Dag 324 van 2555: op gesprek – deel 1

Dip-Lite cursusMijn dochter en ik hadden een afspraak voor een gesprek met de revalidatie arts in het revalidatiecentrum waar zij gerevalideerd heeft. Wij waren op deze uitnodiging ingegaan, omdat dat deel uitmaakt van het traject dat mijn dochter liep/loopt binnen een pijnpatiënten protocol. Er was niet echt iets dat ik beslist wilde bespreken met deze arts, eigenlijk hadden wij haar maar 1 keer echt gesproken, dus van een echte geschiedenis met elkaar is geen sprake. Wel had ik mij voorgenomen dat wanneer in het moment de elleboog van mijn dochter ter sprake zou komen ik daar wel op in zou gaan maar het niet zou aanslingeren als het moment niet daar was.

 

Net voor de kerst na een onderzoek door een kinderorthopeed kwamen wij erachter dat de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter een aangeboren botafwijking was die niet belast of getraind mag worden en richting de zomer geopereerd zal gaan worden. De kinderorthopeed was verbolgen, dat het revalidatiecentrum een intensief fysiek programma met mijn dochter had gedraaid met deze aandoening en het ziekenhuis niet had gevraagd om advies, terwijl dat protocollair is vastgelegd dat er advies gevraagd kan/mag worden.

 

De revalidatiearts had de brief van de kinderorthopeed ontvangen en was pissig, maar probeerde dat te verbergen. Het onderwerp elleboog kwam op tafel en ik besloot dat dit het ‘het moment’ was om dit door te praten. Waarbij ik aangaf dat ik en de kinderorthopeed niet snappen dat er in de eerste weken geen gehoor is gegeven aan de zeer pijnlijke elleboog van mijn dochter door de medici en paramedici, wat haar revalidatieproces behoorlijk beïnvloede en de aandoening verslechterde. Waarop de revalidatie arts mij vroeg of ik haar verwijten ging maken, ik was eigenlijk zeer verrast door dit antwoord, ik had dit niet als een verwijt gezien maar als een melding van hoe heeft dit toch fout kunnen gaan en hoe kunnen we hiervan leren. Ik zei haar dat ik geen verwijt maakte maar niet snapte waarom er niets gedaan werd. De revalidatie arts zei dat zij zo doortastend waren geweest om toch een afspraak in het ziekenhuis te maken voor ons, omdat zij het niet vertrouwden. Dit klonk heel grappig want we hebben weken in cirkeltjes rond gedraaid waarbij mijn huisarts niet wilde verwijzen naar het ziekenhuis omdat de revalidatie arts dat moest doen en de revalidatie arts vond dat de huisarts maar de boel moest aanzwengelen. Mijn mond viel open toen ik hoorde hoe de arts een misser zo kon omkeren naar een heldenrol. Ik zag ook haar geïrriteerdheid en besloot er geen gesprek met hoge gemoederen van te maken. Toen het gesprek op zijn eind leek te zijn, maakte ik binnen de context de opmerking dat ik het jammer vind dat medici en paramedici in het algemeen vaak kijken door de ogen van een patiënt zijn aandoening en zo essentiële zaken over het hoofd kunnen zien. Waarop de arts vroeg of ik erg in het verleden blijf hangen, omdat ik de elleboog kwestie naar haar smaak weer op tafel bracht, terwijl ik het breder trok. Ik vertelde haar dat wij er alles aan doen om vooruit te komen en dus niet in het verleden blijven hangen, waarop zij zei, dan bied ik excuses aan voor hoe het gelopen is. De toon waarop dit gebeurde was zo ongeïnteresseerd en snel uitgesproken dat het haast een grap leek. Ik wilde geen excuses ik wilde doordringen tot haar brein dat wat zij hadden veroorzaakt onacceptabel was en dus voorkomen dient te worden in het vervolg, maar ik wilde dit niet zo hard brengen om de vrede enigszins te bewaren. Vervolgens schreef ze duidelijk onder onze ogen in het dossier dat zij excuses had gemaakt aan ons en probeerde zij zichzelf en de organisatie in te dekken. Ik paniekte binnenin mij voor een moment en dacht hoe kan ik nu nog een aanklacht indienen, want dat was ik van plan, met name omdat de arts zei dat wij hadden verteld dat er niets aan de hand was met de elleboog van mijn dochter. Dit hadden wij echter nooit gedaan en mijn dochter kon mij later vertellen dat de andere arts die dat gezegd had haar woorden vaker verdraaide tijdens haar verblijf aldaar.

 

Mijn dochter en ik gingen weer naar huis, nadat er een nieuwe afspraak voor maart/april gepland was, om inzicht te krijgen in hoe mijn dochter het ook na de revalidatie doet om zo data te verzamelen voor het verbeteren van het programma. Ik dacht even dat ik dit niet goed hoorde, want wanneer er positieve feedback wordt gegeven dan staat men te juichen, heb je aanmerkingen dan wordt je genegeerd.

 

Ik merkte dat ik op de terugweg nog wel even wat stoom moest afblazen, dus had ik het persoonlijk genomen en voelde ik mij enigszins aangevallen en klem gezet. Ook het feit dat een bezoek aan een kinderreumatoloog op aanraden van de kinderorthopeed, als een second opinion en kwalijk feit werd omschreven door deze arts kwam zeer surreëel op mij over. Mijn dochter zei, ze wil waarschijnlijk niet dat er nog meer uit gaat komen wat kan wijzen op onvolledigheid en onnauwkeurigheid van hun kant. De arts vroeg immers of ik haar verwijten maakte, wat indiceert dat zij zich verwijtbaar voelde.

 

Later thuis heb ik een lijstje gemaakt van de punten waar ik het meest over struikelde en die punten zal ik hieronder opsommen om in mijn volgende blog uit te werken met zelfvergeving en zelfcorrectie.

 

-betutteld worden door de revalidatie arts.

-het zich openlijk indekken door de revalidatie arts.

-zaken die de revalidatie arts ontkent.

-woorden die verdraaid werden door het revalidatie centrum.

-schuldgevoel proberen aan te praten voor het gaan naar de kinderreumatoloog door de revalidatie arts.

-niet durven zeggen wat ik vind dat gezegd moet worden.

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer

Dag 114 van 2555; de eerste hulp is er niet meer  Mijn dochter A. heeft momenteel met gym op school rugby lessen. Iedereen kan zich op verschillende sporten voor een aantal weken inschrijven. A. kwam bij haar derde en laatste keuze terecht, rugby. Al vond ze het leuk om eens te doen, het is eigenlijk te ruig voor haar lichamelijke gesteldheid. Niet meedoen betekent een onvoldoende, dus de angst voor een onvoldoende en haar enthousiasme voor sportieve activiteiten lieten haar toch meedoen. Er werd geleerd hoe je de ander moest tackelen, waarbij A. een aantal keren op de grond viel en ongelukkig op haar rechter schouderpartij neer kwam, wat geen prettig gevoel was. Pas later op de fiets op weg naar huis hoorde ze iets krakken in haar sleutelbeen en de pijn werd heviger. Ik veronderstelde dat het toch met haar hypermobiliteit te maken had en dan is het een kwestie van wachten en uitzitten totdat het over gaat. Maar de pijn ging niet weg en werd zelfs heftiger, slapen werd steeds moeilijker en A. haar eetlust verdween door de pijn waar ze misselijk van werd.

 

Afgelopen vrijdag zijn we toch maar naar de huisarts gegaan om te laten kijken, alhoewel zij van mening is dat hypermobiliteit iets is waar je niets aan kan doen. Zij voelde en kwam tot de conclusie dat er niets of niets ernstigs aan de hand was. Terwijl ik zelf op vraag van A. had gevoeld en duidelijk verschil in beide sleutelbeen botten kon voelen. Op onze vraag waar die heftige pijn dan vandaan kwam werd niet echt geantwoord. Er werd alleen aangegeven dat heftige pijnstillers genomen konden worden. A. gaf aan dat zij daar maagklachten van kreeg en niet meer wilde gebruiken. De dokter opperde nog maag beschermende middelen maar de blik op onze gezichten deed haar niet verder gaan op dit onderwerp en werd afgedaan als niet geschikt. Zo gingen wij dus met niets weer de deur uit bij de huisarts, wat een beetje een trend aan het worden is.

 

Vervolgens heb ik een op natuurlijke basis gemaakte creme gehaald om de pijn wat te laten afnemen, maar het zat mij niet lekker dat er zogenaamd niets zou zijn terwijl er wel heftige pijn is. A. zit net voor haar toetsweek en vanavond besloten we dan toch maar om naar de Eerste Hulp te gaan en aldaar er nog eens naar te laten kijken. Aangekomen bij het ziekenhuis en de bordjes spoedeisende hulp volgend, moesten we tot onze verbazing constateren dat wij niet terecht konden bij de Spoedeisende hulp en alleen de huisartsen post open was. Voor de huisartsen post heb je een afspraak nodig, daar kan je niet zomaar heen. (Ik moet dan aan het volgende scenario denken, je vrouw steekt een mes in je rug na het avondeten en dan bel je eerst even met de huisartsen post wanneer ze je in kunnen plannen.)Toch gevraagd wat ze konden beteken en uitgelegd dat wij dachten terecht te kunnen bij de spoedeisende hulp. We werden ingeschreven en we mochten wachten.

 

Na weinig wachten werden we bij een huisarts binnen geroepen, die nu eens wel kaas had gegeten van hypermobiliteit. Hij heeft beide sleutelbenen bekeken en was niet zeker of het gebroken was. Wel vond hij het typisch dat de pijn op het midden van het bot zit. Maar omdat het zondagavond was kon er geen röntgenfoto gemaakt worden (wat zegt u?), dus werd er een briefje voor onze huisarts geschreven met de vraag of er een verwijzing voor een röntgenfoto gedaan kon worden. Medicijnen werden niet voorgeschreven toen A. vertelde hoe zij met maagklachten daarop reageerde en de huisarts constateerde dat zij tegen die vorm van pijnstilling niet bestand is. Dus weer terug naar huis en eigenlijk nog geen steek verder gekomen dan een briefje naar onze huisarts. Wat had ik verwacht, tja, ik verwachte een eerste hulp en alles wat ervan over was, waren regels en bezuinigingen. Kijk zo goed gaat het dus met Nederland dat we moeten bezuinigen op Spoedeisende hulp…

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de medische wereld niet te vertrouwen, aangezien zij mij door mijn leven heen weinig verder hebben geholpen of juist foutieve zaken hebben veroorzaakt, terwijl ik mij niet realiseer dat ik zo bij voorbaat alle deuren sluit alvorens ik er naar binnen wil gaan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet zonder emoties en gevoelens van herinneringen vanuit het verleden een bezoek aan een huisarts of andere arts kan brengen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bij voorbaat te denken dat de medische wereld wel weer niets voor mij of mij gezin kan betekenen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te ergeren aan slap geouwehoer van medische professionals dat nergens op gestoeld is en niemand verder helpt.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te willen snappen waarom de medische wereld zo kortzichtig is, omdat ik van mening ben dat zij mensen medisch verder moeten helpen en niet met een busje pillen het riet in moeten sturen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het een naar gevoel/idee te vinden dat ik van tijd tot tijd ben overgeleverd aan de medische wereld die ik niet hoog acht en mij niet te realiseren dat er zaken zijn die ik wel aan de westerse medische wereld kan overlaten en voor andere zaken mijn heil in de homeopathie b.v. te zoeken.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben bij het zien van een doktor op basis van eerdere ervaringen en dus niet stabiel te kunnen zijn in mijn toewijding om 1 en gelijk te zijn met het leven en stabiel te kunnen staan als het leven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om voor mijn kind te willen opkomen en ales goed te willen maken, terwijl dat niet altijd in mijn macht ligt en ik zo meer als redder mij opstel dan als ondersteuning voor mijn kind.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te worden als een arts zegt dat het nu eenmaal zo is en er niets aan gedaan kan worden, terwijl wij nu met een natuurlijke kuur bezig zijn om er wel wat aan te doen en mij niet te realiseren dat binnen het perspectief van de arts er niets aan gedaan kan worden, maar binnen het grotere geheel van genezen er wel mogelijkheden zijn.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om sceptisch te zijn over medische adviezen en altijd eerst mijn eigen plan te willen trekken om te zien of  het advies mij niet achter de wagen brengt.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ook al heb ik slechte ervaringen met de medische wereld ik altijd in het moment door te blijven ademen en niets uit te sluiten blijf kijken naar elke mogelijkheid tot verbetering of genezing.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het verleden het verleden te laten zijn en geen reacties op basis van mijn verleden met de medische wereld mijn huidige perspectief te laten aantasten/beïnvloeden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet te verzetten tegen de regels van de medische wereld, maar te zien/realiseren/begrijpen dat ik het beste ervan kan gebruiken en daar in mee te gaan waar het in het belang van een ieder is.

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onderaan trap ligt

Dag 47 van 2555; vrouw eet pizza terwijl zoon levenloos onder aan trap ligt Vanmorgen voordat ik wakker werd lag ik te dromen en eerst dacht ik, wat een rare droom, maar later zag ik dat het een uitvergroting was van wat wij als mensheid accepteren en toestaan ten opzichte van elkaar in egoïsme.

Ik stond in een enorme hal met een enorme trap, zo’n trappenhuis als vroeger in de serie Dallas, en mijn zoon viel naar beneden van de bovenste trap. Ik zag hem in slow motion naar beneden komen, zijn lichaam stuiterend op de leuningen en als een hoopje ellende voor mijn voeten neerstorten. Ik had zo’n gevoel van oooohhh neee! Toen hij daar zo lag, vroeg ik hem of hij pijn had en zei hem dat ik eerst even mijn pizza verder ging eten en dat ik hem later naar het ziekenhuis zou brengen. Na het eten van mijn pizza ging ik weer de hal in, waar mijn zoon niet meer lag, er stond een sinaasappelkistje met twee katten erin. Van de 2 katten had 1 een enorme snee over zijn lijf waar geen bloed uit kwam, maar zijn organen hingen eruit. Er waren meerdere mensen in de hal en we stonden allemaal om het kistje heen ons te verbazen over wat ze zagen. De kat miauwde zonder geluid maar was duidelijk in intense pijn terwijl hij mij aankeek. Ik herinner mij dat ik dacht, ik moet deze kat naar de dierenarts brengen. Op dat moment werd ik wakker met een schuldgevoel, dat ik tot 2 keer toe niets had gedaan en alleen mijn eigen belang voorop had gesteld.

De dag ervoor had ik samen met mijn zoon een lamp van het plafond gehaald bovenaan de trap in het trappen huis, waarbij ik het best eng vond of mijn zoon zijn evenwicht hield bovenop een hoge ladder. Die middag had ik mijn dochter naar een vriendinnetje gebracht waar ze een nestje kittens hadden, waar de meisjes mee speelden. Dus dit waren de ingrediënten waar mijn mind mee aan de slag ging.

Het is een perfecte metafoor voor de mentaliteit die wij hebben als mensen in een wereld waar eigen belang voorop staat. We kijken tv met een bord op schoot en zien de nodige ellende in de wereld voorbij komen. Dit is een veilige situatie waarin wij wel zien wat er aan de hand is maar waar wij volgens onszelf niets aan hoeven te doen. Het is te groots, we kunnen er niets mee en het geeft alleen maar kortsluiting in de hersenpan als wij worden blootgesteld aan de echte realiteit. We voelen ons dan nietig en niet instaat om er iets aan te kunnen doen.

Nu kunnen wij ook niet elk individueel geval redden. Daar waar consequenties gemanifesteerd zijn in het fysieke zullen ze gelopen moeten worden, maar de herhaling van elke keer weer honger, armoede, misbruik etc. dat is niet nodig. We hoeven niet rond te zingen, we kunnen het stoppen door te beginnen bij onszelf, zodat het niet meer in ons bestaat en zodoende ook niet meer buiten ons zal bestaan. Een Geljkheids Geld Systeem lost de honger, armoede en het misbruik van nu niet op, maar hoe sneller het kan worden geïmplementeerd des te eerder kunnen wij een halt toe roepen aan de misere in de wereld die niet nodig is, wanneer wij instaat zijn om dat te doen voor een ander wat wij zelf ook graag zouden willen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn eigen belang voorop te stellen ook als anderen mij nodig hebben als medemens en niet als redder.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om ellende te kunnen zien en vervolgens tot de orde van de dag te kunnen overgaan omdat ik niet gek wil worden door alle ellende binnen te laten. In plaats van te zien dat ik niet hoef te worden geabsorbeerd door de ellende maar er bewust van moet zijn en daardoor weet/snap waarom de wereld moet veranderen met mijn hulp en de hulp van alle anderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het normaal te vinden dat ik mijzelf altijd voorop stel en niet gelijk zie aan de ander.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om murw te zijn geworden door jarenlang ellende te hebben gezien op tv en mijzelf denk te kunnen beschermen door niet meer te voelen/ervaren wat die ellende betekent voor de ander  en mij af te sluiten voor de ellende van de ander uit zelfbehoud.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf af te sluiten van de minder gelukkige in het leven uit zelfbehoud om mij zo niet schuldig te hoeven voelen voor het leven dat ik leid.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij als waarnemers zien wat er loos is in de wereld maar niets doen omdat het ons eigenbelang zou kunnen dwarsbomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij onszelf uitschakelen als het gaat om de ellende waar anderen en de wereld zich in verkeerd, omdat we weten dat we iets moeten doen, maar onszelf doen geloven dat wij te klein en te nietig zijn om een verschil te kunnen maken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar wij de ander kunnen laten creperen uit angst om zelf iets te moeten ondernemen en te bemerken dat wanneer we onze krachten bundelen we echt een verschil kunnen maken, te beginnen bij onszelf.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet meer mijn eigen belang als leidraad in mijn leven te gebruiken maar dat wat in het belang van een ieder is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mensen duidelijk te maken dat wanneer we samen sterk staan we een verschil kunnen maken en kunnen stoppen met het zijn van alleen een waarnemer maar in plaats daarvan een gelijkwaardige participant.