Dag 366 van 2555: we zijn allemaal één en lopen ons eigen proces

DIP Lite cursusTerwijl ik een ander zelfverzekerd gedrag zag vertonen als een vasthouden aan meningen en gedachten, kwamen er reacties in mij los. Mijn reacties waren vooral gericht op het ‘willen vasthouden aan’ van de ander, de ander nam hier een houding bij aan die uitstraalde  alles te weten en week niet van het standpunt. Dit bracht mij in verwarring. Eerst verschool ik mij in stilte in inferioriteit ten opzichte van de ander. Wist ik inderdaad waar ik het over had? Vervolgens schoot ik binnenin mij in de superioriteit, de ander wil mij wat opleggen iets wat ik niet ben en hoe ik niet ben. Ik zie angst in de zelfverzekerdheid van de ander en ik zie angst in mij dat ik misschien niet die ben wie ik denk dat ik ben, hoe ik mij gedefinieerd had.

Ik had mij laten verwarren door wat ik in de ander zag en in mijzelf voelde. Wat is van mij en wat is niet van mij? Ben ik zelfverzekerd en wil ik mijn mening doordrukken? Van tijd tot tijd zeker wel. Heb ik in zo’n moment de angst dat de ander het niet zal pikken en het geheel in een ander perspectief ziet wat net zo valide is of zelfs het enige valide is? Ja, bij zelfverzekerdheid uit starheid komt ook angst om de hoek kijken. Het is mijn zelfdefinitie die hier behoorlijk gekieteld wordt. Ik doe dingen zoals ik ze doe en dat wil ik eigenlijk niet zomaar veranderen, ik wil niet verschrikkelijk veel moeite doen om het op de manier te doen zoals de ander het doet. Ik ben uiteindelijk bang om mijzelf te moeten verliezen, om mijzelf te moeten aanpassen aan de ander, omdat deze dit met stelligheid en zelfverzekerdheid brengt, maakt dat de angst in mij los dat ik als ik A zeg ook B moet zeggen en nooit meer kan zijn wie ik ben. Door deze angst kan ik ook niet meer helder denken in dat moment. Ik zie alleen maar een identiteit die afgepakt dreigt te worden en ik bestempel de ander als betweter en naar. Terwijl ik eigenlijk aan het vechten ben met ideeën en gedachten in mijn eigen ‘geest’ die alleen in mijn geest zich afspelen, alle interpretaties van woorden, handelingen, gezichtsuitdrukkingen en lichaamstaal van de ander worden vertaald door de bril van angst dat ik niet meer zal zijn wie ik denk te zijn. Ik zal mij moeten overgeven gaat er door mij heen, of ik vecht en schiet dus in dezelfde zelfverzekerdheid als de ander. Maar uit dit niet, verwerk dit vanbinnen en sta op knappen. Alle volgende momenten zijn doordrenkt van deze ervaring die zich al meerdere malen heeft afgespeeld, de ander zet de hakken in het zand en ik zet de hakken in het zand, we zijn elkaars reflectie, waardoor mijn verdere interactie met de ander krampachtig is en gebaseerd in de angst dat de ander mij wil veranderen waardoor ik mijzelf niet meer zal herkennen.

Door de angst is er niets in mij dat met gezond verstand kan zien dat ik dat wat de ander mij spiegelt en aanreikt kan gebruiken om in zelfoprechtheid te kijken naar mijn zelfdefinitie en mijn angst om te verdwijnen als wie ik ben. Gebruiken wat de ander mij aanreikt wil niet zeggen dat de ander mij verteld hoe en wat ik moet gebruiken, nee het is dat wat ik kan zien in mijzelf dat verandert kan en mag worden, om zo mijzelf te verbeteren en niet te verdwijnen. De angst zal mij langzaam doen verdwijnen. Dus ik ben één in de starheid en zelfverzekerdheid als de ander, hoe ik hier verder mee om zal gaan dat zal mijn pad zijn om te lopen, om te zien dat veranderen niet eng is en zelfverzekerdheid mag plaatsmaken voor zelfvertrouwen en zelfintimiteit.

Ik realiseer mij dat ik dat kan gebruiken wat de ander mij aanreikt om mijn puzzel op te lossen, zonder dat mijn puzzel veranderd in die van de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties toe te staan op het gedrag van de ander en de ander als de schuldige te ervaren van wat het in mij los maakt.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de ander als de schuldige aan te wijzen voor de angst die ik ervaar in mij in interactie met de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met wat de ander in mij los maakt. Ik stop de angst die loskomt door het gedrag van de ander, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat wat de ander in mij losmaakt te onderzoeken en te zien wat het werkelijk is dat mij raakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het ‘willen vasthouden aan’ van de ander niet te willen zien als een karaktertrek van mijzelf en dit te ervaren als een aanval op mij als persoonlijkheid.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van aangevallen voelen door de ander die gelijk gedrag vertoont, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet geconfronteerd wil worden met een karaktertrek die ik niet echt waardeer in mijzelf maar ook zie als overlevingsgereedschap om te blijven wie ik denk dat ik ben. Ik stop de drang om de gedachten over mijzelf en wie ik ben in stand te houden, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te onderzoeken wat het precies is dat ik niet wil loslaten van mijzelf dat ik bereid ben hiervoor te vechten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verwarring te ervaren als ik denk dat mijn persoonlijkheid die alles weet en zelfverzekerd is wordt afgenomen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om geen zelfvertrouwen meer te hebben, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik in polariteiten denk, waardoor ik dus onzeker zal worden als mijn zelfverzekerdheid wordt weggenomen. Ik stop het denken in polariteiten, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat ik ook besta zonder onzekerheid en zelfverzekerdheid die beiden vanuit polariteit gevoed zijn en die om te beginnen geen echt zelfvertrouwen in mij teweegbrengt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in inferioriteit te schieten en te twijfelen aan mijzelf, waardoor de zelfverzekerdheid die ik dacht te bezitten geen echt zelfvertrouwen kon zijn.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelftwijfel, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik aan mijzelf twijfel omdat ik diep van binnen weet dat mijn zelfvertrouwen gebaseerd is op gedachten/opinies over wie ik denk te zijn. Ik stop de de twijfel en zoek de stabiliteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet aan mijzelf te twijfelen maar in mijzelf te geloven dat zelfvertrouwen vanuit eenheid en gelijkheid met de ander mogelijk is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de superioriteit te schieten om mijn persoonlijkheid als zelfverzekerd veilig te stellen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon waarbij ik inferioriteit ervaar en superioriteit gebruik om dat wat ik denk dat stukgemaakt wordt te beschermen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de enige ben die iets kan stukmaken of kan toestaan dat iets in mij wordt stukgemaakt door starheid en gebrek aan wil om te veranderen. Ik stop de polariteit in mij, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander niet als de vijand te beschouwen maar als de aangever die mij kan doen inzien dat ik de vijand kan zijn van mijzelf als ik mijzelf als gedachten en opinies niet stop.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben over wie ik denk te zijn en of ik dat ook daadwerkelijk ben aangezien mij dat nu veiligheid en bescherming lijkt te bieden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst om te ontdekken wie ik echt ben of wie ik echt kan zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben van een spookbeeld in mijn ‘geest’ zonder dit ooit in de werkelijkheid te testen. Ik stop de angst, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien wie ik ben als ik mijn ideeën over mijzelf en aangemeten persoonlijkheden los laat. In het ergste geval beval het mij niet wat ik zie, dan bestaat er altijd nog de kans om mijzelf te corrigeren in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in verwarring te zijn over wat ik bij de ander zag en hetzelfde van binnen bij mijzelf voelde.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet de reflectie van mijzelf te willen zien in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de reflectie als bedreigend ervoer als zijnde mijn ‘geest’ en de bedenker van mijn zelfverzekerde persoonlijkheid. Ik stop de angst voor de ander die een deel van mij reflecteerd, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet weg te schrikken van de reflectie momenten van de ander naar mij, maar het tot mij te nemen en te zien wat ik er mee kan, wat het mij zegt zonder reacties een oordelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor de ander die mij kan veranderen als een reële daad van de ander te ervaren en niet te zien dat ik bang ben voor mijzelf, voor de verandering in mijzelf die ik, alleen ik kan teweegbrengen en stoppen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst van mijn ‘geest’ uit dat ik mijzelf zal veranderen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als ik de ‘geest’ geloof nooit zal veranderen zonder de ‘geest’ van dienst te zijn. Ik stop de angst voor mijzelf door de ogen van mijn ‘geest’, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat mijn ‘geest’ geen boodschap heeft aan veranderen in het belang van een ieder en alle gedachten zal aanwenden om mij te doen geloven dat het beter is om te gehoorzamen aan de ‘geest’ dan aan mijzelf trouw te blijven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander als de boodschapper van mijn eigen bericht te beschuldigen als aanvaller.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van de boodschapper te willen aanvallen en het bericht niet willen accepteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de boodschapper slechts de boodschapper is en dat ik heftige reacties op de boodschap heb en niet op de boodschapper. Ik stop de angst en boosheid jegens de boodschapper, en sta één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het vervolg te kijken wat de boodschapper te zeggen heeft en mijn reacties op de boodschap in het juiste perspectief te zetten zodat ik ermee kan werken en zien of ik het op dit moment in mijn proces kan aannemen of nog moeten laten liggen als iets dat ik later opnieuw bekijk.

Dag 351 van 2555: Mijn beste kunnen realiseren en leven.

DIP Lite cursus

1. Mijn beste kunnen realiseren en leven.

Dit is het eerste principe van mijn beginselverklaring en ook het eerste principe waarover ik zal schrijven in deze blog post.

Mijn beste kunnen is een redelijk soepel begrip binnen onze maatschappij, al van kleins af aan roepen we: “…maar ik heb echt mijn best gedaan”, de vraag is of dat hetgeen is wat nodig is wanneer wij het uiterste uit ons zelf willen halen omdat wij simpelweg geloven dat we het in ons hebben. Geloven of weten dat je het in je hebt om alles aan te pakken wat op je pad komt en in het belang van een ieder is, dat is in wezen het volste vertrouwen in jezelf hebben. Wanneer wij erop vertrouwen dat wij iets kunnen, dan weten we ook in zelfoprechtheid of wij echt ons best hebben gedaan om dit ‘iets’ te laten gebeuren. Geen vertrouwen in onszelf maakt dat we vleugellam worden gemaakt door onszelf.

Het begint met van die gedachten die door je hoofd gaan die je ontmoedigen om door te gaan en net niet dat extra stapje doen zetten waardoor je zou moeten weten dat je tot het uiterste van jezelf bent gegaan en dus het uiterste binnen je mogelijkheden hebt bereikt. Als ik terugkijk in mijn leven dan heb ik veel mijn best gedaan omdat dit van mij werd verwacht als kind en later als volwassene. Bijna altijd kon ik zien dat ik niet tot mijn uiterste kunnen ging. Er was altijd dit moment van: “het is zo wel goed genoeg”. Het zag er voor de buitenwereld uit alsof ik enorm mijn best deed en alles uit mijzelf haalde en wellicht deed ik meer dan gemiddeld, ik ha dalleen mijzelf als voorbeeld. Toch deed ik niet zoveel als ik had kunnen doen en dit heeft duidelijk te maken met uiteindelijk niet echt vertrouwen in mijzelf hebben.

Op een bepaald punt liet/laat ik het los ondanks dat ik wist/weet dat ik nog niet op de bodem van mijn kunnen zat/zit. Wat is dit punt nu precies? Een soort van zelfsabotage waarin ik geloof dat ik zoiets niet kan en dus op het moment dat ik zou kunnen laten zien aan mijzelf dat ik het wel kan, dan stop ik mijn handelen om te voldoen aan het plaatje dat ik van mijzelf heb gemaakt in mijn geest. Alsof ik niet buiten het voorgeprogrammeerde plaatje kan treden, alsof ik niet kan/mag veranderen van mijzelf. Dus een angst om te veranderen is het wat achter dit niet tot het uiterste schuilgaat.

Sinds ik met mijn Desteni proces ben begonnen heb ik mijzelf op velerlei gebied op de proef gesteld en mijzelf steeds weer een stukje verder gemotiveerd. Nu ik in het proces ben van het opzetten van een bedrijf zie ik dat ik wel in staat ben om net dat stapje verder te gaan en dingen aan te pakken die ik eerder bestempeld had als ‘dat ben ik niet’ of ‘dat is niet echt iets voor mij’. Ik heb nieuwe dingen in mijzelf ontdekt die ik eerder niet wilde zien, omdat dit verandering met zich meebracht die ik toen niet aan durfde te gaan. Ik merk nu dat ik niet alleen op het zakelijke gebied mijzelf er toe zet om het uiterste uit mijzelf te halen, maar dit werkt ook door in mijn privé leven. Het moment dat ik door de zoveelste barrière heenging en merkte dat er niets gebeurde als ik een tandje meer bijzette en mijzelf dwong niet met minder genoegen te nemen dan wat er in mij zit, waren eigenlijk hele gewone momenten. Met andere woorden het leven ging gewoon door, geen knallende champagne flessen en vuurwerk omdat ik mijzelf door weerstanden en angsten heen duwde. Achter de weerstand was gewoon leven, alleen ik was in staat om meer uit dat leven te halen dan voorheen.

Momenteel ben ik bezig mijzelf steeds weer op nieuw terrein te begeven om te zien dat wie ik inmiddels ben en de handvaten die ik inmiddels heb in het leven, voldoende zijn om tot volledige bloei te komen. Het enige dat ik moet doen is geloven in mijzelf en de kansen die op mijn pad komen met beide handen aanpakken. Een verkeken kans komt niet meer terug een nieuw moment om te besluiten om te veranderen dient zich aan in elke nieuwe ademhaling. Dat is mijn houvast in het leven geworden en niet meer een beperkt beeld van mijzelf gevormd door angsten. Wanneer het in mij zit dan mag het er ook uitkomen, het getuigt niet van gezond verstand om met minder genoegen te nemen als ik in staat ben om mijzelf het uiterste/beste te kunnen geven. Het is een besluit/principe waar ik voor sta en waar ik mijzelf aan kan herinneren in tijden van terugval.

Ik ben wie ik ben door hoe ik mijzelf heb voorgenomen te zijn, ik kan mijzelf te kort doen en ik kan mijzelf overschatten of door vallen en opstaan leren waar mijn uiterste kunnen ligt en te werken met wie ik ben in het moment zonder opgelegde beperkingen te accepteren en toe te staan. Ik ben wie ik kan zijn en dus wie ik mag zijn van mijzelf.

Dag 315 van 2555: instortende gebouwen – deel 2 – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het lezen van de vorige blog biedt context voor deze blog.

In deze blog zal ik het aspect van niet willen aarden en de vloer/grond onder mij als bedreiging zien aanpakken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als kind liever in de ‘geest’ te gaan zitten bij angsten.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van in de angst gaan zitten om de angst weg te laten gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hiermee mijn angst/probleem alleen maar groter maak. Ik stop het zitten in de angst/’geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer te denken dat ik mijn angsten in de ‘geest’ kan oplossen door er meer angstdimensies aan toe te voegen en mij niet te realiseren dat ik de angst alleen kan ontzenuwen door de angst te toetsen aan de fysieke werkelijkheid en zo zijn echtheid vast te stellen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te willen aarden en te vereenzelvigen met mijn fysieke werkelijkheid als oplossing voor mijn angst.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘geest’ te verkiezen boven fysieke werkelijkheid bij angst, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet uit mijn angst kom maar erin vast kom te zitten door in cirkeltjes te gaan denken/redeneren. Ik stop het verkiezen van de ‘geest’ en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn kennis en informatie over de ‘geest’ ook in te zetten tijdens de momenten dat ik bevangen ben door angst en zo de kennis en informatie te leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond als boosdoener te zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het gronden als verkeerd te bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik hier niet spreek, maar mijn ‘geest’ hier spreekt. Ik stop met het labelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat wanneer ik mij aard ik de ‘geest’ en mijn angsten niet nodig heb om te bestaan in eenheid en gelijkheid en dus zal de ‘geest’ mij ten alle tijden aanraden om mijzelf niet te aarden, maar te blijven hangen in de angsten van mijn ‘geest’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de grond onder mijn voeten te vrezen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst hebben voor een fundament onder mij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben dat het fundament onder mijn voeten elk moment onder mij weg geslagen kan worden. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het fundament onder mij niet te zien als iets dat om geen reden afgepakt kan worden, maar een keuze van mijzelf is of ik mijn fundament laat afbrokkelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijn voeten niet te zien als een basis die ik door mijn leven heen heb opgebouwd, maar als iets dat er al was en mij dus ook weer afgenomen kan worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mij te separeren van mijn eigen basis/fundament, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik altijd zal vrezen dat het afgenomen wordt vanuit deze filosofie dat het mij gegeven is en dus ook op mysterieuze wijze weer afgenomen kan worden. Ik stop de separatie en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik mijn basis/fundament ben en dus beslis ik of ik val of mijn fundament wel of niet ‘waardig ben’.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn fundament/basis te twijfelen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van twijfel over mijn fundament/basis, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik vertrouwen in mijzelf en mijn situatie mis. Ik stop de twijfel en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat de twijfel en het gebrek aan zelfvertrouwen in feite gaat over het wel of niet verdienen van een basis in mijn leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te saboteren door mijzelf van tijd tot tijd door mijzelf niet waardig te achten om een solide basis/fundament in mijn leven te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van zelfsabotage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik degene ben die mijn fundament onder mijzelf wegsla wanneer ik voor God speel over mijn eigen leven geleid door angst. Ik stop de zelfsabotage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfsabotage niet te gebruiken om mijzelf op waarde te schatten, maar gezond verstand te gebruiken om te zien of mijn fundament wat extra steun kan gebruiken of in een gezonde staat verkeerd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet te realiseren dat ik mijzelf op waarde schat door de ogen van emoties/gevoelens/angsten heen en zo van het ene op het andere moment mijn fundament kan laten schudden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijzelf beoordelen door emoties/gevoelens/angsten heen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf alleen kan inschatten door de woorden die ik spreek/schrijf en vervolgens leef. Ik stop het beoordelen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer mijzelf te beoordelen/oordelen en zo vergelijkingen maak die niet reëel zijn, maar te doen zonder discussies in mijn ‘geest’ waar ik mijzelf niet waardig acht.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fundament onder mijzelf vandaan te schoppen, zonder mijzelf een oplossing aan te bieden over hoe verder te gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van dingen stuk maken zonder de brokken op te ruimen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik chaos en brokken maak vanuit angst die niet nodig is wanneer ik mijn fundament gebruik om op te staan. Ik stop het stuk maken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan op mijn fundament één en gelijk aan het leven.

Dag 305 van 2555: een ongeluk en een engeltje op mijn schouder – zelfvergeving en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerd Het is aan te raden om voor de juiste context de twee voorgaande blogs te lezen. De volgende zelfvergevingen en zelfcorrecties zullen voornamelijk gaan over de nasleep van het ongeluk en zijn een greep uit een grotere verzameling.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren hoeveel impact het auto ongeluk op mijn leven zou hebben en te denken dat wanneer ik weer direct in de auto zou stappen ik niet zoveel last ervan zou hebben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van ‘doe maar gewoon en ga maar verder er is niets aan de hand’, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eventuele nare gevoelens zo probeer weg te drukken en te hopen dat het vanzelf wel weer weg zal gaan. Ik stop het wegdrukken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als eerste een probleem te bagatelliseren, maar reëel ernaar te kijken, en te zien wat ik nodig heb om weer verder te kunnen zonder emoties/gevoelens/angsten onder het tapijt te vegen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat ik niet hier was tijdens het moment dat ik alleen wit licht zag.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van niet meer weten wat er gebeurd is en daar angstig over te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wil weten wat er gebeurd om zogeheten controle te kunnen hebben op mijn bestaan. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet direct in paniek te raken over momenten die ik niet kan terug halen, alsof er iets ergs met mij aan de hand is, maar adem te halen en in alle rust terug te lopen wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn om zo de lege momenten weer in te vullen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het zoeken van de ‘geest’ naar aanknopingspunten om nieuwe angsten door te ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van mijn kracht aan de geest weg te geven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik wanneer ik niet sta voor wie ik echt ben gelijk aan het leven ik heel gemakkelijk ten prooi val aan mijn ‘geest’. Ik stop het weggeven van mijn kracht en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wel te zien wanneer de ‘geest’ een loopje met mij wil nemen en mij angsten in de schoenen wil schuiven die niet nodig zijn, maar niet in de verleiding te komen om echt mee te gaan in deze angsten en dus deze angsten mij niet eigen te maken om ze vervolgens als excuses te kunnen gebruiken in welke omstandigheid dan ook waar ik die zou kunnen gebruiken om de situatie te manipuleren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben voor het invoegen met de auto op een andere rijbaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor mijn handelen als automobilist, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik geen veilige weggebruiker ben wanneer ik vanuit angst rijd in plaats vanuit zelfvertrouwen en gezond verstand. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te rijden vanuit zelfvertrouwen en mij niet te laten verleiden tot angsten en het rijden vanuit deze angsten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor grote vrachtwagens in mijzelf te zien ontwikkelen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van een angst te zien ontwikkelen in mijzelf en niet het vertrouwen in mijzelf te hebben dat ik deze angst op een juiste wijze stop, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik door gebrek aan zelfvertrouwen angst heb dat ik zal gaan voor een nieuwe angst in plaats van te staan en te zien dat het onacceptabel is om mijzelf niet te stoppen en dus ook geen discussie in mijzelf dient te zijn. Ik stop het wantrouwen in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen interne gesprekken aan te gaan met mijzelf over het wel of niet ontwikkelen van angsten in mijzelf, maar eenvoudigweg het niet van mijzelf te accepteren dat ik twijfel over mijn houding ten opzichte van angst en het ontwikkelen van angst omwille van de energie en mijn ‘geest’.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de strijd met mijzelf als de ‘geest’ aan te gaan over het feit dat ik angsten zou kunnen ontwikkelen voor grote vrachtwagens.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het aangaan van strijd in mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik het ego en de ‘geest’ hiermee vlei zonder enige vorm van progressie in het hier en nu. Ik stop de strijd in mijzelf en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te strijden in mijn hoofd en het als het ware op te nemen tegen de ‘geest’ en mijn ego, maar zaken uit te schrijven of uit te spreken, zodat het tastbaar en hier in het moment blijft en ik dus geen loopje met mijzelf kan nemen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo voorzichtig te willen rijden zodat ik zeer onnatuurlijk achter het stuur zit en mijzelf doe geloven dat mij nu niets zal gebeuren want ik zie alles, neem alles waar door een energetisch opgepompt bewustzijn/hier zijn en zal niet meer worden verrast vanuit een.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van kunstmatige oplettendheid die mij zal behoeden voor ongeluk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf voor de gek houdt en beter vrede kan maken met het feit dat ik niet van minuut tot minuut weet wat er zal gebeuren. Ik stop het neppen ‘gevoel’ van veiligheid en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen nep veiligheidsgevoel in mijzelf te plaatsen om zo te denken dat mij niets kan overkomen omdat ik super oplettend ben.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de opinie te hebben dat mij te allen tijde zomaar iets naars en traumatisch zal overkomen waar ik geen grip op heb om dat te voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van doemdenken zodat nare dingen zomaar kunnen gebeuren terwijl ik erbij sta en ernaar kijk, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf angstig wil maken door vanuit de ‘geest’ te denken en zo energie op te wekken die mij nog angstiger zal doen worden. Ik stop het doemdenken en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te leven en niet alvast vooruit te projecteren wat er allemaal voor naars op mijn pad kan komen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik andere weggebruikers schade zal berokkenen en daar financieel voor moet opdraaien.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor geldproblemen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik al op voorhand bang ben dat ik ergens financieel voor op zal moeten draaien en dat niet zal kunnen betalen. Ik stop de angst voor het niet kunnen betalen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor geldproblemen niet mijn leidraad te laten zijn bij het rijden op de weg, maar mij simpelweg te concentreren op de weg en mijn weggebruikers om zo alert mogelijk te kunnen reageren en handelen daar waar nodig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat ik niet meer kan autorijden zoals voor het ongeluk en dat alles nu anders is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van denken dat alles nu anders is na een voorval, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog steeds ben wie ik ben en nog steeds kan wat ik kon. Ik stop het mijzelf aanpraten van angsten en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet wijs te maken dat mijn wereld anders is nu er iets heeft plaatsgevonden dat ik als onprettig heb ervaren, maar dat er feitelijk niets veranderd is aan mijn leven en ik alles wat ik al kon nog steeds kan wanneer ik mij niet laat leiden door de geest.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angstiger te zijn in het verkeer dan nodig is.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst in plaats van hier te zijn, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk dat het gemakkelijker is om angst te overwinnen door in mijn ‘geest’ tezamen met de angst te gaan zitten dan dan in het hier  en nu te zien en ervaren dat er niet meer angst nodig is dan voorheen om mij over dit voorval heen te zetten. Ik stop de angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet met angst te reageren in het verkeer na het ongeval, maar met gezond verstand en twee beentjes op de grond

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te begrijpen waarom mij dit moest overkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van slachtofferschap, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf als slachtoffer zie wanneer ik mij afvraag waarom dit mij moest overkomen. Ik stop het slachtoffer zijn en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het slachtoffer te zijn door de vraag waarom mij dit moest overkomen, maar dit ongeval op te pakken als een punt waar ik lering uit kan trekken door de manier waarop ik gereageerd heb en mijzelf te sterken door andere copingsmechanismen te bedenken die mij niet in een slachtofferrol trekken.

 

Dag 292 van 2555: iets te persoonlijk – zelfvergevingen en zelfcorrectie

leefbaar inkomen gegarandeerdDeze blog is een vervolg op de vorige blog, het is aan te raden eerst de vorige blog te lezen voor context.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de reactie van de ander persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het persoonlijk nemen van een ander zijn/haar reactie, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn focus ligt op mijn eigen proces en het omgaan met mijn reacties, waarbij het niet effectief is om andermans reacties als van mijzelf te adopteren en daar vervolgens niets mee te kunnen dan erop te reageren, waardoor ik een probleem creëer in plaats van oplos. Ik stop het persoonlijk nemen en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om duidelijk voor mijzelf te krijgen wat mijn eigen reactie is en wat de reactie van de ander is die ik mij eigen maak en zo meer emoties en gevoelens creëer die los staan van het proces dat ik liep.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om vanuit een egocentrisch perspectief te denken dat ik de output bij de ander veroorzaak.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het God syndroom, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet bij machte ben om de reactie van de ander aan te sturen, ik zal hoogstens een aanleiding/katalysator zijn maar niet de totale schepper van mijn realiteit met de anderen daarin, als schepper van mijn eigen bubbel moet ik mij als schoenmaker bij mijn leest houden. Ik stop het God syndroom en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen grootsheidswaan te hebben en te denken dat alles wat ik doe en om mij heen gebeurd van mijn hand is, ook al heb ik niet het idee dat ik dit doe, mijn handelingen verraden mijn ware intentie/aard.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in de personage van het verongelijkte kind te stappen wanneer ik mijzelf verlies door de ander zijn reactie persoonlijk te nemen.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het verongelijkte kind personage, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn ego laat spreken en graag getroost wil worden door dit ego en in het gelijk gesteld wil worden alsof het een competitie is met een winnaar en een verliezer. Ik stop de bullshit en stap uit dit personage en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage van het verongelijkte kind niet te gebruiken om de angst van de twijfel over mijzelf als moeder te camoufleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te denken dat wereld om mij heen draait.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van egocentrisme, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik binnen mijn eigen bubbel niet  instaat ben om echt te voelen hoe de ander zich voelt, ook al doe ik mijn best, het invoelen gebeurd door de ogen van mijn gevoel in dat moment. Ik stop het egocentrisme en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de eerste schrik of de eerste emoties wel binnen te laten en niet te onderukken wanneer ik vanuit egocentrisme iets persoonlijk neem, maar dit direct omzet in waar het uiteindelijk omdraait en dus niet vast te komen zitten in de emoties en gevoelens die ik binnen laat om te komen tot het begrijpen van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te handelen op moedergevoelens en zo mij niet te realiseren dat die handelingen ook niet geapprecieerd kunnen worden.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van moedergevoelens, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik handel op basis van gevoelens de ik mijzelf aanmeet als moeder en dus er vanuit ga dat dit altijd gevoelens zijn die mij laten handelen in het belang van mijn kind en alle andere medespelers, terwijl ik mij niet realiseer dat gevoelens en emoties als moeder niet altijd reëel en effectief zijn voor alle situaties. Ik stop het handelen op moedergevoelens en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om moedergevoelens niet te zien als iets dat bij mij hoort en als iets dat mij uiteindelijk overkomt omdat ik nu eenmaal een moeder ben, maar als gevoelens één en gelijk aan alle andere gevoelens, zonder daar meer of minder waarde aan te hechten. Ik ben geen moeder en ik ben niet mijn moedergevoelens ik ben een mens die de rol van moeder vervult voor de kinderen die mij zijn toegekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van de reactie van de ander die in gezond verstand te verwachten was.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van schrik voor de ander als mijzelf, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik schrik van de reactie van de ander die te verwachten was aangezien ik die reactie uitlokte op basis van gegronde redenen. Ik stop deze schrik en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfoprecht met mijzelf te zijn en niet uit goed fatsoen te schrikken van hetgeen ik zelf aangeslingerd heb als een daad van hypocrisie, maar te staan voor de woorden die ik spreek.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn gevoelens van onrecht bevestigd te willen zien door mijn partner.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van bevestigd willen worden in mijn goedheid, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn gelijk wil halen en getroost wil worden om niet als een slechte moeder afgeschilderd te worden. Ik stop de bevestiging gestuurd door angst en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het principe van slechte moeder versus goede moeder los te laten en simpelweg mens te zijn die handelt in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind ten allen tijde te willen helpen als moeder, om uit situaties te geraken, en daarbij over het hoofd te zien dat het kind dit proces zelf aan met gaan.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van het leven van mijn kind te leiden voor haar, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn eigen leven moet leiden als een voorbeeld voor mijn kind, waardoor ik kan vertrouwen op het gezond verstand van mijn kind om haar leven zo te leiden dat het in het belang van eenieder is. Ik stop het leiden van mijn kind haar leven en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ‘controle over’ en ‘aansturen van’ over één kam te scheren, terwijl ik weet dat wanneer ik mijzelf aanstuur ik van meer waarde ben voor mijn kind dan wanneer ik het kind probeer te controleren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te schrikken van een situatie die ik niet in de hand lijk te hebben.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van angst voor verlies van controle, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik bang ben de controle te verliezen over hoe ik gezien word als moeder. Ik stop de angst voor het verlies van mijn perfecte weergave als moeder en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet zozeer bezig te houden met de pr van mijn moederrol en hoe ik over kom, maar mij bezig hou met het mijzelf meer zelfvertrouwen geven als moeder, waardoor ik kan doen/zijn en niet mijzelf hoef af te vragen of ik te soft ben of te hard ben als moeder, want dat komt voort uit vergelijkingen met anderen die ik zie als betere of slechtere moeders.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veranderingen in de ander te willen forceren, omdat ik het eind van de tunnel al kan zien.

Wanneer en als ik mijzelf zie vervallen in een patroon van forceren van verandering in de ander, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik zelf wellicht kan zien hoe de uitkomst van een situatie zal zijn, maar ik de ander nooit tot op ditzelfde punt kan pushen, ieder heeft zijn proces te lopen en de stadia van doorlopen lopen niet synchroon. Ik stop het forceren en stuur mijzelf aan, één en gelijk aan het leven.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de ander de kans te geven/gunnen om zijn/haar proces in zijn/haar tempo te doorlopen, net zoals ik zou willen dat de ander met mij doet.

Dag 224 van 2555; vrees ik voor het leven van mijn kinderen? – deel 3

equal money capitalismDit is momenteel de laatste blog in deze serie waar ik door middel van correctieve zinnen en verbintenissen mijzelf aanstuur om deze angst/vrees om het leven van mijn kinderen in perspectief te zetten en tastbaar te maken in mijn fysieke werkelijkheid zodat ik mijn verbintenissen kan leven door vrij te zijn van deze angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf ondergeschikt zie maken aan de situatie  dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij minder maak aan de situatie terwijl ik van mijzelf verwacht meer te zijn, de beschermer van mijn kinderen, wat ik niet kan waarmaken omdat ik hierin geen overzicht heb wat dat voor mij zou betekenen en wat er dan van mij verwacht wordt. Ik stop met mijzelf ondergeschikt te maken aan de situatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet ondergeschikt te maken aan een situatie waarvan ik de indruk heb dat ik het niet onder controle heb, oftewel een situatie die ik niet kan overzien, en die mij dus angst oplevert in plaats van zelfvertrouwen door de angst voor het onbekende.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn omgeving te leren snappen zodat er geen onnodige angst voor het onbekende hoeft te ontstaan die mij angstig doet zijn en niet laat staan in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik een opgekropte jarenlange angst omtrent de veiligheid van mijn kinderen gebruik om mijn realiteit mee te duiden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik in de ban van deze angst ben en niet reëel kan zijn/handelen in mijn fysieke realiteit. Ik stop het op deze manier duiden van mijn omgeving en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn wereld om mij heen te duiden aan de hand van gezond verstand en te handelen in het belang van een ieder en mij verre te houden van angsten als leidraad voor mijn leven en in plaats daarvan de angsten te doorgronden en te gebruiken als indicator voor waar ik sta in mijn leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf in een overlevingsangst zie gaan terwijl ik de angsten die eraan vooraf gingen niet wilde begrijpen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik door gebrek aan zelfverantwoordelijkheid en ‘laat maar waaien’ gedrag een simpele angst waarin ik mijzelf had kunnen aansturen mij heb laten ontglippen en laten escaleren totdat het een overlevingsangst werd vanuit het perspectief van de geest.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om angsten zodra zij zich voordoen te ontmantelen en aan te sturen, zodat ze niet zullen escaleren en accumuleren en te groot lijken te worden om te kunnen behappen of aan te sturen.

 

Wanneer en als ik mijzelf tegen een beperking zie oplopen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik degene ben die deze beperking heeft opgeworpen als het niet meer kunnen genieten van mijn kinderen wanneer ik het gevaar moet inschatten, en zal ik de lading die ik aan genieten heb geplakt moeten verwijderen om te zien dat genieten op vele manieren kan worden ervaren. Ik stop het mijzelf beperken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord genieten niet alleen te zien als een staat van zijn die alleen dan echt is als ik nergens anders meer aan hoef te denken, maar als iets dat ik kan beleven in het moment terwijl ik mij gewaar ben van mijn omgeving om mij heen.

 

Wanneer en als ik mij zie participeren in de polariteit van redder en slachtoffer dan stop ik en haal adem. Ik realiseer mij dan dat wanneer ik niet de redder van mijn kinderen denk te zijn ik automatisch geloof het slachtoffer van de situatie te zijn door zelf aangevallen te worden. Ik stop mijn participatie in deze polariteit omdat ik kan zien dat het nergens toe leidt en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te laten verleiden door de polariteit van redder-slachtoffer en te begrijpen dat ik mijzelf als slachtoffer bestempel wanneer ik bang ben niet de redder te kunnen zijn en eieren voor mijn geld kies.

 

Wanneer en als ik mijzelf afleid met angsten in mijn geest van mijn ware aard, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik allerlei angsten oproep in mijn geest terwijl ik eigenlijk alleen maar nare gevoelens aan het wegstoppen ben over de kwaliteit van mijn moederschap. Ik stop met mijzelf af te leiden en pak die punten aan die ik vrees en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn eventueel falen als moeder en niet de redder aller tijden te kunnen zijn niet langer te camoufleren en mijzelf niet langer af te leiden met de geest door angsten op te werpen die voor afleiding zijn bedoeld en mij in de status quo van de geest vast te houden.

 

Wanneer en als ik zie ik mijzelf separeer van de wereld doordat ik de wereld als verdorven bestempel dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij heb gesepareerd van de wereld door het verdorven te noemen en mij afzijdig te houden van het feit waarom/hoe de wereld verdorven is geworden en daardoor wil ik niet mijn participatie hierin aannemen. Ik stop mijn separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te separeren van de wereld door mijn aandeel in de wereld niet te willen erkennen/onderkennen en liever de wereld verdorven te noemen dan mijn zelfverantwoordelijkheid te nemen en mijn eigen verdorvenheid onder ogen te zien.

 

Wanneer en als ik angsten creëer vanwege de boze buitenwereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijzelf en mijn kinderen beperk door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen voor de angsten die ik laat bestaan binnenin mij en mijn boosheid hierover projecteer op de wereld om mij heen waardoor ik een boze buitenwereld creëer en zie.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de wereld met al zijn misbruik te zien voor wat het is en er geen emoties en gevoelens aan te hangen die terug te leiden zijn naar mijzelf waar ik vervolgens geen verantwoordelijkheid voor wil nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf gruwelijke beelden verbeeld over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer dat ik mijzelf enorm aan het afleiden ben en mij niet bezig houd met dat wat daadwerkelijk aandacht nodig heeft. Ik stop de afleiding en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te stoppen met gruwelijke verbeeldingen in de geest en mij te houden bij wat hier is en te handelen naar wat hier is in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik ik mijzelf zie verdwijnen in doembeelden over mijn kinderen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik niet in het moment 1 met mijn adem ben en mijzelf probeer af te leiden van het moment om met gezond verstand met de situatie om te gaan en mijzelf aan te sturen als leven en niet als angst. Ik stop de doembeelden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf in het hier en nu te houden en geen dingen te vrezen die niet daadwerkelijk aanwezig zijn om zo los van angst mijzelf te kunnen aansturen in met gezond verstand te kunnen zien waar ik als moeder oplettend moet zijn en waar ik mijn kinderen los kan laten en hun weg kan laten vinden in de wereld waarin zij hun leven verder zullen gaan leven.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie één worden met falen, te falen als moeder, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mijn verwachtingen van mijzelf als moeder onder de loep moet nemen om te zien waar de frictie zit en waar ik niet reëel ben in mijn verwachtingen, waardoor ik gevoelens van falen toesta die zullen uitmonden in een gevoel van apathie en opgeven. Ik stop het één worden met falen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de verwachtingen die ik van mijzelf heb als moeder verder onder de loep te nemen om zo onnodige frictie te voorkomen en gevoelens van falen zo niet meer nodig heb om te kunnen overleven/bestaan als de moeder in mijn verwachtingen.

 

Wanneer en als ik zie dat ik het woord beschermen te groot maak, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik mij hierdoor zelf kleiner maak dan het woord beschermen en zo nooit kan opstaan als degene die haar kinderen kan beschermen tegen reëel gevaar dat menselijkerwijs beschermt kan worden door een moeder. Ik stop met het mijzelf kleiner maken aan het woord beschermen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord beschermen in relatie tot mijn moederschap te herdefiniëren zodat er geen enkele reden is om mijzelf kleiner dan wel groter te maken dan een woord door de emoties en gevoelens er van weg te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst zie gaan over de maatschappij/wereld en wat het mij kan aandoen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat deze angst mij stuurloos maakt waardoor ik bevangen door en in de greep van deze angst blijf, waardoor ik mijn daadkracht weggeef en niet wil zien dat ik deel ben van die maatschappij en deel was van het ontstaan van die maatschappij, waardoor ik in feite een stukje van mijzelf vrees. Ik stap de angst voor mijzelf en stuur mijzelf aan het belang van een ieder  en participeer 1 en gelijk aan de maatschappij.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst over wat ik mijzelf aan kan doen als de maatschappij bekijk terwijl ik mijzelf afrem, om te zien dat ik hier een punt van zelfsabotage beet heb war ik mijzelf wil beperken en limiteren en daarbij mijn omgeving en de mensen in mijn directe omgeving zoals mijn kinderen door mijzelf aan te sturen in angst door de geest en niet als leven door zelfverantwoordelijkheid te nemen.

 

Wanneer en als ik mij laat overdonderen door de toename van geweld in de wereld dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de toename van geweld heb geaccepteerd en toegestaan als iets wat nu eenmaal zo is en niet durfde te staan in mijzelf om het geweld in mij in de vorm van zelfsabotage te stoppen of verminderen. Ik stop de zelfsabotage als het toenemende geweld in de maatschappij in mijzelf en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te staan als mijzelf als leven en niet meer mijzelf te saboteren als een afspiegeling van het toenemende geweld in de samenleving en te staan voor verandering ondanks dat dit in eerste instantie weerstanden en angst zal opleveren.

 

Wanner en als ik mijzelf zie participeren in de polariteit anarchie-totalitarisme dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik van het hebben van controle naar geen controle geslingerd wordt met geen enkel resultaat en ik dus uit deze polariteit moet stappen om mijzelf aan te sturen. Ik stop mijn participatie in deze polarisatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat controle op welke wijze dan ook nooit zal leiden tot eenheid en gelijkheid en dat ik alleen mijzelf kan aansturen als en in het leven en te kunnen handelen vanuit zelfoprechtheid in het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijn angst voor de veiligheid van mijn kinderen fysiek maak dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik het te ver heb laten komen en ik deze angst had kunnen zien en had kunnen wegnemen om zo fysieke manifestaties te voorkomen. Ik stop met het fysiek manifesteren van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventie aangaande het fysiek maken van mijn angsten over de veiligheid van mijn kinderen, hoog in mijn vaandel te hebben om zo te voorkomen en niet mijn fysieke consequenties/gevolgen hoef te doorlopen ,maar in plaats daarvan mij kan focussen op wat hier is.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijn kinderen beperk door mijn angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst met mijzelf in het reine moet komen alvorens regels te stellen die voortkomen uit angst en niet doorgewerkte patronen van mijzelf. Ik stop met het beperken van anderen als mijzelf door geen verantwoordelijkheid te nemen voor de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens ik afspraken of regels maak met mijn kinderen ik zeker ben dat ik vrij van angst ben om zo mijn kinderen niet mee te nemen in mijn angst en hen op die manier te beperken in hun zelfexpressie in het leven.

 

Wanneer en als ik zie dat ik mijzelf niet veilig waan door overal angst te bespeuren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik geen stabiliteit op dit punt in mijzelf heb gecreëerd en ik mij los van elke houvast ervaar. Ik stop het mij onveilig voelen en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om stabiliteit in mijzelf te scheppen door niet gedreven te zijn op angst maar daadwerkelijk op dat wat hier is en te snappen wat mijn startpunt is van mijn handelen, waardoor onveiligheid meteen op een andere manier ervaren kan worden en zelfs weggenomen kan worden. Wat niet wegneemt dat daadwerkelijk gevaar benaderd moet worden met gezond verstand en niet weggevaagd moet worden als niet ter zake doende of niet echt, om zo niet in een polariteit of andere personage dezelfde weg te vervolgen in een ander voertuig.

 

 

 

Herdefiniëring ‘beschermen’ in relatie tot mijn moederschap:

 

Betekenis ‘beschermen’ volgens het woordenboek: behoeden door zijn invloed en gezag.

 

Hoe ervaar ik het woord beschermen als moeder: tot in het uiterste mijn kinderen moeten behoeden voor het kwaad en teleurstelling zoals mij dat is geleerd door opvoeding/scholing/maatschappij.

 

Beschermen –> be een scherm–> wees een scherm

 

Wees een scherm voor je kinderen op de momenten dat je kinderen nog niet stabiel/oud genoeg zijn om hun eigen scherm te gebruiken van gezond verstand om zich te bewegen binnen de wereld als een mens dat staat voor gelijkheid en eenheid.

 

Dag 202 van 2555; is wantrouwen te overbruggen?

equal money capitalismVerder bordurend op het wantrouwen dat ik in mijn blog van gisteren aansneed en een documentaire die ik keek, rees de vraag wanneer en hoe wantrouwen te overbruggen is. Een logisch antwoord is het vertrouwen in jezelf te vinden waardoor het vertrouwen in de ander wordt hersteld. Kijkend naar deze specifieke situatie dan kan ik terugkijkend zien dat er nooit echt vertrouwen is geweest in de eerste plaats, het was meer een aftasten of er vertrouwen kon zijn. Simultaan daarmee is er het feit dat ik nooit 100% vertrouwen in mijzelf heb gekend. Dus wat heb ik hier? Het kip en het ei verhaal?

Ik wilde bij de familie horen, omdat ik bij mijn partner wilde horen, maar dat geeft geen vertrouwen in zichzelf. Dat is meer de angst om te verliezen en meer te accepteren en toestaan dan dat ik zonder die angst had gedaan. Dus vanuit angst zocht ik naar vertrouwen in de familie als vertrouwen in mijzelf, zodat ik dat behield wat ik wilde hebben en verder ging dan ik mij had voorgesteld. En daar zit het stukje wantrouwen, mijzelf wantrouwen als de ander dat ik verder zal gaan met zaken te accepteren en toestaan die niet in het belang van een ieder zijn. En elke keer wanneer zich zo’n situatie voordeed over de afgelopen 17 jaren, dan had ik heftige reacties, alsof ik een stukje van mijzelf hierdoor verloor. Waarmee de angst voor de dood als uiteindelijke angst op mij lag te wachten, nadat ik beetje bij beetje van mijzelf verloor door te handelen vanuit angst. En dat kenschetst mijn verhouding/relatie met de familie, als iets dat mijn dood wordt, waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word of mee in aanraking kom. Het is een angst die mij door de loop der jaren heeft doen hyperventileren, buikpijn deed krijgen en zelfs misselijk heeft gemaakt. Ik heb dus uiteindelijk te maken met de angst voor de dood door gebrek aan zelfvertrouwen waardoor ik door de bril van angst kijk en de dingen niet meer in perspectief kan zien.

Het is goed om te snappen dat dit mijn aandeel in het geheel is en het deel dat ik kan veranderen, ik kan niet veranderen dat ik word gezien als het punt waar al het kwade vandaan komt en dus buiten de gratie ben gevallen. Voor mij rest het herstellen van mijn zelfvertrouwen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Probleem:

Het wantrouwen in mijzelf als het wantrouwen in de ander, waardoor ik handel vanuit angst.

Oplossing:

Het vertrouwen in mijzelf herstellen waardoor ik niet meer door de bril van angst en verlies kijk en als levend voorbeeld de brug naar de ander kan zijn om het wantrouwen te herstellen.

Beloning:

Met elkaar om kunnen gaan zonder angst en wantrouwen en communicatie in het moment met elkaar te hebben waar zelfoprechtheid normaal is en eerlijkheid afgewogen moet worden in het belang van een ieder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf nooit echt vertrouwd te hebben en daarmee de ander als mij wantrouw.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij de familie te willen horen door het feit dat mijn partner deel uit maakt van de familie en ik hem niet wilde verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn mijn partner te verliezen wanneer ik geen deel zou kunnen uitmaken van de familie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf in te passen in de familie en mij niet te beseffen dat ik daarmee zaken accepteerde en toestond waar ik niet achter kon staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst te zoeken naar vertrouwen in de familie en daarmee in mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn partner niet te willen opgeven en mij niet te realiseren dat dit niet aan de orde was en ik hem daardoor als bezit behandelde.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen voor mijn handelen vanuit de angst van verlies en uiteindelijk de angst om mijzelf te verliezen als de angst voor de dood.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben stukje bij beetje mijzelf te verliezen in zelfoneerlijkheid en dit te ervaren als de weg naar de dood en mij niet te realiseren dat het de weg van mijn ego naar de dood was.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn relatie met de familie als een langzame dood te zien en ervaren waardoor ik er niet graag mee geconfronteerd word en mij het liefst ervan afscheid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om deze angst voor de dood zo te internaliseren dat het fysiek werd en mij hyperventilatie, buikpijn en misselijkheid opleverden wat duidt op angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst mijn fysieke werkelijkheid niet meer in perspectief kan zien.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen te herstellen om zo in mijn communicatie een levend voorbeeld te kunnen zijn, wat voor mij de enige manier is om het wantrouwen te overbruggen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst voor de dood als iets van het ego te zien en niet iets dat mij beperkt om zonder angst te vertrouwen in mijzelf als de ander.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om altijd alles terug te brengen naar mijzelf waardoor mijn zelfvertrouwen toeneemt om te zien hoe ik iets dat misschien onmogelijk lijkt kan overbruggen.

Dag 201 van 2555; een harnas om de longen als de greep waarin ik mijzelf gevangen hou

equal money capitalismDe afgelopen dagen voelde ik mij fysiek niet optimaal, er zat als het ware een strak harnas over mijn longen aan de voorzijde en achterzijde van mijn lijf. Ook was ik al moe wanneer ik opstond. Dat drukkende strakke gevoel om mijn longen voelde echt vervelend aan, ik hoestte niet meer dan anders, dus een opkomende vastzittende hoest leek het niet te zijn. Op een gegeven moment voelde ik als het ware energie bewegen in mijn long gedeelte, ik ging daar eens op letten, en elke keer wanneer ik in gedachten wegzonk dan begon die energie als een razende te bewegen in mijn longgedeelte/borst. De borst/longen staan voor familie/familie aangelegenheden en meteen moest ik denken aan het ja-nee-ja gebeuren van dit weekend en de week ervoor. Dat was een familie aangelegenheid en een herhalend patroon van de familie. Ik had in het nee-moment wel gevoeld wat een dreun dat op mijn fysiek als stress had gegeven, maar was in de veronderstelling dat het met een sisser af was gelopen. Mijn partner had vrij direct al fysieke symptomen gekregen en ik dacht echt dat de dans mij ontsprongen was. Maar niets was minder waar, ik had de stress in mijn lijf in dat nee-moment gevoeld dus het was er, ontkennen had geen zin.

 

Dus heb ik van de week meerdere malen met mijn lijf gesproken en het bedankt dat het zijn afweermechanisme in werking had gesteld, maar gezegd dat het niet nodig was in dit moment. Dit afweermechanisme maakt deel uit van eerdere ervaringen met de familie en op dit moment was er geen sprake van daadwerkelijk (fysiek) gevaar. Het was het oprakelen van ervaringen die ook in mijn lijf, in het vlees opgeslagen liggen die weer actief werden. Nu zou ik dit als een soort van falen kunnen oppakken, in de trant van waarom kan ik hier niet tegenop na zoveel zelfvergeving op de verschillende dimensies van deze relatie met de familie, maar dat zou destructief zijn. Wat hier speelde was een confrontatie met de werkelijkheid en een toets van hoever ik in bepaalde zaken sta. Ik kan mijzelf wel vergeven en corrigeren, maar uiteindelijk moet ik het doen en toepassen in de fysieke werkelijkheid, wat niet zonder vallen en opstaan kan gebeuren wanneer het een diepgeworteld probleem is.

 

 

Probleem:

 

Het geen vertrouwen in de familie hebben en daarmee geen vertrouwen in mijzelf hebben over hoe ik in dit geheel sta en mij zal gedragen in de zin van wat ik accepteer en toesta.

 

 

Oplossing:

 

Vertrouwen in mijzelf bewerkstelligen dat ik niet, wie ik ben, laat afhangen van de situatie waarin ik mij bevind met de familie, maar dat ik altijd stabiel ben wie ik ben. Hierdoor hoef ik gebeurtenissen ook niet te internaliseren en fysiek te maken op basis van herinnering.

 

 

Beloning:

 

Geen argwaan en angst jegens de familie hebben over hoe hun impact mij kan veranderen als wie ik ben, maar te staan in het belang van een ieder en vrij te zijn van oordelen van de ander als mij.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid als energie in mijn borstkas te laten rond waaien en mij een naar en ziek gevoel te laten beleven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om stress te internaliseren en vast te zetten in het vlees, waar het een consequentie wordt die ik eerst moet doorlopen en ik niet meer preventief te werk kan gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de stress als stress te labelen en niet te zien wat er achter de stress zich verborgen houdt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren in het moment dat de stress in mijn borst een uiting is van wantrouwen in mijzelf en de ander als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat door dit wantrouwen er geen stabiliteit is en ik dus geen houvast meer heb om mijzelf aan te sturen

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de overtuiging te hebben dat ik stuurloos ben eenmaal in de greep van de ander wanneer wantrouwen het overneemt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik alles moet accepteren en toestaan wanneer ik niet in mijn kracht kan staan door gebrek aan zelfvertrouwen en daarmee mijn daadkracht weggeef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik zal veranderen wanneer ik uit wantrouwen en geen zelfvertrouwen alles accepteer en toesta van de ander en mij niet te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren alleen dan wanneer ik beslis te veranderen en dus mijn daadkracht hiervoor gebruik/misbruik.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om teleurgesteld te zijn in mijzelf wanneer ik mijn correctie nog niet perfect kan doorlopen en mij niet te realiseren dat corrigeren oefening en tijd nodig heeft en geen ‘short cut’ of wondermiddel is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij van mijn stuk te laten brengen door externe factoren en mij niet te realiseren dat ik om moet gaan met deze externe factoren en ze niet moet vrezen en uit de weg moet gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke lijf, als deel van mij, met afweermechanismen reageerde op oude ervaringen die nog opgeslagen in het vlees lagen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet in eerste instantie te realiseren dat ik ook de relatie met mijn lijf moet opbouwen om tezamen de patronen in mij aan te pakken en zo preventief te voorkomen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf naar beneden te halen over het feit dat ik niet stabiel genoeg ben naar de familie toe om mij niet te laten beïnvloeden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om min over mijzelf te denken nu ik niet stabiel genoeg gebleken ben ten opzichte van de familie en mij niet te realiseren dat ik hiermee mijn zelfvertrouwen niet opbouw maar afbreek en dus mijzelf misbruik wat onacceptabel is en niet toegestaan kan worden wanneer ik in mijn kracht ga staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf slap en ziek te voelen ten opzichte van de familie door het ontbreken van zelfvertrouwen en daadkracht en dat terug te zien in mijn fysieke gesteldheid en mij niet te realiseren dat dit alles aan geld gekoppeld is en overleveningsdrang waarbij ik het gevoel heb te moeten dansen naar de pijpen van diegene waar het geld vandaan komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik niet hoef te dansen naar de pijpen van de geldverstrekker wanneer ik afspraken heb gemaakt over het verstrekken van geld waar ik achter kan staan en aan kan meewerken en te zie dat het gaat om geld en niet het “pleasen’ van de ander uit angst dat het geld verstrekken in de problemen komt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angst te hebben dat de geldkraan weer dicht gaat en de ja weer in een nee wordt omgezet door de wispelturigheid die ik vrees in de familie ,waardoor ik het gevoel heb een marionet te zijn in de handen van de familie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik nooit een marionet kan zijn in de handen van de familie wanneer ik dat niet accepteer en niet toesta.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te gruwen van afhankelijkheid van anderen uit angst dat zij hun goedheid zullen ombuigen naar kwaadaardigheid wanneer zij zien hoe afhankelijk ik ben.

 

 

Wanneer en als ik zie dat ik in het patroon van geen vertrouwen hebben in mijzelf als de ander verdwijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik eerst mijzelf moet stabiliseren en mijn daadkracht moet terug nemen om zo in mijn kracht te staan en te zijn wie ik ben en mij te realiseren dat ik niet kan veranderen door externe factoren tenzij ik het toesta. Ik stop dit patroon van wantrouwen en haal adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in elke situatie met de familie eerst te kijken hoe mijn stabiliteit ervoor staat alvorens ik in de stress schiet en in de geest schiet waar allerlei angsten klaar liggen om aangegrepen te worden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de stress niet meer te internaliseren, maar meteen preventief te tackelen, zodat ik niet meer met een fysieke terugslag aan de slag hoef alvorens met dat te werken wat in het moment nodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn zelfvertrouwen en daadkracht te bestendigen ten opzichte van de familiezaken.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/realiseren/begrijpen dat familie mij niet kan veranderen en dat ik het altijd ben die verandering accepteert en toestaat.

Dag 122 van 2555; het hulpeloze “wat wil je van mij” personage

Wanneer ik in aanraking kom op wat voor manier dan ook met mensen die vaag, interessant doend praten en een mantel van mysterie over zich heen werpen, dan activeert dat in mij een personage dat zich in eerste instantie hevig irriteert aan deze persoon. Ik label de ander dan als zelfingenomen en arrogant wat ik ervaar wanneer ik transformeer in dit personage. Ik transformeer in dit personage uit frustratie en mij totaal dom voelend dat ik niet vat wat de ander communiceert. Ik ben dan ook niet meer instaat om nuances aan te voelen en te onderscheiden of de ander zijn/haar vaag gepraat een openlijke aanval op mij is. Totale onzekerheid en een gevoel van oneerlijk behandeld worden maakt dan meester van mijzelf. Door in de slachtoffer rol te gaan zitten voel ik mij de speelbal van de ander, echter ik zal neutraal in de communicatie blijven, bang om betrapt te worden op onzekerheid en het de ander niet begrijpen. Ik heb reacties op de ander, ik begrijp de ander niet en blijf daar volkomen in hangen, terwijl er in mij een gevoel van gebrek aan zelfvertrouwen wordt aangezwengeld die anders ondergronds was gebleven maar nu in volle glorie naar de oppervlakte komt.

Angst-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om nadat de woorden met mij zijn gecommuniceerd, verbaal of geschreven, ik in een soort van vacuüm kom dat mij een angstig gevoel geeft en het idee dat ik niet los kan komen uit deze bevroren frame in de tijd.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om getriggerd te worden bij het zien van de persoon of bij de eerste woorden die tot mij komen om te verdwijnen in dit vacuüm.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat ik voor altijd in deze tijdsframe zal moeten blijven en de tijd niet meer verder gaat.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor een moment gevangene te zijn van mijn mind in de mind en dit als bevroren tijdsframe te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit daadwerkelijk bevestigt dat ik dom ben en nergens goed voor.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te moeten onderscheiden wat werkelijkheid is en wat mind realiteit is en zo niet weg te duiken in de mind/hoofd als veilige uitvalsbasis om mijzelf niet in de ogen te hoeven kijken.

Gedachten-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om direct bij de eerste woorden of een aanblik van de ander te denken dat ik de ander niet zal begrijpen en mij daar al bij voorbaat aan te ergeren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voordat de ontmoeting verbaal of in geschrift daadwerkelijk plaatsvindt mij al hulpeloos te voelen over het feit dat ik de ander niet zal begrijpen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om al een beeld te hebben van de ontmoeting in een paar flitsen en daarmee te bepalen dat ik de ander niet zal begrijpen en mij er vervolgens dom bij te voelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om alvorens deze gedachten van zelf sabotage opkomen mijzelf te stoppen, mijzelf in het hier en nu terug te ademen en te zien wat er werkelijk gaande is, alvorens dit hele patroon zich manifesteert.

Back-chat-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven voor het mij ongemakkelijk voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven van het mij dom voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander de schuld te willen geven om meer te zijn dan mij en mij in een slachtoffer rol te duwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander uit te maken voor vaag en interessant doener, terwijl dat er niet zozeer toe doet, het is mijn reactie op het geheel die er toe doet en mij laat zien dat er onzekerheid huist in mij waar ik iets mee moet.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst te kiezen om de ander de schuld te geven voor hoe ik mij voel in dit soort situaties, maar het lef heb om deze personage in de ogen te kijken en te zien dat ik het niet nodig heb en weet dat ik nog issues heb liggen aangaande zelfvertrouwen en daar zonder dit patroon van het personage te doorlopen mee aan de slag kan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om eerst naar mijzelf te kijken aangaande de situatie en te zien wie ik ben in dat moment en vervolgens te zien waar ik mijzelf moet corrigeren.

Verbeeldings-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in te beelden waarom de ander zo doet en of de ander het gemunt heeft op mij en hier vervolgens hele scenario’s bij te bedenken/fantaseren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij al bij het begin van de ontmoeting te verbeelden hoe dit zal eindigen in het mij ellendig voelen en niet snappen wat de ander van mij wil en mij niet te realiseren dat ik mijzelf zo van de kaart breng en mijzelf aanpraat dat ik minder ben en dus dom.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om doormiddel van verbeelding mijzelf als dom en minder als te zien en mij niet te realiseren dat ik een polariteit uitspeel in mijn hoofd/mind met de ander en vervolgens de gevoelens als echt binnen mijn fysieke realiteit ervaar.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet te verliezen in verbeeldingen, maar te werken met wat hier is alvorens mijzelf te saboteren en als dom weg te zetten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te durven zien dat ik mijzelf als dom bestempel vanuit een polariteit en mijzelf frustreer vanuit een punt van verbeelding dat ik het niet zal begrijpen, terwijl ik los van deze polariteit kan zien dat ik niet dom ben en mijn omgeving best begrijp, maar door dit personage te accepteren en toe te staan verdwijn ik in angsten in de mind/hoofd die mij anders doen geloven.

Gevoels-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij hulpeloos te voelen wanneer ik de ander niet snap en daar in te blijven hangen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf boos te voelen dat de ander zo vaag en interessant doet terwijl ik de ander niet begrijp en mij zodoende aangevallen voel en expres voor dom neergezet te worden, als iemand die niets weet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om aan mijzelf te gaan twijfelen, heb ik het niet goed begrepen of is de ander onduidelijk en met opzet vaag om zo de touwtjes in handen te houden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een gevoel van machtsstrijd te ervaren waarbij ik de ander als mijn rivaal zie en ik maar 1 oplossing zie en dat is het uitspelen van de polariteit.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te mijden om dit ongemakkelijke gevoel te vermijden en de confrontatie met mijn gebrek aan zelfvertrouwen niet aan te hoeven gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om gevoelens binnen dit personage niet voor zoete koek aan te nemen als echt maar als indicator te gebruiken om te zien wat er werkelijk aan de hand is.

Fysieke-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysiek onrustig in mijn lijf te worden tijdens zo’n ontmoeting terwijl ik dit personage ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten te ademen en het zodoende benauwder te hebben dan zou moeten wanneer ik in dit personage transformeer.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dit personage niet zover de overhand te laten nemen dat het een fysieke aangelegenheid wordt, maar het leer te stoppen alvorens het van start kan gaan.

Consequentie-dimensie:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het moment mij niet te realiseren dat tijdens deze ontmoetingen er versneld in mij een gevoel van onzekerheid wordt losgemaakt dat laat zien dat er een punt van geen zelfvertrouwen nog altijd bestaat in wat ik doe en waar ik voor sta. En mij dus niet realiseer dat ik een moment van naar binnen kijken aan mijzelf geef, terwijl ik niet naar binnen wil kijken, mijn ogen ervoor sluit en de ander beschuldig van het mij ongemakkelijk maken/laten voelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet toe te staan om in het moment te veranderen en in 1 klap door dit punt van onzekerheid heen te duwen en in plaats daarvan te verkiezen voor de schuld geven aan de ander en power games te spelen om weg te moffelen waar het hier in feite overgaat.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te zien/begrijpen/realiseren dat ik accepteer en toesta om te leven als en in onzeker zijn en geen zelfvertrouwen te hebben in wat ik doe of wie ik ben en dat het ook mijn keuze is om dit niet te doen en ik heel realistisch kan kijken in het moment of er reden tot onzeker voelen is en hoe ik dat zo goed mogelijk in het belang van een ieder kan aanpakken en wegwerken. Want onzeker zijn over mijzelf is angst hebben voor mijzelf en angst voor mijzelf is een dekmantel om niet te willen veranderen en vast te willen houden aan dat wat het meeste mind energie oplevert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen mind energie meer te halen uit het feit dat ik het slachtoffer ben en voor het gemak maar even weg laat dat ik het slachtoffer van mijzelf ben en dus niet wil veranderen in het belang van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het gedrag dat voortkomt uit dit personage nergens aan te verbinden, omdat het een afleiding is voor he feit dat ik niet wil veranderen aangaande het punt van zelfvertrouwen hebben in mijzelf en allemaal mooie opsmuk bedenk om het zo aan te smeren aan mijzelf dat het als een goed excuus gepromoot kan worden.

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?

Dag 91 van 2555; schuilt er kwaad in het positief bevestigen van mijn kind?Het “bevestig mij positief” personage

 

Met veel kleine kinderen in mijn nieuwe woonplek geeft dat veel momenten van herkenning aangaande de opvoeding en soms kippenvel over de aanpak van anderen als mij in een ver verleden. Het geeft een moment van reflectie over hoe ik dat jaren terug zelf heb gedaan en hoe ik het nu zou aanpakken met het Desteni materiaal en tools. Zo zag ik wijkgenoten al klappend en juichend kinderen positief bevestigen wat bij mij de vraag triggerde of dat nu wel wenselijk gedrag is van ons ouders.

 

Positief bevestigen is het kind belonen met uitbundig positief gedrag door ons ouders waarin wij verbaal laten weten dat wij trots zijn op ons kind en non-verbaal uitzenden dat wij het kind waardig achten en accepteren. Dit wordt door ons gedaan om het kind zelfvertrouwen te geven en zo sterker in zijn schoenen te laten staan en de wereld aan te kunnen. De vraag is dan of een mens ZELFvertrouwen krijgt wanneer een ander dan ZELF verteld dat het waardig is en geaccepteerd wordt? Hoe kan ik in mijzelf gaan vertrouwen als ik dat zelf niet hoef te doen, maar geleerd krijg dat ik het buiten mijzelf moet zoeken. Dan creëren  we mensen zoals jij en ik, wij denken zelfvertrouwen te hebben maar zoeken in alle gaten en kieren naar positieve bevestiging om geaccepteerd te worden en als waardig lid gezien te worden. Hoe vaak zijn we niet onzeker en hebben we dus totaal geen vertrouwen in onszelf? Wanneer we iets op ons werk voor elkaar hebben gekregen/gepresteerd hebben dan verwachten wij een applaus en bedankjes en als dat uitblijft dan zijn we teleurgesteld, teleurgesteld in ZELF. Simpel omdat het ons niet geleerd is hoe op onszelf te vertrouwen door onze ouders en het onderwijssysteem. Dus waarom zouden wij als we weten waar deze weg heen leidt ook onze kinderen deze weg opsturen?

 

Waarom zouden we gaan joelen en klappen als onze peuter een vierkant blokje in het juiste gaatje stopt in plaats van er te zijn in het moment met ons kindje en samen te ontdekken hoe de vormpjes in de corresponderende gaatjes gaan. Waarbij het een ontdekken en een uitbreiden van mogelijkheden is en geen in competitie zoeken naar die positieve bevestiging. Dus het vierkante blokje in het ronde gaatje proberen te stoppen is een zaak van ervaren waar de fysieke mogelijkheden liggen en zou geen aanleiding moeten zijn voor de ouder om het handje van ons kind te pakken en naar het juiste gaatje te sturen om alsnog een positief energetisch moment te kunnen creëren. Ook kleine kinderen weten dat zij dat niet zelf deden en voelen zich gelimiteerd door ons gedrag zonder daar nog woorden aan te kunnen geven. Frustratie is dan dichterbij dan misschien verwacht en een simpel spelletje kan eindigen in een driftbui van onze peuter.

 

Het is zaak ons kind in de eerste jaren te ondersteunen en niet te kneden door onze angsten en kennis, omtrent opvoeden die we absoluut niet hebben getest met gezond verstand. Wij zouden het ook niet leuk vinden wanneer wij op ons werk constant iemand naast ons zouden hebben die de back space toets van onze computer zou bedienen en zou gaan juichen wanneer wij geaccepteerd gedrag vertoonden. Zouden wij daar zekerder of meer zelfvertrouwen van krijgen of zou juist het tegenovergestelde bewerkstelligd worden? Als wij zelf niet leren op ons zelf te vertrouwen dan zullen wij tot in het einde der dagen blijven zoeken naar positieve bevestiging en heel ver gaan om dat te krijgen, als een junk die op zoek is naar zijn volgende shot. Aandacht vragend en energie slurpende wezens die in competitief gedrag met elkaar omgaan, wat precies het actuele beeld van kinderen heden ten dage is en het exacte beeld dat wij afkeuren in onze of andermans kinderen, terwijl wij het levende voorbeeld zijn van hoe dit gedrag zich evalueert binnen volwassenheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging buiten mijzelf te zoeken en teleurgesteld te zijn wanneer ik die bevestiging niet krijg.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik anderen nodig heb om positief bevestigt te worden en niet kan zijn met mijzelf in het moment met wat zich hier aandient.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om anderen te beschuldigen van onaardig gedrag als zij mij niet positief bevestigen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf afgewezen te voelen wanneer ik niet positief bevestigt word door anderen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de energetische lading van positieve bevestiging te zien als een levens elixer dat nodig is om voort te bestaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf aleen dan waardig te voelen als anderen mij zien als waardig.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om verslaafd te zijn aan de energetische lading van positieve bevestiging en mijn leven zo in te richten dat ik van de ene positieve bevestiging in de andere ga.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om die dingen te doen waarvan ik zekere weet dat zij positieve bevestiging opleveren en zo mijn eigen leven manipuleer rondom positieve bevestiging en mij niet realiseer dat wanneer ik instaat ben mijn leven zodanig te manipuleren ik ook instaat ben om op mijzelf te vertrouwen en te handelen in de beste interesse van een ieder.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een fijn gevoel in mijn solar plexus te ervaren bij positieve bevestiging en een false vorm van zijn als echt te ervaren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te fantaseren en in de toekomst te projecteren hoe ik positieve bevestiging kan uitlokken bij anderen en mijzelf af te meten aan de mate van manipulatief gedrag als zijnde zelfvertrouwen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in het “bevestig mij positief” personage en mij niet te realiseren dat het slechts om een personage gaat en niets van doen heeft met echt leven en vertrouwen op mijzelf en de plek die ik wil innemen in mijn fysieke realiteit.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder mijn kinderen te hebben aangespoord door positieve bevestiging om hen te manipuleren in door mij gezien gewenst gedrag.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om positieve bevestiging te hebben gebruikt bij mijn eigen kinderen/kinderen in het algemeen om surrogaat zelfvertrouwen te ontwikkelen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat een kind ZELFvertrouwen krijgt wanneer ik het aanmoedig en manipuleer met positieve energie en mij niet realiseer dat ik het kind limiteer in zijn/haar zelfexpressie en ontwikkeling van eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het fijn te vinden om kinderen positief te bevestigen omdat het een herinnering van een fijn gevoel, fysiek en mentaal, bij mij oproept wat ik het kind wil geven/gun.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet goed te weten hoe ik mij moet gedragen als ik het kind niet positief kan bevestigen en zelfs in mijn ogen negatieve situaties omkeer in positieve om zo alsnog positief te kunnen bevestigen en mij niet te realiseren dat ik een verknipte kinder persoonlijkheid co-creëer door een voorbeeld van manipulatie en beperking neer te zetten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als ouder te denken dat ik goed bezig ben, maar mijzelf niet te realiseren dat ik vanuit mijn mind handel en niet vanuit het fysieke, dat wat hier is in het moment in elke adem.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als liefdevolle ouder te zien en voor het gemak niet zie dat ik handel vanuit polariteit en dus mijn liefdevolle aanpak net zo goed een hatelijke/angstige aanpak is.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging gezien wordt als een positieve benadering van een kind omdat we te bang zijn om echt te zien wat voor onzekere monsters we creëren door simpelweg naar onszelf te kijken en onze ouders, grootouders om te zien dat het tijd is om de cirkel te breken en echt te leven vanuit de kracht in onszelf als eigenwaarde.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als normaal en als de norm wordt gezien om onze eigen angst om niet geaccepteerd te worden te overschreeuwen en wij niet bereidt zijn om te zien dat het niet werkt en het niet gewerkt heeft bij ons als kinderen en als volwassenen, maar het tegenovergestelde bereikt is en niemand op deze aarde echt zelfwaarde/zelfvertrouwen heeft als het erop aankomt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waarin positieve bevestiging als het medicijn tegen onzekerheid en gebrek aan zelfwaarde wordt gezien, maar in feite ons alleen maar fragieler en onzekerder maakt en toestaat dat wij verslavend gedrag aan positieve energie gaan vertonen ter compensatie van het nare gevoel van onzekerheid dat binnenin ons knaagt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om Zelfwaarde en ZELFvertrouwen in mijzelf te zoeken door te staan als en voor het leven en niet langer dit buiten mijzelf te zoeken als een junk op zoek naar een shot.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kinderen niet positief nog negatief te bevestigen, maar te leren zijn in het moment met het kind om samen het leven te ontdekken en niet in te delen in vakjes van goed en slecht en zo niet de competitie met onszelf en anderen aan te gaan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om door levend voorbeeld te zijn andere ouders zonder woorden/beter weet gedrag te laten zien hoe de omgang met een kind kan zijn als er niet positief of negatief bevestigd wordt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer te zoeken naar het gevoel dat gepaard gaat met positieve bevestiging buiten mijzelf en mijn handelen niet centraal in het kader van dit gevoel te stellen.