Dag 232 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – menstruatie – deel 2

equal money capitalismIn mijn blog van gisteren heb ik aangekondigd dat ik vandaag de zelfvergevingen zal uitschrijven omtrent het mij afscheiden van mijn vagina in relatie tot menstruatie.

 

Probleem:

Het mijzelf afscheiden van mijn vagina door mijn menstruatie als een kwaad te zien dat mij overkomt en beperkt.

Oplossing:

Gelijk gaan staan aan mijn menstruatie en mijn vagina als mijzelf als leven.

Beloning:

Eén en gelijk aan mijzelf en het leven staan en zo leven te mogen ervaren door mij heen als een geheel/eenheid die mij doet beseffen dat ik daadkracht heb en als geheel veel sterker ben dan in delen.

 

Angstdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat mijn menstruatie nooit zou komen, omdat ik als 7-jarige dacht dat het meteen zou beginnen toen ik hoorde over menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn menstruatie als een punt van eigenbelang te benaderen, waardoor ik ineens groot zou worden en zou meetellen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn verlangen naar mijn menstruatie als een polariteit op te pakken, waardoor het intens verlangen naar de menstruatie zich gaandeweg omboog naar het verlangen om nooit meer te menstrueren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik nooit meer van de helse pijnen van mijn menstruatie af zal komen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het bloeden van mijn vagina als entiteit de schuld te geven voor mijn maandelijkse pijnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat door het dragen van maandverband de nadruk juist wordt gelegd op dit lichaamsdeel, deze entiteit, die alleen maar mag bestaan in zijn eigen schaduw, in de geheime onderwereld van alles wat het daglicht niet kan verdragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te schamen voor het hebben van een entiteit dat niet getoond kan/mag worden dan alleen in het geniep.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik met een grote rode vlek in mijn broek in het openbaar mij moet bewegen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina de schuld te geven van het feit dat het mij voor schut kan zetten en het mij in verlegenheid kan brengen door zijn ware aard, een bloedend gat, te tonen aan de buitenwereld.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de menstruaties zich steeds sneller zullen opvolgen en langer zullen duren, zodat langzaam maar zeker ik van mijn vrijheid wordt beroofd om dat te kunnen doen wat ik wil. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als vrijheid berover te zien tijdens mijn menstruatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben leeg te bloeden en te bezwijken onder mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina instaat is om zelfmoord te plegen ten koste van de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina de controle over mij als geheel heeft en kan bepalen hoe ik mij voel.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het kijken naar het fysieke voorkomen van mijn vagina en teleurgesteld te zijn bij de aanblik aan mijn vagina en te zien dat het meer van hetzelfde was als de rest van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als meer te zien en bijzonder door al het geheimzinnige eromheen, en frictie te bemerken nu mijn vagina er niet bijzonder of speciaal uitziet, maar eigenlijk een beetje zielig hoopje vel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat een ander zou kunnen ruiken dat ik ongesteld ben. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als vies te ervaren wanneer ik heftig bloed en het bloed overal en nergens zit, en ik het liefst mijzelf van mijn vagina wil afscheiden en er niet mee geassocieerd wil worden.

 

Gedachtendimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de geest mijzelf eindeloos te zien wachten op een menstruatie die uiteindelijk 7 jaar later zich aandiende. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om moedeloos te worden en mijn lijf en mijn vagina niet meer te vertrouwen dat zij dat gingen doen wat volgens fysieke regels zou moeten gebeuren en ik niet dat zou behalen wat de uiteindelijke belang was, n.l. groot worden en een vrouw.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien in elkaar duiken van de pijn die ik zo graag wilde laten stoppen maar die niet kon stoppen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de pijn als iets van buitenaf te ervaren dat mij werd aangedaan door de vagina di ede aanstichter van alle kwaad was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een prop van een maandverband in mijn onderbroekje en zeker te weten dat iedereen het ziet en mij aanstaart. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik het middelpunt van mijn bestaan ben en iedereen altijd op mij let en in detail naar mij kijkt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met een enorme vlek in mijn broek die absoluut niet meer te verbergen is en mij het schaamrood op de kaken doet krijgen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf vies en laag te voelen door een vlek in mijn broek en mij niet te realiseren dat het de geheimzinnigheid en het weg willen stoppen van de vagina is dat maakt, dat ik schaamte ervaar dor de vlek in mijn broek veroorzaakt door een lekkende, bloedende vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien met maandverband de hele maand rond en nooit meer niet te bloeden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven in beelden die niet fysiek reëel zijn, maar waar ik aan vastklamp om zo angst te ervaren en meer afscheiding van mijn vagina.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien op de grond liggend en totaal te zijn leeggebloed, waarbij ik geen controle meer over mijzelf heb/ervaar. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik kan doodbloeden aan een menstruatie en hier totaal geen gezond verstand meer kan toepassen door de waas van de angst.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in de geest te zien te zien kijken naar een vagina die speciaal en mooi is en mij zelfwaarde geeft, iets om trots op te zijn. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beelden in mijn geest te ontwikkelen over hoe een mooie vagina eruit ziet, gevoed door media, en frictie te beleven in de fysieke werkelijkheid als het er niet zo uitziet als verwacht.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn onderlijf in de geest totaal onder het bloed te zien en mij smerig en vies te voelen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te verwachten dat een menstruatie een schoon en net gebeuren is dat vrij ongemerkt en ongezien voorbij gaat.

 

 

Verbeeldingsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij voor te stellen dat ik niet meer ongesteld ben en mijzelf bevrijd voel en niet meer in de ban van mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te ontwikkelen voor het andere eind van de polariteit, waar ik vroegtijdig in de overgang kom, en niet weet of ik de gevolgen van de menopauze al wil ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te verbeelden hoe ik en te verwaarlozen menstruatie heb. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet mijn fysieke lijf kan manipuleren vanuit een startpunt van eigenbelang waarin ik niet alle gevolgen van een vroegtijdige menopauze kan overzien en niet alle voordelen van een menstruatie begrijp.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  mij te verbeelden dat mijn vagina mij niet meer in zijn greep houdt en ik vrij kan zijn als een geheel met mijn vagina, net zoals de reclame spotjes van maandverband waar vrouwen rondhuppelen in het gras om hun vrijheid te verbeelden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te beseffen dat het verlangen naar dit denkbeeld, niet een verlangen uit vrije wil is maar een verlangen vanuit voorgeprogrammeerd zijn, als gevangene van de matrix.

 

 

Interne gesprekken/backchatdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘ mijn vagina houdt mij in zijn greep’ in mij te laten bestaan en zo te geloven dat ik niet vrij ben en mijzelf niet aanstuur. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat mijn vagina een andere entiteit is die leeft in mijn lijf en mij aanstuurt, wat het tot parasiet maakt, oftewel een lagere vorm van leven op de maatschappelijke ladder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om  de backchat ‘door mijn vagina heb ik menstruale ellende’ in mij te laten bestaan en zo mijn vagina de schuld te kunnen geven van al dat vervelend is in mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn vagina als zondebok te gebruiken en niet 1 en gelijk aanmijn vagina te kunnen bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de backchat ‘mijn vagina geeft meer ellende dan plezier’ in mij te laten bestaan en zo de vagina als de bron van het kwaad te zien. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat afscheiding van een deel van mij in oneerlijkheid wel gevolgen moet opleveren en zich tegen mij keert als een zuurpruim.

 

 

Reactiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf buitengesloten te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn daadkracht weg te geven aan gedachten over mijn vagina, door het te zien als een aparte entiteit die mij aanstuurt zonder dat ik daar aan te pas kom.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aversie te voelen tegen de vagina die duidelijk voor mij de vijand is en in de gaten gehouden moet worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn lijf tegen zichzelf uit te spelen en zo in gevecht met mijzelf te gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij minderwaardig te voelen ten opzichte van mijn vagina en tegelijkertijd mijn vagina als te min te beschouwen als reactie op het toestaan en accepteren van, de mindere te zijn dan een deel van mijn lijf. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te staan als geheel als fysiek lichaam.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf beperkt te voelen door mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat een fysiek deel van mij dat functioneert naar behoren, mijzelf kan beperken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te schamen voor mijn vagina, het kwaad dat het daglicht niet kan verdagen, waar ik niet mee geassocieerd wil worden. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen zien wie ik ben geworden in separatie van mijzelf.

 

 

Fysieke gedragsdimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben op de fysieke geur van een ongesteldheid en die wil verbergen net als mijn vagina. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij machteloos te voelen ten opzichte van mijn vagina die ik niet de baas ben volgens mijn geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het schoonmaken en het aanraken van de vagina tijdens mijn menstruatie als het schoonmaken van een ding te beschouwen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik bewust de connectie met dit lichaamsdeel uitschakel vanwege teveel geestelijke ballast er omtrent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf fysiek onzichtbaar te willen maken door in mijn lijf te willen wegduiken. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet aan de buitenwereld als ‘kijk hier ben ik’ te willen tonen, maar mij als een slaaf voel van een systeem/patroon dat menstruatie heet.

 

 

Consequentiedimensie:

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als slaaf van de menstruatie te beschouwen en mij navenant te gedragen. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik slaaf moet zijn aan mijn menstruatie om het te doorlopen en weer over te laten gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet meer te genieten van mijn vagina als geheel van mij, maar mijn vagina als buiten gebruik te beschouwen tijdens mijn menstruatie. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet alleen af te scheiden van mijn vagina, maar tegelijkertijd ook van mijn menstruatie, als het ergste wat mij maandelijks overkomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik niet heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel van vies dat ik jegens mijn vagina heb rond mijn menstruatie, vast te houden in mijn geest en mijzelf mee te terroriseren op momenten waar het niet past. Waarin ik mijzelf vergeef dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vies een aanleiding te laten zijn om mijzelf af te scheiden van mijn vagina en zo af te scheiden van mijzelf als geheel, wat mij beperkt in mijn expressie gelijk aan en in het leven.

 

 

In mijn volgende blog zal ik de zelfvergevingen nog een stapje verder blootleggen om ze vervolgens om te zetten in correctieve zinnen en verbintenissen die ik in het hier en nu met mijzelf aanga.

Dag 193 van 2555; waarom?

equal money capitalismProbleem:

In 2011 schiet Tristan van der Vlis 6 mensen dood in een winkelcentrum in Alphen aan de Rijn en pleegt daarna zelfmoord. De nabestaanden willen inzage in het onderzoeksrapport om erachter te komen waarom de politie een wapenvergunning afgaf aan een persoon met een psychiatrische achtergrond. Uiteindelijk is nu bekend gemaakt dat er geen inzage gaat komen om de ouders van Tristan te beschermen, waardoor hun privé leven niet te grabbel op straat komt te liggen. De nabestaanden gaan in hoger beroep, want men zegt het waarom nodig te hebben om de rouwverwerking te kunnen afsluiten om zo weer verder met hun leven te kunnen.

Het probleem is dat gedreven door het najagen van het waarom het geheel niet meer in acht genomen kan worden.

Oplossing:

‘Waarom’ – vragen zijn vrij passieve vragen en men zou zich ter degen af moeten vragen, wat de vraag achter de vraag is. Wanneer men weet waarom iets gedaan is door iemand zoals hier een geliefde vermoorden, dan kan men zich afvragen of dat daadwerkelijk verandering in een leven zal brengen. Het waarom leren kennen zal alleen maar aanzetten tot meer waarom-vragen. Stel dat Tristan deze mensen vermoord heeft omdat hij jaren lage antipathie tegen winkelend gelukkig ogende mensen heeft opgebouwd, dan geeft dat geen uitsluitsel waarom iemands geliefde nu dood is. Men zal zich alleen maar afvragen waarom diegene zo’n antipathie had en waarom hij daarop gehandeld heeft. Wat allemaal speculatie blijft omdat de moordenaar zelf ook dood is, dus kunnen er alleen maar speculaties op los gelaten worden.

Een actievere manier van omgaan met zo’n verlies en het proberen te begrijpen is om te kijken naar hoe het heeft kunnen plaatsvinden. Hoe kan iemand een wapenvergunning krijgen met een psychiatrische achtergrond en hoe kunnen we dat op een landelijk niveau aanpakken. Hoe komt iemand tot het vermoorden van meerdere mensen tegelijkertijd en hoe kan de samenleving dat voorkomen. Dus door het groter te trekken dan een persoonlijke situatie komt men uit die slachtoffer rol van waarom, waarom is dat mij aangedaan, wat heb ik misdaan etc. Het gelijk halen en het dwingen van inzage in iets dat maar de vraag is of men daar persoonlijk iets aan heeft is gelijk aan het blijven hangen in de slachtoffer  rol.

Beloning:

Wanneer men door hoe-vragen te stellen komt tot antwoorden en die op grotere schaal doortrekt dan kan men zichzelf uit de slachtoffer rol halen en tegelijkertijd hetgeen waar men mee worstelt tot een oplossing op grotere schaal volbrengen. In het geval van Tristan b.v. heldere regelgeving en uitvoering van de regelgeving op het afgeven van een wapenvergunning. De beloning is dat men iets terug doet voor de samenleving, omdat men door niet in een slachtoffer rol te zijn gaan zitten de eigen daadkracht heeft kunnen terug nemen en zo kan handelen in het belang van een ieder. Een geliefde komt niet terug wanneer men blijft hangen in het verleden en in waarom. Het jezelf verliezen in het waarom is toestemming geven om een web van gedachten binnen te gaan waar je in gevangen blijft zitten en

uiteindelijk met spijt op terug kijkt voor het inactieve gedrag wat hieruit voortvloeide.

Waar bevind ik mij in het probleem-oplossing-beloning vraagstuk?

Zelf heb ik ook meegemaakt dat ik inderdaad bleef hangen in het waarom van dingen en bleef ronddraaien in cirkeltjes. Het waarom betrek je dan op jezelf waardoor je het handelen van anderen of situaties met anderen persoonlijk neemt die dat niet zijn. En zelfs wanneer iets persoonlijk is en ik mij afvraag waarom iemand zo en zo tegen mij doet dan is dat nog altijd vanuit het perspectief van de ander. Wanneer mijn vriendin chagrijnig is en naar mij snauwt kan ik mij afvragen waarom zij dat doet en wat ik mis heb gedaan, maar in werkelijkheid is mijn vriendin met zichzelf aan het worstelen en is haar slechte humeur een voortvloeisel van de worsteling met zichzelf. Er is dus geen echt waarom, en waarom zij zo doet tegen mij, maar wel een hoe, hoe komt het dat zij chagrijnig is?

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar het waarom te vragen en het hoe niet in beschouwing te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het waarom te blijven hangen terwijl ik zie/begrijp/realiseer dat ik niet vooruit kom met het waarom, maar dit moedwillig tegen hou, om zo het slachtoffer te kunnen zijn en blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het prettig te vinden in de rol van slachtoffer en de anderen de schuld te geven van het feit dat ik mij niet beweeg en mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ene waarom-vraag te laten opvolgen door de andere en een soort van fictieve veiligheid/verantwoordelijkheid krijg/neem die mij alleen maar een web van waarom-vragen doet spinnen om in rondjes rond te cirkelen en steeds weer op hetzelfde punt uit te komen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om binnen het waarom-vragen niet over de grenzen van mijzelf durf uit te kijken en zo niet te zien dat er oplossingen mogelijk zijn die niet alleen mij maar ook anderen kunnen helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen uit te stellen omdat die zelfverantwoordelijkheid vereisen en ik denk dat ik die niet kan nemen en mij niet te realiseren hoe ik mijzelf beperk door mijn eigen daadkracht om zeep te helpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om hoe-vragen niet te stellen omdat ik zie/begrijp/realiseer dat het hoe voor verandering kan zorgen en ik als de geest angst heb voor verandering.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mee te gaan op de ideeën van de geest en te geloven dat vragen naar het hoe en mijn daadkracht terug nemen mijn ondergang zal zijn en ik mij niet realiseer dat zoiets alleen kan wanneer ik mij definieer als de geest en participeer in de geest.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te beperken en niet echt naar oplossingen te zoeken wanneer ik mijzelf in de waarom-staat plaats.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf geen ondersteuning en hulp te bieden wanneer ik in een slachtoffer rol van waarom terecht kom en mij niet te realiseren dat ik de enige ben die mijn daadkracht kan terugnemen en kan opstaan uit die rol.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een waarom-rol aan te nemen en mij niet te realiseren in dat moment dat het een rol is en niet is wie ik ben.

Wanneer en als ik mij in het patroon van waarom zie vervallen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf moedwillig in een inactieve setting zet uit angst voor de verandering  en zelfverantwoordelijkheid die zal voortvloeien uit het niet participeren in de waarom-vragen. Ik stop het waarom-web van gedachten, haal adem en onderzoek het hoe.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in plaats van waarom, hoe te gebruiken, om zo mijn daadkracht te behouden en niet weg te geven aan het waarom.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen slachtoffer rol te verkiezen boven het mijzelf aansturen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid niet te vrezen wanneer ik verzand in een web van waarom-vragen.