Dag 236 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – vrouwelijke bewustwording – deel 3

equal money capitalismVandaag schrijf ik de correctieve zinnen uit en ga ik verbintenissen aan omtrent het onderwerp ‘vrouwelijke bewustwording’ om zo te kunnen zien hoe ik mijzelf heb bijgeschaafd en vormgegeven, door de ‘vagina power’ als iets te zien dat gelijk staat aan manipulatie en niet aan de daadkracht in mij. Het is soms een fijne lijn tussen de argumentatie van de geest en simpelweg je pad volgen door jezelf aan te sturen, maar het verschil is er en de kracht is er om los van de geest de kracht van leven in mij te voelen zonder deze kracht weg te zetten als kwaad/slecht.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie om de controle over mijzelf kwijt te raken wanneer ik de levenskracht in mij gewaar ben/voel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geloof dat controle hetgeen is waarmee ik mijzelf aanstuur en ik niet realiseer en zie dat controle van de geest is en daadkracht 1 en gelijk aan het leven staat. Ik stop de controle en daarmee de angst om de controle te verliezen en loop door de sluier van fantasie om te zien dat controle daar is om mij in het gareel van de geest te laten lopen in eigenbelang.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat controle het mijzelf voor het lapje houden is en willen geloven in de geest en het kwade van de levenskracht en de ‘vagina power’ een manier om de kracht in mijzelf niet te zien/voelen, waardoor ik slaaf zal blijven en niet voor mijzelf zal beslissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan voor het mijzelf aansturen als ‘vagina power’/levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de verantwoordelijkheid niet wil nemen uit angst om niemand anders dan mijzelf de schuld te kunnen geven als er iets misgaat en gevolgen zich ontwikkelen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet de ‘vagina power’/levenskracht de schuld te geven wanneer ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en niet in mijn kracht ga staan ,maar liever tijd doorbreng in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf terughoudend zie zijn voor de levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet mijzelf volledig durf te geven, omdat ik met 1 been nog in de geest participeer en met 1 been in mijn levenskracht probeer te staan. Ik stop de participatie in de geest waardoor ik geen achterdeurtje meer nodig heb en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen achterdeurtje te behouden om te participeren in de geest als ik denk dat ik de verantwoordelijkheid en de intensiteit van mijn levenskracht niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik er alleen maar angst voor kan hebben zolang ik participeer in de geest. Ik stop de angst voor mijn levenskracht en ga 1 en gelijk eraan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te gaan staan om zo 100% daadkrachtig te zijn en zo niet meer de intensiteit te vrezen mar deze intensiteit te zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlammen door overdonderd te zijn door mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het mij verlammen het aan de zijlijn staan is en ik niet mijn leven kan leven door aan de zijlijn te gaan staan. Ik stop het niet volledig participeren in mijn leven/de ‘vagina power’/levenskracht en neem deel 1 en gelijk aan alles.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf zo aan te sturen dat ik op de golven surf van mijn levenskracht en niet mijzelf te verdrinken in de angsten van de geest die de levenskracht als slecht en oncontroleerbaar definieert.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie saboteren door de levenskracht te manipuleren en acceptatie af te dwingen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de zelfacceptatie de acceptatie van de levenskracht is die in mijzelf is en die ik beleef en vier wanneer ik angst en controle loslaat.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet op zoek te zijn naar mannelijke acceptatie/goedkeuring van mij als vrouw, maar te zoeken naar wie ik ben als mijn levenskracht en zo mijzelf te ontdekken en te accepteren.

 

Wanneer en als ik mijzelf in beschuldiging zie gaan van mijn ‘vagina power’/levenskracht dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het beschuldigen een vorm van spijt is dat ik niet kan genieten en volledig staan in mijn levenskracht. Ik stop de spijt in de vorm van beschuldigen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer aarzelend in het leven te staan en te gaan voor mijzelf als levenskracht om zo een levend voorbeeld voor anderen te kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf achterdeurtjes zie onderhouden met mijn geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het gaan voor mijn levenskracht als verraad aan mijn geest zie. Ik stop de participatie in de geest en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het mij volledig blootgeven en genieten van de levenskracht niet te labelen als verraad, want verraad in deze context kan alleen verraad en zelfsabotage zijn, wanneer dit betekent dat ik een leven in terughoudendheid moet leven en mijzelf moet afvragen hoe het geweest zou kunnen zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf voel stikken door de intensiteit van mijn levenskracht, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit het resultaat is van geen verbintenis aan kunnen gaan met mijzelf als mijn levenskracht. Ik stop het visualiseren/manifesteren van mijn besluiteloosheid/terughoudendheid en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verbintenis met mijzelf als levenskracht aan te gaan en het stapje voor stapje te nemen en elke keer wanneer er angst omhoog komt dan stop ik en haal ik adem en realiseer mij dat ik participeer in mijn geest en mij dus afkeer van mijn levenskracht die geen condities/eisen stelt, maar er simpelweg altijd is voor mij, of ik het nu ontken of omarm, het is er!

 

Wanneer en als ik mijzelf zie verlangen naar de ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds met de geest te maken heb en geen volmondig ja voor mijn levenskracht, maar een verwrongen vorm van het manifesteren van kracht. Ik stop de krachten in mijzelf als verlangen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te laten sturen/controleren door de krachten van de geest en een verlangen naar mijn levenskracht te zien als manipulatie. Pas wanneer ik niet meer verlang maar simpelweg wil zijn, 1 en gelijk aan mijn levenskracht, dan boek ik vooruitgang en dan kan ik de participatie in de geest loslaten.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het verliezen van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dan dat het verliezen van controle het bereiken van de ‘vagina power/levenskracht is. Ik stop de angst voor het verlies van controle en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verliezen van controle niet als een rouwproces te nemen, maar te zien als een proces waar ik overga van controle naar zelfaansturing.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie manipuleren in het ervaren van leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik leven ben en dus niets of niemand hoef te manipuleren in het mij laten ervaren van mijzelf als leven. Ik stop de manipulatie en sta gelijk en 1 aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te geloven dat de ander mij kan laten wedergeboren worden in het fysieke door manipulatie met de ‘vagina power’ en daarbij dus aan te geven dat ik niet snap wat ik in handen heb wanneer ik speel met mijn levenskracht en dus niet kan zien wat de gevolgen zijn en wat het ‘ripple effect’ teweeg kan brengen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn omgeving zie misbruiken door mijn ‘vagina power’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in zelfoprechtheid mijn werkelijkheid kan scheppen. Ik stop het misbruik en zie met gezond verstand wat er moet gebeuren om 1 en gelijk aan mijn levenskracht te kunnen gaan staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooraf gevolgen af te wegen wanneer ik handel uit naam van de geest in de vermomming van de ‘vagina power’ en mij te realiseren dat wanneer ik handel in het belang van een ieder er geen nadelige gevolgen kunnen ontstaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn kracht zie weggeven aan de geest dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij reduceer tot niets en niets meer kan zijn of doen. Ik stop het weggeven van mijn daadkracht en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik de behoefte in mij voel opkomen om geen zelfverantwoordelijkheid te willen nemen om zo de schuld te kunnen geven aan een ander als er dingen mis gaan, dan realiseer ik mij dat ik nog geen leven ben en de geest boven mijzelf als leven stel en dus haal ik mijzelf uit deze egoïstische staat van zijn.

 

Wanneer en als ik de geest niet wil opgeven voor leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn levenskracht niet wil ontmoeten, omdat ik denk dat het stoppen participeren in de geest onoverkomelijk is. Ik stop het vastklampen aan de geest als oplossing en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik mijn levenskracht niet wil ervaren vanuit een punt van oneerlijkheid dan duw ik mij door dit punt en neem ik een makkelijk haalbaar doel dat mij laat zien dat ik geen angst voor mijn levenskracht hoef te hebben zolang ik in mijn kracht sta.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn levenskracht voor kwaad zie uitmaken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid/mijn levenskracht als iets kwaads in mij zie, en als afleiding de levenskracht als kwaad bestempel om de aandacht niet op mijzelf te vestigen. Ik stop het zwart maken van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet mijn levenskracht zwart te maken, maar in te zien dat het niet nemen van zelfverantwoordelijkheid hetgeen is dat ik zie als kwaad, het kwaad in mij. Maar dat niet openlijk wil bevestigen en zodoende ervoor kies om de levenskracht als slecht te bestempelen en mijzelf zo als goed/schoon te ervaren.

 

Wanneer en als ik mijzelf de ‘vagina power’ als seksuele macht zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door programmering de ‘vagina power’/levenskracht als slecht zie. Ik stop het verseksualiseren van mijn levenskracht en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om levenskracht en seksuele macht niet met elkaar te verwarren en te realiseren dat ik niet kan ontwaken door seksuele macht, maar in mijn kracht/levenskracht zal moeten gaan staan 1 en gelijk aan het leven om te ontwaken in het fysieke als het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de polariteit van goed en slecht zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn participatie in deze polariteit mij brengt tot passiviteit, waardoor ik niet meer instaat ben om in mijn kracht te gaan staan. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om passiviteit niet als excuus te gebruiken om mijn levenskracht op 1 hoop te gooien met goed en kwaad en zo het te vrezen, dus mijzelf te vrezen als iemand die stabiel kan zijn en zichzelf aanstuurt zonder tussenkomst van de geest.

Dag 208 van 2555; stiekem

equal money capitalismSinds een paar weken ga ik met mijn dochter naar de acupuncturist om te ervaren of dit verlichting geeft voor haar hyper-mobiliteit. Terwijl mijn dochter wordt behandeld schrijf ik alle punten op waar naaldjes in worden gestoken. De eerste keer zei de acupuncturist toen ik vragen stelde over de punten, dat ik dat niet zomaar 1 2 3 kon begrijpen zonder de nodige studie. Dit antwoord maakte dat ik wat voorzichtiger werd met vragen stellen, terwijl ik alles noteerde. Nu op de derde behandeling lijkt de acupuncturist te wennen aan de moeder met het kleine notitie boekje.

 

Ik noteer deze punten zodat mijn dochter naast het fysieke proces ook een proces van zelfvergeving, zelfrealisatie en correctie kan wandelen met behulp van de Desteni boodschap. Toch voelt het als stiekem wanneer ik alle punten opschrijf tijdens de behandeling van mijn dochter, alsof ik elk moment gesnapt kan worden en dan moet uitleggen wat ik doe. Waarbij ik al scenario’s in mijn geest zie van onbegrip bij de acupuncturist en weinig animo om door te gaan met het behandelen van mijn dochter.

 

Probleem:

 

Het noteren van de energie punten, waarbij ik dit als stiekem gedrag label wat angst oplevert dat wanneer de acupuncturist weet waarom het is ons niet meer verder zou willen helpen. Dus schaamte over het proces van zelfvergeving als angst om niet begrepen te worden en aan de zijlijn te worden gezet als raar en niet passend in het systeem.

 

Oplossing:

 

Om te zien/realiseren/begrijpen dat ik niet over Desteni en het proces hoef te beginnen als daar geen aanleiding voor is en niet naar gevraagd wordt, wat de angst om als een outcast te worden gezien wegneemt.

 

Beloning:

 

Te genieten in het moment van samen met mijn dochter naar de acupuncturist gaan en mij niet bezwaard/beschaamd te hoeven voelen over mijn gedrag dat ik als stiekem label.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik de punten noteer en als het ware stiekem moet doen over de echte reden van noteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik naar mijn eigen gedrag kijk door de ogen van de acupuncturist, maar met de informatie die ik over mijzelf heb, waardoor ik gevoelens baseer op een verknipte werkelijkheid die ik aan mijzelf toon.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik dit stiekem doen op een stiekeme manier doe, omdat ik er in mijn geest van alles erbij en erom fantaseer dat niets te maken heeft met mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen over het Desteni proces wat wij doorlopen waar de angst om niet begrepen te worden aan ten grondslag ligt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als afweermechanisme te gebruiken en de geest te voorzien van energie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om schaamte als dekmantel van angst te laten dienen dat ik door het doen van het proces niet geaccepteerd zal worden door de maatschappij.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat die angst om niet geaccepteerd te worden eigenlijk de angst naar mijzelf is om niet geaccepteerd te worden door mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijzelf en zo te denken dat ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn geest en ego liever de maatschappij aanwijzen die mij niet zal accepteren, want op die manier is de schaamte meer een systeem schaamte, echte schaamte als fysieke schaamte over wat ik heb geaccepteerd en toegestaan zou het einde van mijn geest en ego betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om systeem angst als gesnapt te worden ervaar bij het opschrijven van de energie punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat deze systeem angst van niet gesnapt te willen worden slechts een dekmantel is voor schaamte en geen zelf acceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te zien als een waardig persoon dat een proces doorloopt dat voor de meeste mens vreemd is, maar daarom niet minder waardevol en dus de moeite waard om door de schaamte en angsten heen te duwen om zo herboren te worden als een betrouwbaar mens dat met het leven kan worden toevertrouwt.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om onderscheid te maken tussen systeem schaamte en fysieke schaamte om zo achter de waarheid van mijzelf te komen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te genieten van een bezoek aan de acupuncturist en geen fantasie wereld te laten samensmelten in zulke momenten met de fysieke werkelijkheid, maar alleen met wat hier is te werken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet meer stiekem te voelen wanneer ik dingen doe waar ik anderen geen volledige uitleg over hoef te geven en zo even uit het oog verlies wat het verschil tussen eerlijkheid en zelfoprechtheid is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te accepteren en dit niet op de maatschappij af te schuiven.

Dag 151 van 2555; sla m’n armen om mij heen

Dag 151 van 2555; sla m'n armen om mij heen  Het is een klein gebaar, maar een grote stap vooruit als je ontdekt dat je eerst van jezelf moet houden alvorens de wereld aan te kunnen. Het klinkt misschien logisch, maar dat was het voor mij door mijn leven heen niet, als ik terug kijk op al die gebeurtenissen die mij lieten zien dat ik niet van mijzelf hield en mijzelf zelfs wantrouwde. De meeste mensen hebben met dit bijltje te hakken, en het ligt dan ook in onze aard  om dat wantrouwen in onszelf af te schuiven op de ander. De ander niet te vertrouwen, de mensheid te wantrouwen en totaal over het hoofd te zien dat het in eerste instantie bij onszelf ligt. Wij zijn aan zet, maar wachten op de ander om hem/haar vervolgens van vals spelen te kunnen beschuldigen. Wat een giller eigenlijk.

 

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan, hou van jezelf om vervolgens van de ander te houden als jezelf. En wanneer dit allemaal vaag klinkt dan is het moeilijk om een begin te vinden en de eerste stap te zetten. Ik kon het zogezegd geen handen en voeten geven, het was een vaag begrip in mijn geest, zelfs een beetje blur. Dus moest ik terug naar de basis en terug naar het fysieke om het duidelijk te maken en tastbaar. Dus sloeg ik mijn armen om mij heen op de manier hoe ik mijn armen om anderen sla, want als ik terug keek dan zag ik dat ik mijn armen om anderen sloeg precies op de manier hoe ik het zelf graag had gewenst, maar die stap had ik overgeslagen, omdat ik dacht dat ik het niet kon. Omdat ik dacht dat het niet nodig was en hoopte dat ik kon geven zonder te hoeven nemen, om zo niet met mijn eigen behoeften geconfronteerd te worden. Een hug van een ander gaf mij veel voldoening, maar ik wachtte dus altijd totdat de ander besloot zijn/haar armen om mij heen te leggen, wat mij een gevoel van geaccepteerdheid gaf. En daar zat hem de kruks, dat wat ik mijzelf kon geven, hoopte ik van de ander te ontvangen, ik vroeg er ook niet om ik wachtte netjes af, want kindjes die vragen worden overgeslagen.

 

Het is fijn om je armen om jezelf heen te slaan en te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan en mag accepteren voor wie ik ben, wetende dat ik zal staan om een proces te wandelen waarin ik mijzelf zal leren kennen met mijn goede en slechte kanten. Pas als ik weet wat mijn goede en slechte kanten zijn dan kan ik er wat mee doen. Mijn slechte kanten vrezen en door de wetenschap dat ze er moeten zijn onderdrukken dat werkt niet en dat heb ik gezien in het begin van mijn proces. Heerlijk mijn armen om mij heen slaan terwijl ik het water van de douche over mij heen laat stromen en mijn voeten stevig op de grond plaats om tezamen met het water dat uit mij te laten stromen dat niet meer nodig is, dat is echt fysiek hier zijn in elke ademhaling en maakt een connectie met mijzelf om een proces van zelfacceptatie gaande te houden. Dan is een hug aan een ander ineens een bevestiging van mijn eigen zelfacceptatie en de acceptatie van de ander als mij in dezelfde ademhaling.

 

Dus ik raad het je aan, sla eens je armen om je heen en ga de angsten aan die je voelt opborrelen, terwijl je in direct contact staat met je eigen fysieke werkelijkheid. Zonder dit als erotisch of spiritueel te ervaren, want zodra dat wel het geval is dan is het de geest die je voor de gek houdt en zul je geen echte connectie met jezelf als leven maken, maar een connectie met je geest en je energetisch opgeladen voelen naderhand. Pas op voor de valkuilen die je voor jezelf zet, want het kan jaren duren voordat je eruit komt, wanneer je niet de juiste middelen hebt om weer op te krabbelen en eruit te komen. Dus dingen als ‘free hugs’ zetten geen zoden aan de dijk, zolang je niet jezelf een echte ‘free hug’ kan geven en zolang je nog eerst naar buiten moet treden om genoegdoening in jezelf te krijgen om de energetische honger van je geest in jezelf als de illusie van jezelf te stillen.

 

Hulpmiddelen om handen en voeten aan jezelf te geven en te snappen wie je bent, vindt je in het http://www.desteniiprocess.com, waar er een lichte versie is gestart die gratis is lite.desteniiprocess.com. Geen excuses op 1 januari 2013, pak jezelf aan en laat je niet pakken door anderen en snap de wereld om je heen en jezelf als jezelf.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar acceptatie buiten mijzelf te zoeken en mij niet te realiseren dat acceptatie altijd zelfacceptatie is en dus van uit mijzelf moet komen om zodoende anderen te kunnen accepteren als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst de stap van zelfacceptatie over te slaan wetende wat mijn donkere kanten zijn en die niet te willen accepteren waardoor ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te accepteren in mijn plaats omdat dat veiliger voelt en makkelijker is om de vinger op de zere plek bij een ander te leggen dan op mijn donkere punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan zelfacceptatie automatisch mijzelf af te scheiden van mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid, waardoor alles onwerkelijk en beangstigend overkomt en ik niets terug kan nemen naar mijzelf, waardoor alles als losse eindjes blijft rond zweven en er chaos heerst die zich meester maakt van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet tastbaar te ervaren om te starten met een proces van zelfacceptatie door de afgescheidenheid die ik ervaar als vaagheid en angst om te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat de ander mij omarmd om een gevoel van acceptatie te ervaren die niet werkelijk en echt is omdat ik het in afgescheidenheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik de ander omarm het mij sterkt in de acceptatie van mijzelf en zo opzoek ben naar een ‘quick fix’ en geen zelfconfrontatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet durf vast te pakken uit angst en genetische en sociale programmering dat zoiets niet iets is wat je doet, maar wat een ander voor je doet als je in die positie bent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysikaliteit als iets onnatuurlijks te ervaren door genetische programmering en het mijzelf aanraken als iets wat niet kan of mag te ervaren als een klein stemmetje achterin mijn hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven vragen om een fysieke omarming uit angst te worden overgeslagen door sociale programmering en mij niet te realiseren waar dit verlangen vandaan kwam en wat het mij duidelijk maakte over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezwaard te voelen om eerst aan mijzelf te werken en niet als een soort van uitvlucht eerst anderen aandacht te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf omarmen niet als optie te hebben bedacht en mij niet te realiseren hoe ik dit punt op slot had gezet, zodat ik er niet bij kon en mij weerhield van de ervaring om mijzelf te mogen vasthouden in zelfacceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te beschouwen als de ander als dekmantel om niet te hoeven zien dat ik mijzelf niet kon accepteren zoals ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben omdat ik het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden dat ik er alles aan zal doen om tot dat ene punt te komen dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben in plaats van te accepteren zoals ik geworden ben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij met mijn eigen proces bezig te houden en mij alleen met het proces van een ander bezig te houden door een levend voorbeeld te zijn en niet als een project om de aandacht van mijzelf af te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te omarmen ook wanneer ik door dit proces van zelfacceptatie heen ben, simpelweg om te bevestigen dat ik er mag zijn als wie ik ben als leven.