Dag 222 of 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 1

equal money capitalismAls moeder ben ik tot op heden altijd redelijk koel geweest als het ging om los laten en ruimte geven aan mijn kinderen. Ik zag geen spoken daar waar ze niet waren en ik had geen buitensporige beschermingsdrang waarmee ik mijn kinderen zou kunnen verstikken. Wat niet wil zeggen dat elk stapje van mijn kinderen naar meer zelfstandigheid niet spannend is geweest door de jaren heen, maar ik hield mijn hoofd koel.

 

De laatste weken bespeur ik een angst in mijzelf, een angst dat er zomaar wat kan gebeuren met mijn kinderen en wat dan? Daarmee gepaard gaat de onmacht dat ik weet dat ik een ander mens zijn/haar leven niet kan leven en behoeden voor het onvermijdelijke of onverwachte.

 

Ettelijke keren las ik over tienermeisjes die niet meer thuis komen en ook nooit meer gevonden worden of dood gevonden worden. Vervolgens las ik een bericht dat een 13-jarige jongen na het lopen van zijn folderwijk niet meer thuis gekomen was en luttele dagen erna werd hij dood gevonden. Ik heb een 13-jarige zoon thuis die folders bezorgt en de schrik sloeg om mijn hart. Recentelijk las ik over een 16-jarig meisje dat in 1 weekend door 30 mannen 90 keer was verkracht, er ging een pijn door mij heen. Ik heb een 16-jarige dochter thuis die inmiddels heeft moeten leren wat aanranding is en weer sloeg de angst om mijn hart. Vandaag las ik over een moeder die met haar 10-jarige dochter door een 29-jarige man gegijzeld werd, waarna de dochter werd verkracht en de moeder in het bijzijn van het kind werd doodgestoken. Wat elke hoop dat ik mijn kinderen zou kunnen redden/beschermen om zeep hielp. Elke keer drukte ik de angst weg, naar binnen, daar waar ik niet weet waar het precies is en waar het heen gaat en wat het doet.

 

Vanavond was mijn dochter later dan afgesproken thuis na paardrijden, mijn partner belde haar maar ze nam niet op, ik merkte dat mijn gedachten afdwaalden en ik moest denken aan al die meisjes die zomaar verdwijnen. Ik werd onrustig en was erg blij toen 5 minuten later de voordeur open  ging en mijn dochter thuiskwam. Zij was de tijd vergeten terwijl zij in de stallen bezig was geweest. Niets aan de hand dus! Maar de geest had genoeg plaatjes en verhalen om met mij aan de haal te gaan. En niet onbelangrijk al die keren dat ik toch bezorgt was maar dat wegstopte, omdat ik koel was en het niet paste in beeld dat ik van mijzelf had, kwam nu als een boemerang naar mij terug.

 

Wanneer ik al die berichten lees over het leed dat kinderen over de hele wereld wordt aangedaan dan voel ik verdriet dat ik tegelijkertijd niet wil voelen, omdat ik weet dat het mij gek zou maken en mij in een ouder zou veranderen die haar kinderen zou verstikken door zorgen die niet direct hier zijn maar mogelijkerwijs iemand zou kunnen overkomen. Dus alle leed wat ik zie in mijn wereld en niet probeer te voelen als moeder, projecteer ik als 1 grote energiebal op mijn kinderen, omdat die tastbaar en dagelijks om mij heen zijn. Toch is het een algehele angst die ik voel, ik voel hoe onze wereld afglijd en zie de wereld om mij heen afbrokkelen waar ik zo van hoopte dat het mij zou ondersteunen en zou beantwoorden aan alle plaatjes die ik mijn leven lang verzameld heb door programmering vanuit opvoeding en maatschappij, maar een wereld is geworden die mij meer angst bezorgt dan vreugde. Ik ben bang om dat te verliezen wat mij vreugde oplevert en dat zijn ondermeer mijn kinderen. Vreugde die plaats moet maken voor het monster dat wij met z’n allen hebben gecreëerd door de status quo te accepteren en toe te staan. Hoe kunnen we de wereld of het leven doorgeven aan onze kinderen als we het eerst kapot maken? En maken we zo onze kinderen niet tegelijkertijd kapot?

 

Het is tijd om deze angst die elke dag meer handjes en voetjes krijgt niet geboren te laten worden en te snappen/realiseren/begrijpen wat er aan ten grondslag ligt om zo dit patroon te doorbreken en niet te verdoezelen met andere patronen en personages, waardoor ik door de wirwar niet meer kan zien wat ik gecreëerd heb en zodoende ook niet kan corrigeren wat ik gecreëerd heb.

 

 

Probleem:

Angst dat mijn kinderen iets verschrikkelijks zal overkomen en het met de dood moeten bekopen.

Oplossing:

Kunnen zien wat reëel is en wat niet, door niet in de geest te participeren in dit soort gedachten die angst promoten waardoor ik niet meer helder kan zien waar ik mijn kinderen extra bescherming zou moeten bieden door bepaalde situaties niet aan te gaan en waar ik media informatie op mijn leven projecteer alsof het echt en reëel gevaar is. En te werken aan mijzelf zodat alles wat ik accepteer en toesta van mijzelf, wordt gecorrigeerd en geen weerspiegeling meer heeft/is op de maatschappij/wereld.

Beloning:

In het moment met mijn kinderen kunnen zijn zonder dat angst tussen ons komt, maar wel het totaal plaatje te snappen om te zien/begrijpen/realiseren waar reëel gevaar daar is en naar gehandeld moet worden.

 

 

In mijn volgende blog zal ik verder ingaan op deze angst door zelfvergevingen te schrijven en zo te ontrafelen waar deze angst zijn origine vindt en waar het linken en interconnecties heeft in mijn leven.

 

Dag 23 van 2555; persoonlijke hygiene als camouflage voor ons rottende zelf

Dag 22 van 2555; persoonlijke hygiene als camouflage voor ons rottende zelf Recentelijke haalde iemand uit naar de persoonlijke hygiene van mijn partner. Nu was dit een statement die niet echt serieus genomen moet worden, aangezien deze persoon behoorlijk kwaad was en alles een reden vond om met modder te gooien. Toch deed het mij even stilstaan bij dit gegeven dat men praat over slechte persoonlijke hygiene wanneer je geen zepen, shampoos, aftershaves, deodorants, cremes, geurtjes etc gebruikt. Het is klaarblijkelijk vies als je naar niets ruikt, niets anders dan mens. En als je daarnaast je kleren met zeer weinig en niet geurende zeep wast en geen geurtjes gebruikt, waarmee men doorgaans een zware wolk achter zich aan sleept, dan ruik je niet acceptabel en ben je dus niet acceptabel. Mijn partner is juist erg schoon op zijn lijf, maar doucht vanwege huid problemen niet iedere dag, wat niet wegneemt dat wanneer je zweterige lichaamsdelen hebt dat die niet even lokaal gespoeld kunnen worden.

Het verassende van geen zepen en geurtjes gebruiken is dat, wanneer je zweet en je getrimd okselhaar hebt, er nagenoeg geen vieze geurtjes ontstaan. De zepen, cremes en geurtjes zorgen voor het dichten van de poriën waardoor er onaangename rottingsgeurtjes ontstaan. Dus het aloude wegwerken van onaangename geurtjes met “acceptabele geurtjes” staat gelijk aan het camoufleren van het rottingsproces wat wat de basis van ons menszijn is. Wij laten liever niet zien wie wij eigenlijk zijn en hoe rot wij eigenlijk ruiken. We beseffen ons niet dat wanneer je in schone zelf oprechtheid je kunt laten zien en kunt staan voor wie je bent, er geen camouflage meer nodig is. Je bent mens en je ruikt naar mens. Wie dat niet aankan kan het menszijn niet aan. Wie dat niet aankan is rottend van binnen en kan de stank van zichzelf niet velen en is bang voor de rottende geur van anderen als zichzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden op deze persoon die niet begrijpt wat persoonlijke hygiene daadwerkelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verafgrijzen dat mijn partner naar het rottende niveau van deze persoon naar beneden getrokken wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze aanval op mijn partner persoonlijk te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om doordringende zeep geuren als onplezierig/vies te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mensen naïef te vinden die niet zoals mij inzien dat het gebruik van geurtjes niets met persoonlijke hygiene te maken heeft en niet gaat om het geven om je lijf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men niet wil ruiken naar mens, maar in plaats daarvan een neppe geur wil ruiken om niet te hoeven inzien dat wij als mensheid in een rottingsproces zitten, dat we kunnen stoppen maar niet willen stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar men de rottende back chat van binnen niet wil stoppen/schonen met zelf vergeving en in plaats daarvan camouflage luchtjes gebruikt om het echte zijn toe te dekken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar de hoeveelheid flesjes en potjes in de badkamer gelijk staat aan de mate van persoonlijke hygiene, waarbij het welzijn van het lijf als ondergeschikte is gemaakt aan het camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar  wij niets bij de naam willen noemen en graag overal omheen draaien om vervolgens de excuses en rechtvaardigingen als echt aan te nemen/te geloven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij zo’n afkeer hebben van ons echte rottende zelf dat we de wereld en anderen rot noemen terwijl we onze eigen stank niet meer ruiken door het te camoufleren met nepheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar echt staat voor nep en nep wordt aanbeden als ideaalbeeld.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar het lijf niet in overweging/acht wordt genomen en als een derde rangs ding wordt behandeld, waar het schaden van een lijf als normaal wordt gezien en waar zodoende het nemen van het leven van een ander wordt geaccepteerd en toegestaan alsof we een nieuwe bladzijde omslaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar niet stinkende lichaamsgeur als afwijkend wordt gezien en als iets dat snel weggewerkt moet worden uit angst dat onze echte aard geroken wordt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij rot zijn en niet de wereld, maar waar wij de wereld beschuldigen van rotheid en het zich tegen ons keren, terwijl wij het leven in onze wereld creëren/scheppen door onze gedachten/back chats uit te leven/manifesteren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar alles omgekeerd is en ik mij duizelig laat maken, door de oneerlijkheid van anderen gelijk aan mij.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om zeep geuren niet meer als vies te ervaren, maar ze te zien voor wat ze zijn, het camoufleren van wie we eigenlijk zijn.

Ik ga de verbintenis met mijzelf aan om mensen bewust te maken hoe rot we zijn onder deze deken van geuren om al het slechte in ons te camoufleren met positieve geuren.