Dag 275 van 2555: woorden, de bouwstenen van ons bestaan

basisinkomengarantieIk ga een nieuwe blog serie starten waar ik per keer een woord zal bekijken. Bekijken in de zin van onderzoeken hoe het woord binnen mijn bewustzijn zich afspeelt binnen mijn realiteit. Wat de emoties en gevoelens en herinneringen zijn die ik eraan heb geplakt door de jaren heen of al in een vroeg stadium van mijn leven. Vervolgens zal ik kijken hoe ik het woord leef en wat de gevolgen en eventuele directe beperkingen hiervan zijn. Om zo instaat te zijn om te zien wat het gebruiken/leven van dit woord met zijn huidige betekenis voor gevolgen heeft op mijn relaties in en met mijn wereld en uiteindelijk te zien wat dit woord in de zin van hoe het geleefd wordt op een globaal niveau voor gevolgen en effecten heeft. Deze persoonlijke, interpersoonlijke en mondiale aspecten van een woord zullen verspreid worden over meerdere blogs waar ik zelfvergeving en correctieve zinnen toevoeg om zo inzichtelijk te maken wat ik heb geleefd tot nu toe in relatie tot dat woord en hoe dat te corrigeren in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Woorden zijn de eerste dingen die we leren, alles wat daarvoor komt zijn geautomatiseerde processen van het fysieke lijf, zoals een zuigreflex om te drinken, een peristaltische beweging van de darm om het voedsel/de melk door het darmkanaal te bewegen en uiteindelijk uit te scheiden. Woorden worden in eerste instantie fysiek ervaren door een baby en al in die fase kunnen er emoties en gevoelens gelinkt worden aan woorden. Een hoge stem die een bepaald woord zegt kan de baby als ‘naar’ ervaren en het woord als zodanig labelen als negatief. Dus ervaringen die positieve of negatieve emoties/gevoelens opleveren worden door ons aan woorden geplakt en vervolgens gaan we die woorden leven volgens de nieuwe energetische definitie die we het gegeven hebben. Later als we ouder zijn komen er ook nog eens opinies en ideeën bij die een woord totaal uit zijn oorspronkelijke betekenis halen. Het is dan ook belangrijk om woorden weer terug te brengen naar wat ze daadwerkelijk zijn los van onze persoonlijke perceptie.

 

Wanneer je jezelf beseft dat ‘woorden de man maken’, dan kun je ook zien dat enige vooruitgang in je leven alleen kan plaatsvinden door in je woorden te zien wie je bent in elk moment dat je woorden gebruikt. Hetzij fysiek gesproken, hetzij gesproken/gehoord in je ‘geest’, hoe dan ook zij bepalen door de macht die je eraan weggeeft wie jij bent. Ik zal mij dan ook laten leiden in mijn keuze van woorden om te onderzoeken door de woorden die mij opvielen tijdens mijn dag als een aandachtspunt of waardevol om naar te kijken. En dat hoeven niet altijd groteske woorden te zijn, want elk woord is er 1 en elk woord draagt zo zijn dimensies met zich mee in mij en zijn dus allen gelijk en even belangrijk om aangepakt te worden.

 

Om een kort voorbeeld te geven van een woord wat ik heb onderzocht is het volgende woord: bloemkool. Als kind vond ik bloemkool niet lekker om te eten, maar omwille van de kindertjes in Afrika die niets hadden, moest ik toch netjes mijn bordje leegeten. Bij het woord bloemkool ging er niet door mij heen dat het een groente is die wit is en een bloemvormige structuur/vormheeft. Nee, bij bloemkool dacht ik aan ‘vies’, waarbij ik in het moment de geur en smaak herbeleefde en al griezelde bij het idee. Het was voor mij niet meer het ondersteunen van mijn fysieke lijf door het eten van bloemkool, maar een nachtmerrie waar ik gedwongen werd iets te eten waar ik van kokhalsde. Wanneer ik werd uitgenodigd om b.v. bij een vriendinnetje te blijven eten, dan zou ik niet ingaan op de uitnodiging wanneer zij bloemkool aten. Als volwassenen heeft het lang geduurd voordat ik bloemkool van mijn eigen geld kocht en het durfde te eten zonder al die herinneringen. En op een globaal niveau kunnen we zien dat we niet alleen onszelf beperken wanneer het aankomt op de keuze van wat we eten, maar dat we ons koopgedrag laten afhangen van voorkeur alleen en niet gezondheid en voorkeur in het moment. Daarnaast is dit natuurlijk ook een luxe probleem, want wanneer ik niets anders dan bloemkool kon eten dan at ik bloemkool om mijzelf in leven te houden. Dus onze zogenoemde vrije keuzes die wij denken te hebben, komen vaak niet voort vanuit vrijheid maar gaan terug naar onze eigen onderwerping aan woorden door het labelen van een woord met meer dan alleen zijn feitelijke betekenis.

Advertenties

Dag 259 van 2555: Paranoia: verzuurde relatie met het systeem – gebonden

basisinkomengarantieZoals in mijn vorige blog aangekondigd zal ik in deze blog het woord gebonden onder de loep nemen.

 

Gebonden (bijv.naamw.) volgens het woordenboek (woorden.org):

1. (van soepen,sauzen) dikvloeibaar

voorbeeld: gebonden tomatensoep

antoniem: helder

2. als je een vaste partner hebt

voorbeeld: ik vind je erg aardig, maar ik ben helaas gebonden

antoniem: ongebonden

3. gebonden zijn (beperkt zijn in je vrijheid door)

voorbeeld: internet bedrijven zijn gebonden aan de regels op het gebied van privacy en aan consumentenbescherming

synoniem: vastzitten aan

De energetische lading die ik wil gaan loskoppelen van het woord ‘gebonden’ in relatie tot de regels van het systeem/maatschappij, heeft te maken met ‘gebonden zijn’ zoals in betekenis 3 van het woordenboek. Ik merkte dat ik de polariteit van het woord gebonden gebruikte om het woord energetisch te laden en dus niet meer te zien voor wat het is. Het interessante is dat ik mij dit tot voor kort niet besefte, ik hield alleen de positieve uitleg die ik eraan gaf hoog in mijn vaandel, maar ondergronds speelde de tegenpool zich in alle hevigheid uit. Zo zie je maar neem niets zomaar aan, ook niet van jezelf, zolang je het niet onderzocht hebt.

Zoals het synoniem ook zegt “vastzitten aan” zo ervaar ik de regels van het systeem ook, ik zit eraan vast en kan daar niets aan doen dan rebelleren en stampij maken. Dat is wat ik deed als peuter wanneer ik mee naar huis moest, want de regel was dat je op een bepaalde tijd naar huis ging met je moeder die dan het eten ging klaarmaken om met je vader en moeder van de maaltijd te genieten. Maar ik had het naar mijn zin en dat eten kon mij niet zo boeien en ik snapte dan ook niet dat ik mee moest en bruut gestoord werd in mijn spel met mijn buurmeisjes. Met als gevolg dat ik thuisgekomen op de grond ging liggen krijsen om te laten zien dat ik het er niet mee eens was en dat mijn zin/mening gehonoreerd moest worden. En daar kwam het systeem om de hoek kijken, mijn jonge ouders wisten niet hoe zij om moesten gaan met deze ‘woede aanvallen’ en gingen te rade bij de huisarts en daar stapte het systeem voor mij op een bewuste manier in mijn leven. Het systeem zei afkoelen onder de koude kraan, gewoon het hoofd eronder. Dus mijn ouders als onderdeel van het systeem volgden dit advies op. Ik schrok mij rot de eerste keer en dacht dat ik dood ging met mijn hoofd onder het koude water. Mijn wil werd gebroken door het systeem en ik liet het na een aantal keren onder de kraan te zijn geplaatst wel uit mijn hoofd om tegen te stribbelen. Ik ben dan ook een voorbeeldig kind geweest en heb nooit gepuberd, dat kwam pas later toen ik het systeem als een keurslijf voelde en ervoer hoe ik er letterlijk aan vast zat, omdat ik deel uitmaak van het systeem. Ik ben altijd op mijn hoede en verwacht altijd een onverwachte ‘rechtse’ van het systeem die mij knock out doet gaan en mijn mond laat houden. Het systeem is dus als een soort van ouder voor mij, één waarbij ik wel puber en het niet fair vind wat het allemaal opdraagt en wat het veroorzaakt aan neveneffecten. Het neveneffect van het mijn wil breken met het hoofd onder de kraan was een watervrees die vele jaren heeft geduurd en die mij deed baby zwemmen met mijn eigen kinderen om ze direct vertrouwt te maken met water. Waarbij ik kon ervaren hoe epi-genetica werkt en mijn angst dus één op één was overgedragen op mijn dochter, die zodra zij zich met 3-4 jaar ervan bewust werd watervrees ontwikkelde.

Nu weer terug naar het woord ‘ gebonden’, wil ik geen nare gevolgen ervaren dan zal ik mij moeten voegen naar het systeem om erger te voorkomen. Dat is de lading die erachter zit. Ik moet doen wat mij wordt opgedragen terwijl wij veroordeelt zijn tot elkaar. Zo dat klinkt best zwaar en ja zo voelt het dus ook, ik loop op eieren om het systeem niet te verontrusten of te alarmeren en bedenk allerlei wegen om toch mijn weg te kunnen volgen binnen de wir war van lukrake regels bedacht door ambtenaren. Het heeft wel iets weg van dat gevoel wat ik wel had op de middelbare school wanneer ik me onzichtbaar probeerde te maken terwijl de leraar leerlingen aanwees om antwoorden te geven. En dan de triomf als dat gelukt was ik ik het (school)systeem te slim af was geweest, dat YES! in power gevoel van het ego. Een soort van ‘pay back time’. Dus ik weet dat ik gebonden ben aan regels, maar als ik het ‘gevoel’ kan hebben dat ik het systeem te slim af ben dan is daar die energetische lading dat ik ermee weg heb kunnen komen. Want zoals ik gebonden ben aan de regels van het systeem ben ik ook gebonden door mijn ego aan mijn eigen regels/opinies/overtuigingen. Dit is die polariteit die nu het woord gebonden dus met zich meedraagt voor mij. Daar moet ik mij van los maken, ont-binden zoals iemand onlangs zei.

Wanneer ik het woord in stukje hak en hussel dan krijg ik:

ge-bond-en –> geen-bond–> geen band

Inderdaad ik heb geen band opgebouwd met het systeem als mijzelf, ik heb het altijd als iets dat werd opgelegd gezien. De regels van het systeem zijn verre van ideaal, maar zonder regels waren we al lang verloren geweest. Dus dit is iets dat ik zal moeten herzien en een band die ik zal moeten opbouwen door wederzijds begrip. In de volgende blog zal ik zelfvergevingen hierop doen en dan zal ik zoeken naar een herdefiniëring van het woord gebonden.

Dag 212 van 2555; je hoeft niet zo te schreeuwen

equal money capitalismAl fietsend vandaag naar de winkel reed ik langs een auto waar een kleuter half uit de auto op de achterbank hing en een moeder met het portier in haar hand. De kleuter gaf aan binnen nog iets te willen pakken, terwijl haar moeder steeds harder ging schreeuwen dat er geen tijd was en haar dochter in de auto moest gaan zitten. Dit is een plaatje dat de meeste ouders niet vreemd is en zij die geen ouders zijn vaak genoeg getuigen van geweest zijn. Een kwaaie moeder en een kind dat niet van plan is mee te werken.

 

Dit zijn van die momenten waar een eigen agenda niet in een gezamenlijke activiteit past. De moeder is kwaad omdat zij geen tijd denkt te hebben en snel snel weg wil, terwijl haar kind aan haar hoofd zeurt en haar plan om snel weg te sjezen in het water gooit. Het kind wil graag iets mee nemen van thuis en snapt niet waar haar moeder zich zo over opwind en is niet voornemens haar idee los te laten omdat zij simpelweg haar moeders hysterie niet begrijpt.

 

Het grappige aan dit voorval is dat de moeder zoveel tijd verdoet aan het schreeuwen tegen het kind en het zich opwinden en in de toekomst projecteren, dat zij gemakkelijk het kind even iets had kunnen laten pakken. Zo hadden ze misschien nog op tijd geweest en had ieder zijn ding kunnen doen. Echter deze 2 mensen verkozen het pad van de emoties, gevoelens en angsten om in plaats van hun relatie te verstevigen, afscheiding te creëren.

 

Zelf heb ik nooit geschreeuwd tegen mijn kinderen, wel ken ik het gevoel van denken te laat te komen, met kinderen die niet meewerken in jou optiek omdat er eigenlijk voor niets meer tijd is. Te laat komen kan alleen maar wanneer je al te laat in de auto stapt. Ook heb ik gezien bij mijn kinderen dat wanneer je te weinig en te onduidelijk communiceert er onbegrip en onzekerheid bij het kind ontstaat, waardoor het eerder geneigd is om zich vast te bijten in wat het wil als een soort van valse houvast/stabiliteit. Als 2 ego’s tegen elkaar op te gaan bieden is geen gezonde band voor ouder en kind, als ouders of opvoeders blijven we het voorbeeld of we dat nu door hebben of niet. Waarom schreeuwen kinderen tegen andere kinderen en zijn ze ongeduldig, omdat zij dat thuis zien als voorbeeld.

 

Probleem:

 

Als ouder niet in het hier en nu te zijn in elke adem waardoor de communicatie er 1 is die gebaseerd is op toekomst projecties en doordrenkt van angst door mee te bewegen op de energie van emoties en gevoelens.

 

Oplossing:

 

Als ouder hier te zijn in elke adem en effectief te communiceren zodat je beiden hetzelfde startpunt hebt waarin nog ruimte is voor wensen van beide partijen zonder dat de 1 de ander de wil oplegt uit angst iets te moeten missen.

 

Beloning:

 

Een relatie opbouwen met je kind in gelijkheid en eenheid waardoor ego’s niet te hoeven botsen en je echt kunt genieten van elkaar.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in mijn geest mijn leven af te draaien en alles snel snel wil afhandelen waar ik mijn kind op sleeptouw meeneem, maar mij niet echt verbind met mijn kind en niet in zijn/haar schoenen kan staan.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te kunnen verbinden met mijn kind wanneer ik in haast als mijn geest leef.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat mijn kind niet mijn gedachten kan lezen en dus instructie nodig heeft om te snappen waarom ik het van A naar B wil verplaatsen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om haast toe te laten in mijn leven en mij niet te realiseren dat ik zo niet in het hier en nu ben en zo ook niet alle gevolgen kan overzien van mijn handelen binnen mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat wat redelijk voor mij lijkt ook redelijk voor mijn kind is en mij niet te realiseren dat ik in de schoenen van mijn kind moet kunnen staan om de gevolgen van mijn beslissingen te kunnen overzien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zij te laat te komen en gezichtsverlies te lijden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik alleen te laat kom door overmacht of een ineffectieve planning en dat frustratie over deze planning niet op en ander als excuus afgewend kan worden.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijn kind niet te gebruiken als excuus waarom ik te laat ben, maar te zien dat ik niet effectief ben geweest in planning en communicatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om beslissingen voor mijn kind te nemen in angst en niet te snappen waarom mijn kind steigert en de oneerlijkheid in mij wel kan zien.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij te laten verleiden om mijn macht over mijn kind te laten gelden om zo mijn niet altijd effectief tijdsplannen onder het tapijt te kunnen schuiven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om soms te denken dat ik macht over mijn kind nodig heb om mijn zin door te kunnen drijven en niet mijn kind in overweging te nemen bij het maken van beslissingen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om ouders door blogs duidelijk te maken dat schreeuwen en je zin door drijven bij je kind een slecht voorbeeld is dat doet navolgen.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om terug te kijken naar de opvoeding die ik mijn kinderen gaf om door zelfvergeving en correctie te leren van mijn verleden om zo anderen te kunnen ondersteunen die daar behoefte aan hebben.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet als haast te leven met mijn kinderen en in het algemeen in mijn leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in het hier en nu te blijven terwijl ik bouw aan mijn relatie met mijn kinderen.

 

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties

Dag 155 van 2555; mijn relatie met relaties  Deze blog is een verzameling van zelfvergevingen op het onderwerp relatie, in de ruimste zin van het woord, om zo op een later tijdsstip te zien waar verdere verdieping nodig is of waar zich punten openen die verder uitgewerkt dienen te worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik relaties nodig heb om een relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties los van mijzelf te zien als een middel om de relatie met mijn fysieke realiteit aan te kunnen gaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in separatie van mijn relaties toch de behoefte heb gecreëerd om een relatie met iets/iemand als iets van mij te bestempelen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie als een bezit te beschouwen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het woord relatie in te wisselen voor het woord connectie als het gaat om waar ik wel en waar kijk geen relatie mee wil hebben/aangaan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een relatie die een connectie is die ik ‘voel’ met iets/iemand als leidraad te nemen voor het aangaan van die relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ook al ‘voel’ ik geen connectie met iets/iemand ik toch in relatie sta tot dit iets/iemand door mee te gaan in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat mijn fysieke realiteit is opgebouwd uit multi-interconnecties en ik er meer en meer bijmaak door mijzelf te verliezen in gedachten/gevoelens/emoties, terwijl ik in separatie met een groot deel van die relaties leef.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het opgaan en afhankelijk zijn van relaties mijzelf limiteert, maar ook het in separatie zijn met mijn fysiek aanwezige relatie met alles dat is, beperkt mij om in volledige gelijkheid te zijn met water er is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen relatie aan te gaan met dat waar ik van walg/verafschuw en mijn niet realiseer dat ik al in relatie sta met deze relaties door te participeren in de polariteit van aantrekken/afstoten.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties te zien als rel-atie, waar ellende van komt en kan eindigen in een rel.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om huiverig te zijn om relaties aan te gaan uit angst ze te moeten verliezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om om relaties niet te zien als een reflectie van mijzelf en zodoende altijd verrast te zijn als een relatie met iets/iemand mijzelf verrast door de weerspiegeling van mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties met iets/iemand macht over mij te laten hebben door geen zelfverantwoordelijkheid te nemen door de angst van verlies of confrontatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om veel relaties/interconnecties te zien wat maakt dat ik er afstand van neem en het liever op een afstandje observeer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als een blok aan mijn been te voelen als mijn aantrekkingskracht ernaar toe over is en mij niet te realiseren dat dit het type relatie is dat ik met iets aanga dat voortkomt uit energie, dus een energetische relatie.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties/interconnecties te gebruiken binnen mijn fysieke realiteit om te komen tot mijn gewenste resultaat waarbij ik niet uitga van het belang van een ieder, maar ga voor een doel dat ik voor ogen heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te vergeten dat ik ten aller tijden een relatie met mijzelf aan moet gaan alvorens naar buiten te treden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om relaties als bevestiging te zien van hoe ik het doe in mijn eigen leven volgens mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om waarde te hechten aan relaties als een manier om te kunnen voelen dat ik leef/besta.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om slechte relaties als iets los te zien van goede relaties en mij niette realiseren dat het meer van hetzelfde is en goede relaties niet bestaan zonder slechte relaties.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord relatie te definiëren of herdefiniëren, zodat ik een leidraad heb om mijn relaties in mijn fysieke realiteit te kunnen aangaan of verantwoordelijkheid voor kan nemen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties los te zien van het mij bewegen binnen mijn fysieke realiteit in beperking, maar mij te realiseren dat de fysieke wereld is opgebouwd uit interconnecties en multi relaties, waar ik mij niet van hoef af te scheiden maar mij bewust van moet zijn zonder aan de relaties emoties/gevoelens te plakken.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om geen aantrekking of afstoting nodig te hebben om relaties te zien en waar te nemen voor wat ze zijn, maar mij te realiseren dat ik in beide gevallen een relatie aanga langs de ene of de andere kant.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als een punt van verlies te naar voren te schuiven en zo op voorhand al gevoelens van verlies ontwikkel alvorens de relatie aan te gaan.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties als neutraal te bezien en ook neutraal in relaties te staan, zodat ik altijd instaat ben om binnen deze relaties die ik aanga mijn zelfverantwoordelijkheid te behouden en de regie in het voordeel van een ieder.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om relaties niet gelijk te zetten aan bezit waardoor er automatisch angsten van verlies opspelen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de relaties in mijn leven met het leven om te zetten in een agreement met het leven als mijzelf.