen tegen banken om ons gelijk te halen. Want iedereen weet dat je wel gelijk kan krijgen van een rechter maar dat houdt nog niet in dat de tegen partij medewerkzaam is.

 

Op een bepaald moment ontstond er een gevoel in mij dat zei, fuck it, ik wil niet eens een lening met de voorspellingen op de financiële markt voor 2013 en 2014 die zullen voortkabbelen tot 2019-2020. Dus bedacht ik mij dat wij wel wat anders konden huren , maar dat een maandbedrag hooguit €150 zou zakken en niet minder en dat we dan al behoorlijk in ruimt er op achteruit zouden gaan. Dus bedacht ik dat we net zo goed konden kijken of wij met het stukje eigen kapitaal door voorerven waar wij gebruik van kunnen maken een huis kunnen kopen om zo huur en hypotheek vrij te zijn. Dit klonk als muziek in mijn eigen oren. Dus ging ik het internet op om te zoeken en kijken of voor dat soort bedragen ook huizen te koop zijn. Het merendeel zijn klus huizen, maar dat is niet echt een probleem.

 

Gaat het ons lukken, ik heb geen idee, ik vind het wel prettig dat ik beweging in mijn situatie probeer te krijgen en niet als een slachtoffer afwacht tot ik geen cent meer over heb. Het meest dominante gevoel dat aan dit geheel ten grondslag ligt is wel het gevoel van het is niet eerlijk en ik zie dat het voornamelijk een proces is van mijzelf los proberen te worstelen uit een slachtoffer rol die aanvoelt als verstikkend en negatief.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te zien als slachtoffer van deze hele situatie te zien en dat als heel onplezierig ervaar om mijzelf in te bevinden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om na het terugnemen naar mijzelf van een x aantal zaken nog steeds het gevoel te hebben het slachtoffer te zijn van willekeur en onwetendheid van werknemers.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel energie te steken in het vinden van oplossingen voor mijn situatie, waarbij een gedeelte alleen zich afspeelt in de geest en daardoor weer emoties en gevoelens opwekt waardoor het gaat aanvoelen als een eindeloos parcours.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te worstelen met onzichtbare entiteiten die de maatschappij vertegenwoordigen en mij niet te realiseren dat dit mijn proces is om weer terug te keren in de maatschappij, die alleen maar medewerkzaam is wanneer ik medewerkzaam ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moe te zijn van het vele strijden dat ik tegen het systeem heb gedaan de afgelopen jaren en nu niet echt zin heb in het opruimen van de brokstukken omdat ik moe en uitgestreden ben en mij niet te realiseren dat de enige weg de weg van de minste weerstand is en ik dat moet doorlopen wat ik gecreëerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een mogelijke oplossing als een lichtpuntje aan het einde van een donkere tunnel te zien en mij niet te realiseren dat ik nog steeds de consequenties moet doorlopen die ik gemanifesteerd heb.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vechten en worstelen als een positieve actie te zien en mij niet te realiseren dat dit acties van verzet zijn met de daarbij behorende consequenties.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slachtoffer als negatief te ervaren wat resulteert in worstelen, terwijl ik mij niet realiseer dat ik ben wie ik ben en dat ik alleen maar slachtoffer kan zijn wanneer ik mijzelf definieer als slachtoffer, dus de hele situatie persoonlijk neem, ook de punten die ik niet persoonlijk kan nemen waardoor het erg zwaar aanvoelt allemaal en ik het als negatief label.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mensen in het algemeen niet handelen in het belang van iedereen en dus worden er handelingen verricht door mensen die zich niet realiseren wat de uitwerking daarvan in een andermans leven zou kunnen zijn, want betekent dat niet alle acties die een negatieve uitpak op mijn leven hebben ook vanuit opzettelijk en persoonlijk vedette is gedaan, maar eenvoudigweg uit onwetendheid en egoïsme.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op de mensen die mij in een zwaar financieel pakket hebben gebracht de afgelopen jaren en mij niet te realiseren dat ik boos op mijzelf ben voor het creëren van een voedingsbodem waar dit financiële misbruik van mijzelf en mijn partner mogelijk was.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met mij te verzetten tegen het systeem en eerder het systeem te snappen als mijzelf en zo de juiste handleiding te gebruiken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen om mijzelf te definiëren als een slachtoffer om zo de negatieve emoties en gevoelens weg te nemen waardoor ik helder mijn situatie kan zien en dezelfde fouten kan voorkomen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn boosheid om te zetten in praktisch handelen dat mij verder helpt in plaats van vast te zitten op de plek waar ik zit in mijn proces op dit punt en zo niet verder naar beneden te kunnen afglijden.

dag 102 van 2555; te grote voeten

dag 102 van 2555;   te grote voetenEen buurmeisje was buiten aan het spelen met haar driewielertje, net 2 jaar is ze. Ze wilde haar been omhoog tillen om over het stoeltje heen te steken en zo op het stoeltje terecht te komen met haar billen. Maar de voet van het been dat als eerste erover moest bleef steken, haar moeder keek maar besloot haar te laten proberen. Na eventjes vroeg ik de moeder of het meisje nieuwe schoenen aan had. Ja, zei de moeder. Waarop ik naar het meisje toeliep en haar been samen met begeleidende woorden over het stoeltje stak. Wanneer kinderen nieuwe schoenen hebben dan is vaak het kind van te kleine schoenen, naar nog net iets op de groei schoenen overgegaan. De mind heeft een vast beeld van de lengtes en uitstekende delen van ons lichaam, als daar veranderingen plaats vinden dan moet dat nog geüpdate worden. Dat was hier duidelijk nog niet gebeurd. Het meisje kon ineens niet meer inschatten hoe hoog haar been moest om de voet met de nieuwe schoen over het stoeltje te krijgen en het kind raakte er duidelijk door gestressed, dat iets wat altijd had gekund ineens niet meer mogelijk was met dezelfde inspanning.

 

Achteraf keek ik in zelfoprechtheid terug op mijn aktie en moest vast stellen dat ik een goed gevoel over me heen voelde toen het meisje weg fietste. Hhmm dacht ik, dit riekt naar personage. Ik voelde mij als de redder in de nood en ja dat is mijn redders personage. Ik zag het kind worstelen en voelde eigenlijk in datzelfde moment al de euforie van de redder die is geslaagd. Ik schatte mijn kansen in. Ik wist uit ervaring dat de moeder niet snel zou reageren, dus schoot ik het slachtoffertje te hulp om te laten zien dat zij nog steeds op de driewieler kon ook met nieuwe schoenen. Ik wilde niet zozeer aardig gevonden worden door de moeder of het kind het ging mij om de energie/euforie die vrij zou komen. Dit alles werd opgevolgd door een beeld van de peuter die weg fietste en begeleidt door een back chat. Te weten: “die moeder komt toch niet in de benen ik zal dat kindje wel moeten helpen, kijk eens hoe zielig dat zij is, het is toch erg dat zo’n moeder niets doet wetende dat het kind nieuwe schoenen heeft”. In mijn verbeelding zag ik mijzelf al op het erepodium staan voor het redden van een peuter. Mijn lichaam voelde heerlijk warm en relaxed voelde ik mij in mijn lijf, alsof alles op z’n pootjes terecht was gekomen. Tja dat is nou de mind, wanneer je participeert krijg je dit soort hilarische zaken en dan met name als je ze even vertraagd terug spoelt om te zien wat er nu daadwerkelijk zich afspeelde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het redders personage en mij niet te realiseren wat mijn ware motieven zijn en daardoor ook niet te kunnen inschatten wat de consequenties van mijn handelen zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vertrouwen op een goed gevoel en het te accepteren als iets reëels.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te genieten van het warme gevoel dat de euforie met zich meebracht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de euforie die ik al proefde door mij voor te stellen hoe mijn aktie af zou lopen nog voor de aktie plaats vond als drijfveer te nemen voor het begeleiden/redden van de peuter.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de kennis die ik heb over lichaamsschema’s, ooit geleerd bij ontwikkelingspsychologie, in te zetten om mijzelf als redder geloofwaardiger te maken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te oordelen over de moeder die naar mijn smaak niet snel genoeg reageerde om ook een redder te kunnen zijn van haar eigen kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het oordelen van de moeder kracht bij te zetten door het hebben van back chat over de moeder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om afhankelijkheid van mijn mind gedreven fysieke euforie te labelen als iets goeds omdat ik er een peuter mee redde, terwijl ik donders goed wist dat de peuter slechts figurant was in mijn heroïsche toneelstuk.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de mind zijn kans te laten grijpen wanneer er trigger points worden geraakt om personages tot leven te laten komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat het mij echt om het meisje ging, terwijl alles erop wijst dat ik voor een energy shot op pad was en niet om mij als gelijke op te stellen ten opzichte van het meisje en het te begeleiden en te ondersteunen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders te lucht in prijzen en nooit even willen stil staan bij het feit dat de redder misschien een andere agenda had dan op het eerste gezicht doet vermoeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders die zich bescheiden opstellen juist naar voren roepen om even totaal in het zonnetje te zetten, terwijl wij ons niet realiseren dat de redder misschien bescheiden is omdat hij/zij donders goed weet dat het niet puur gedienstigheid naar de ander is, maar een wankel evenwicht tussen eigenbelang en het belang van het “slachtoffer”.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij anderen tot redders bombarderen ook als zij niet in de spotlights willen staan, vanuit een verlangen om zelf die reddersrol te mogen spelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te leven in een wereld waarin wij redders als belangrijk achten, waarbij gelijkheid en de vanzelfsprekendheid van redden zonder dubbele agenda niet het eerste is dat in ons opkomt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te zoeken naar manieren om energie te trekken, maar simpel hier te zijn in mijn fysieke realiteit en daar tevreden mee te zijn.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zodra ik het redders personage zie binnen komen, even gas terug te nemen om te zien waar ik mee bezig ben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zonder beloning een kind te kunnen ondersteunen wanneer het aangeeft dat het niet weet hoe te handelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan een kind samen te ontdekken dat het kind wel die dingen kan die het denkt niet te kunnen.