Dag 242 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – in het geniep – deel 3

equal money capitalismIn de blog van vandaag sluit ik het onderwerp ‘in het geniep ‘ af met correctieve zinnen en verbintenissen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in twijfels zie gaan over mijn gedrag ten opzichte van mijn vagina en mijn omgeving, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de twijfel laat zien dat ik alle partijen wil ‘pleasen’ om zo niet uitgestoten te worden. Ik stop de drang om geaccepteerd te willen worden en als ‘normaal’ gezien te worden en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te beseffen dat wanneer ik twijfel over mijn gedrag ik zoek naar ‘geaccepteerd gedrag’ en ik mijzelf wegcijfer voor dit gedrag en er zo dus geen sprake is van zelfexpressie.

 

Wanneer en als ik mijzelf in separatie zie gaan van mijn omgeving of vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het in separatie gaan mijn manier is om te overleven in de maatschappij en als mens. Ik stop de separatie en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij nog van mijn vagina nog van mijn omgeving te separeren als een overlevingsstrategie,  aangezien beiden een vorm van geen verantwoordelijkheid nemen is en zelf-sabotage en dus niet in het belang van een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf in overlevingsangst zie gaan en mijzelf zie modelleren voor de buitenwereld, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet weet wie of wat ik ben en ben zodoende bereid om leven op te offeren in het belang van het overleven. Ik stop de overlevingsangst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om nooit mijzelf op te offeren en te vormen naar wat ik denk dat de buitenwereld van mij wil, maar simpelweg in mijn eigen kracht te staan en zelfverantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie twijfelen over verandering in mijn leven dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat een band opbouwen met mijn vagina nooit onnatuurlijk kan zijn, omdat het bevestigt dat ik een geheel ben van delen die er allemaal mogen zijn en waardoor het geheel nooit heel kan zijn wanneer een deel niet meedoet. Ik stop de twijfel en ga de verandering aan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te veranderen ten opzichte van mijn vagina en te zien dat het gevoel van ‘onnatuurlijk’ een geprogrammeerd iets is aangemoedigd door de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf separatie zie ervaren als iets dat normaal is dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat gewoonte en gewenning hier de doorslag is voor wat normaal/acceptabel is en niet de stelregel dat separatie zelf-sabotage is. Ik stop de zelf-sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om wanneer ik separatie zie als datgeen wie ik ben dan stop ik en zie dat ik terug naar de adem moet om mijzelf te vertragen en te zien wie ik geworden ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf in angst voor het onbekende zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat deze angst alles wat bekend is in stand wil houden ook al is het misbruik van mijzelf. Ik stop de angst voor het onbekende en ga 1 en gelijk aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij te realiseren dat voorbij de angst voor het onbekende gewoon leven is en het een ademhaling kost om te stoppen met deze angst en het limiteren van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn levenskracht/vagina dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen door zelfaansturing mijn levenskracht kan gebruiken. Ik stop de separatie van mijn levenskracht/vagina en sta 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn levenskracht te erkennen en aanvaarden als dat wat ik ben en hetgeen dat mij kan doen veranderen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vasthouden aan mijn oude ‘ik beeld’ dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest bang ben de controle te moeten verliezen/opgeven wanneer ik niet meer ben wie ik denk dat ik ben. Ik stop het vasthouden en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn oude ‘ik beeld’ los te laten en mijzelf de kans te geven om mijzelf te zien voor wie ik werkelijk ben, als een proces adem na adem.

 

Wanneer en als ik mijzelf de controle zie vasthouden dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het loslaten van de controle de ware zelfaansturing is. Ik stop de controle en laat los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer te controleren vanuit de geest en mijzelf niet langer vast te houden vanuit de geest en allerhande limitaties te accepteren die onacceptabel zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor mijn vagina als losse entiteit dan stop ik en haal adem. Ik realiseer en zie dat ik niet kan functioneren als losse delen, maar mijzelf moet verbinden met mijzelf als een geheel om geheel te kunnen genieten van de totaliteit die ik ben. Ik stop de vrees voor de vagina los van mijzelf en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om te leren genieten als geheel, als totale fysieke expressie, door verandering toe te staan en het niet vrezen voor wie ik aan mijzelf zal gaan tonen als diegene die ik werkelijk ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen voor afkeuring en vies/ongeoorloofd gedrag, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de opinies van anderen persoonlijk neem en als waarheid en leidraad gebruik om te leven. Ik stop het persoonlijk nemen en daarmee de vrees voor afkeuring en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te handelen op mijn voorprogrammering en te kunnen/leren onderscheiden wanneer ik de programmering van een ander persoonlijk neem.

 

Wanneer en als ik mijzelf als eenling ervaar dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik denk uniek te zijn hierin en het slachtoffer van mijn omgeving. Ik stop deze slachtofferrol en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te denken dat ik speciaal en bijzonder ben in hoe ik in het leven sta in separatie van mijn vagina, maar te zien dat vele vrouwen het product zijn van opinies en voorprogrammering van anderen, door dit persoonlijk te nemen en zich daardoor niet te leren/durven leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina als outcast van mijn lichaam zie maken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het makkelijker is mijn vagina als losse entiteit te beschuldigen dan naar binnen te kijken en te zien welke angsten mijzelf terughouden van leven. Ik stop het outcasten en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf noch mijn vagina te outcasten als oplossing van het niet heel kunnen zijn met alle delen van mijzelf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn werkelijkheid acceptabel zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijn werkelijkheid acceptabel maak door conform mijn voorprogrammering deze te vormen. Ik stop het acceptabel maken van mijn werkelijkheid en laat mijn programmering los.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid te vormen naar wat het beste voor een ieder is.

 

Wanneer en als ik mijzelf het genieten in/door het fysieke zie saboteren, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik meer vertrouwt ben met het niet genieten en mijzelf niet uit die ogenschijnlijke comfort zone wil halen. Ik stop de sabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zaken die vertrouwt zijn niet te vertrouwen als het beste voor een ieder, maar dat te onderzoeken alvorens dit aan te nemen.

 

Wanneer en als ik mijzelf fysieke lichaamsexpressie als fantasie zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf zo op voorhand fysieke lichaamsexpressie zie ontnemen. Ik stop de zelfsabotage en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet totale fysieke lichaamsexpressie, die ik niet ken als volwassene, mijzelf te ontnemen alvorens ik het kan toepassen door niet te geloven dat ik daartoe instaat ben met een vagina die geestelijk geladen is met negativiteit, waarin ik de fantasie gebruik om in polariteit met het negatieve te komen.

 

Wanneer en als ik mijzelf in mijn verbeelding wel heel zie zijn als fysiek lichaam, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik alleen in fantasie/verbeelding heel kan zijn in mijn veilig gewaande geest. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet alleen in mijn fantasie heel te kunnen zijn, maar ook in mijn fysieke werkelijkheid te durven veranderen en heel te zijn zonder angst voor verandering en de opinie van mijn omgeving.

 

Wanneer en als ik mijzelf het negatieve met het positieve zie vervangen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit en zo niet gealarmeerd raak door de onbalans in mijn leven door separatie en mijzelf niet weer op de rails zet. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om open te staan voor de waarschuwingen van mijn fysieke lichaam zonder die onder polariteiten te begraven en te doen alsof alles okay is.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina als moeilijk zie bestempelen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het moeilijke ‘em in het geniep zit, wat niet nodig is wanneer ik als geheel mij in mijn fysieke werkelijkheid plaats. Ik stop het moeilijk doen als de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn voorprogrammering niet uit te spelen door de relatie met mijn vagina als moeilijk te bestempelen en het gewaar zijn van mijn lichaam als vies te zien en onbehoorlijk.

 

Wanneer en als ik mijzelf in het geniep personage zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een personage nodig heb om in het geniep om te kunnen gaan met de onbalans in mijn fysieke lichaam. Ik stop dit personage omdat ik mij realiseer dat het overbodig is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn participatie in dit geniep personage te signaleren en te stoppen, omdat het geen enkel ander doel dient dan de geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf in opgewondenheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik te maken heb met angst en een verknipte vorm van intiem zijn. Ik stop de angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet het geniep personage te voeden door gevoelens van opgewondenheid/spanning te voelen en die niet te interpreteren als angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf in minderwaardigheid zie gaan dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dat ik mijn vagina als minderwaardig zie en omdat ik een geheel ben zie ik ook mijzelf als minderwaardig. Ik stop de minderwaardigheid als sluier voor wat werkelijk gaande is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de sluier van minderwaardigheid op te lichten en te zien dat ik niet minderwaardig ben als een geheel met mijn vagina, maar de opinies die ik persoonlijk neem doen mij denken dat ik minderwaardig zou moeten zijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf genieten zie verdraaien naar losbandigheid dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik als de geest probeer frictie te bewerkstelligen om het genieten tot iets negatiefs te maken. Ik stop het verdraaien en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te participeren in de frictie van de geest en mij verder van mijn levenskracht af te laten glijden dan dat ik al ben.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie walgen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het walgen, het walgen van mijzelf is en het niet gaan staan in mijn daad/levenskracht door mijzelf niet aan te sturen en geen zelfverantwoordelijkheid te nemen. Ik stop het walgen en participeer 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om in mijn levenskracht te gaan staan en mijzelf niet door walgen van mijzelf af te scheiden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn relatie met mijn vagina in separatie fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het fysiek maken de gevolgen van de separatie zijn. Ik stop het fysiek maken en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om preventief naar mijn relatie met mijn vagina te kijken om zo het fysiek maken van eventuele gevolgen te kunnen voorkomen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn gesepareerde relatie met mijn vagina zie ontkennen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik ga voor positiviteit en alles dat negatief is liever onder het tapijt veeg. Ik stop het ontkennen en zie mijn relatie met mijn vagina voor wat het is.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn relatie met mijn vagina uit de polariteit/separatie/frictie te halen en mijzelf aan te sturen waardoor ik de levenskracht voel en de eenheid met mijn lijf kan ervaren.

Advertenties

Dag 152 van 2555, metamorfose massage

Dag 152 van 2555, metamorfose massage  Door Sylvie werd ik attent gemaakt op de metamorfose massage, waarop ik op onderzoek uitging om te zien wat dat nu precies inhield. Het is de aanraking van de reflexzone van de wervelkolom, te weten op de binnenkant voeten, zijkant duim en het hoofd tezamen met de nek. Deze techniek door Robert St. John vorm gegeven en hij ontdekte dat aan deze reflexzones onze herinneringen van voor onze geboorte gekoppeld zijn. Deze herinneringen zijn omtrent onze talenten, onze kwaliteiten en ook de belemmeringen die ons ervan weerhouden te zijn wie we zijn. Hij zag dat het mogelijk was om deze blokkades bewust te maken door deze massage techniek toe te passen en de blokkades zo losgelaten konden worden om plaats te maken voor levenskracht.

Op zich sluit dat heel mooi aan bij wat wij bij Desteni doen met het zelfvergeven van emoties/gevoelens/angsten waarna we deze patronen benoemen en corrigeren in ons fysieke bestaan. Deze simpele fysieke aandacht die het proces van loslaten en de regie weer terugnemen over ons leven, laat ons het contact met de fysieke realiteit zien zo belangrijk is om niet in onze geest te verdwijnen en ons juist vast te bijten in onze patronen.

Ik heb een aantal filmpjes bekeken om te zien hoe het echt in z’n werk ging, waarbij een Engelstalig filmpje en een Nederlandse site mij lieten begrijpen hoe deze massage techniek in de praktijk gaat. Al snel zag ik bij het zoeken naar filmpjes dat er ook mensen mee werken die van de zweverige spirituele vorm van masseren zijn, terwijl het zo niet bedoeld is. Dit zweverige/spirituele maakte een connectie met herinneringen van mij als Reiki behandelaar. Ik heb in mijn proces goed kunnen zien wat ik met het hele Reiki verhaal bereikte en dat was geen opperste beste kant van mij als persoon zal ik maar zeggen. Speciaalheid en reddersgedrag lagen hieraan ten grondslag. En in een moment argwaande ik deze massage techniek, oftewel ik argwaande mijzelf om niet weer in deze valkuil van speciaalheid en reddersgedrag te vervallen. Dus voegde ik het woord bij de daad en vroeg aan mijn familieleden wie er proefpersoon wilde zijn. Mijn partner bood mij zijn voet aan en nadat mijn dochter had gezien dat het niets ernstigs was kreeg ik haar beide duimen om te oefenen. Het werd als prettig ervaren, mijn partner kreeg het zelfs heet, maar zoals de techniek zegt er worden geen interpretaties gedaan want dat is simpelweg de geest voeren en het voegt niets toe aan de waarde van de massage.

Vanmorgen heb ik een complete behandeling aan mijzelf gegeven en het voelt prettig, het fysieke contact, maar het bracht mij niet in spirituele sferen. Wat mijn angst voor terugval dus niet bevestigde. Simpelweg blijven ademen en zien wat ik doe, houdt mij in het hier en nu, wat een aangename ervaring is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om een connectie tussen een ‘real time’ kennismaking met metamorfose massage te koppelen aan herinneringen aan Reiki en dit niet direct te stoppen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de herinnering aan Reiki bij het zien van metamorfose massage te accepteren en de angst die het met zich meebrengt toe te staan.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de angst voor het spirituele aspect niet direct te duiden, maar te volgen en te laten uitmonden in gevoelens van wantrouwen buiten mijzelf.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om wantrouwen naar metamorfose massage te voelen in de vorm van angst en mij niet te realiseren dat dit een reflectie is en ik naar buiten wijs als de veroorzaker van mijn angst.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat het naar buiten wijzen om een veroorzaker voor mijn angst aan te wijzen eigenlijk een handreiking van mijzelf is die mij laat zien dat de oorzaak in mijzelf ligt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen en niet te durven staan als iemand die klaar is en korte metten met haar spirituele verleden heeft gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te wantrouwen als het gaat om positieve energie trekken uit het speciaal zijn als iemand die een spirituele gave heeft en anderen kan redden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om bang te zijn dat dit punt van energie trekken nog steeds een punt is dat ik niet kan weerstaan en mij niet te realiseren dat ik mij in deze angst niet eens de tijd gun om in mijn fysieke realiteit te laten zien dat ik het aankan en dat de verleiding niet meer te groot is, de angst bestaat alleen nog in mijn geest die probeert of er nog reacties zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om reacties te hebben als metamorfose massage enigszins spiritueel gedaan wordt en vervolgens in een reactie van wantrouwen schiet.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet eerst mijzelf te willen aanraken, maar eerst te willen testen op anderen, uit angst voor mijn angst/gevoelens van wantrouwen die uiteindelijk een motie van wantrouwen naar mijzelf is.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zelfs even bang te zijn om echt te voelen en te genieten van deze fysieke aanraking van mijzelf, uit angst dat alsnog ik niet te vertrouwen ben.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zo weinig vertrouwen in mijzelf te hebben en daardoor mijzelf niet eens de voordeel van de twijfel te gunnen om te zien waar het schip strand.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet eerst mijn buiten wereld te wantrouwen, maar eerst adem te halen en te zien/realiseren/begrijpen waar ik mee te maken heb alvorens conclusies te trekken en in de reactie te schieten.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke realiteit te vertrouwen en niet blind te varen op mijn geest.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om spiritualiteit niet als zwarte piet te veroordelen, maar te zien dat het niet spiritualiteit is wat ik wantrouw maar spiritualiteit in mijn handen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet meer door mijn geest moedwillig te laten beperken en de regie over mijn leven in eigen handen te nemen, in plaats van te geloven in de angsten die mijn geest produceert.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om om te werken aan meer vertrouwen in mijzelf door ervaringen van zelfvertrouwen toe te laten in mijn fysieke realiteit.

Dag 151 van 2555; sla m’n armen om mij heen

Dag 151 van 2555; sla m'n armen om mij heen  Het is een klein gebaar, maar een grote stap vooruit als je ontdekt dat je eerst van jezelf moet houden alvorens de wereld aan te kunnen. Het klinkt misschien logisch, maar dat was het voor mij door mijn leven heen niet, als ik terug kijk op al die gebeurtenissen die mij lieten zien dat ik niet van mijzelf hield en mijzelf zelfs wantrouwde. De meeste mensen hebben met dit bijltje te hakken, en het ligt dan ook in onze aard  om dat wantrouwen in onszelf af te schuiven op de ander. De ander niet te vertrouwen, de mensheid te wantrouwen en totaal over het hoofd te zien dat het in eerste instantie bij onszelf ligt. Wij zijn aan zet, maar wachten op de ander om hem/haar vervolgens van vals spelen te kunnen beschuldigen. Wat een giller eigenlijk.

 

Toch is het makkelijker gezegd dan gedaan, hou van jezelf om vervolgens van de ander te houden als jezelf. En wanneer dit allemaal vaag klinkt dan is het moeilijk om een begin te vinden en de eerste stap te zetten. Ik kon het zogezegd geen handen en voeten geven, het was een vaag begrip in mijn geest, zelfs een beetje blur. Dus moest ik terug naar de basis en terug naar het fysieke om het duidelijk te maken en tastbaar. Dus sloeg ik mijn armen om mij heen op de manier hoe ik mijn armen om anderen sla, want als ik terug keek dan zag ik dat ik mijn armen om anderen sloeg precies op de manier hoe ik het zelf graag had gewenst, maar die stap had ik overgeslagen, omdat ik dacht dat ik het niet kon. Omdat ik dacht dat het niet nodig was en hoopte dat ik kon geven zonder te hoeven nemen, om zo niet met mijn eigen behoeften geconfronteerd te worden. Een hug van een ander gaf mij veel voldoening, maar ik wachtte dus altijd totdat de ander besloot zijn/haar armen om mij heen te leggen, wat mij een gevoel van geaccepteerdheid gaf. En daar zat hem de kruks, dat wat ik mijzelf kon geven, hoopte ik van de ander te ontvangen, ik vroeg er ook niet om ik wachtte netjes af, want kindjes die vragen worden overgeslagen.

 

Het is fijn om je armen om jezelf heen te slaan en te zien/realiseren/begrijpen dat ik mijzelf kan en mag accepteren voor wie ik ben, wetende dat ik zal staan om een proces te wandelen waarin ik mijzelf zal leren kennen met mijn goede en slechte kanten. Pas als ik weet wat mijn goede en slechte kanten zijn dan kan ik er wat mee doen. Mijn slechte kanten vrezen en door de wetenschap dat ze er moeten zijn onderdrukken dat werkt niet en dat heb ik gezien in het begin van mijn proces. Heerlijk mijn armen om mij heen slaan terwijl ik het water van de douche over mij heen laat stromen en mijn voeten stevig op de grond plaats om tezamen met het water dat uit mij te laten stromen dat niet meer nodig is, dat is echt fysiek hier zijn in elke ademhaling en maakt een connectie met mijzelf om een proces van zelfacceptatie gaande te houden. Dan is een hug aan een ander ineens een bevestiging van mijn eigen zelfacceptatie en de acceptatie van de ander als mij in dezelfde ademhaling.

 

Dus ik raad het je aan, sla eens je armen om je heen en ga de angsten aan die je voelt opborrelen, terwijl je in direct contact staat met je eigen fysieke werkelijkheid. Zonder dit als erotisch of spiritueel te ervaren, want zodra dat wel het geval is dan is het de geest die je voor de gek houdt en zul je geen echte connectie met jezelf als leven maken, maar een connectie met je geest en je energetisch opgeladen voelen naderhand. Pas op voor de valkuilen die je voor jezelf zet, want het kan jaren duren voordat je eruit komt, wanneer je niet de juiste middelen hebt om weer op te krabbelen en eruit te komen. Dus dingen als ‘free hugs’ zetten geen zoden aan de dijk, zolang je niet jezelf een echte ‘free hug’ kan geven en zolang je nog eerst naar buiten moet treden om genoegdoening in jezelf te krijgen om de energetische honger van je geest in jezelf als de illusie van jezelf te stillen.

 

Hulpmiddelen om handen en voeten aan jezelf te geven en te snappen wie je bent, vindt je in het http://www.desteniiprocess.com, waar er een lichte versie is gestart die gratis is lite.desteniiprocess.com. Geen excuses op 1 januari 2013, pak jezelf aan en laat je niet pakken door anderen en snap de wereld om je heen en jezelf als jezelf.

 

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om naar acceptatie buiten mijzelf te zoeken en mij niet te realiseren dat acceptatie altijd zelfacceptatie is en dus van uit mijzelf moet komen om zodoende anderen te kunnen accepteren als mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door angst de stap van zelfacceptatie over te slaan wetende wat mijn donkere kanten zijn en die niet te willen accepteren waardoor ik mijzelf niet kan accepteren.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om de ander te accepteren in mijn plaats omdat dat veiliger voelt en makkelijker is om de vinger op de zere plek bij een ander te leggen dan op mijn donkere punten.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om door gebrek aan zelfacceptatie automatisch mijzelf af te scheiden van mijzelf en mijn fysieke werkelijkheid, waardoor alles onwerkelijk en beangstigend overkomt en ik niets terug kan nemen naar mijzelf, waardoor alles als losse eindjes blijft rond zweven en er chaos heerst die zich meester maakt van mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als niet tastbaar te ervaren om te starten met een proces van zelfacceptatie door de afgescheidenheid die ik ervaar als vaagheid en angst om te beginnen.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om af te wachten totdat de ander mij omarmd om een gevoel van acceptatie te ervaren die niet werkelijk en echt is omdat ik het in afgescheidenheid ervaar.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te hopen dat wanneer ik de ander omarm het mij sterkt in de acceptatie van mijzelf en zo opzoek ben naar een ‘quick fix’ en geen zelfconfrontatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf niet durf vast te pakken uit angst en genetische en sociale programmering dat zoiets niet iets is wat je doet, maar wat een ander voor je doet als je in die positie bent.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om fysikaliteit als iets onnatuurlijks te ervaren door genetische programmering en het mijzelf aanraken als iets wat niet kan of mag te ervaren als een klein stemmetje achterin mijn hoofd.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te durven vragen om een fysieke omarming uit angst te worden overgeslagen door sociale programmering en mij niet te realiseren waar dit verlangen vandaan kwam en wat het mij duidelijk maakte over mijzelf.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij bezwaard te voelen om eerst aan mijzelf te werken en niet als een soort van uitvlucht eerst anderen aandacht te geven.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf omarmen niet als optie te hebben bedacht en mij niet te realiseren hoe ik dit punt op slot had gezet, zodat ik er niet bij kon en mij weerhield van de ervaring om mijzelf te mogen vasthouden in zelfacceptatie.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf als minder te beschouwen als de ander als dekmantel om niet te hoeven zien dat ik mijzelf niet kon accepteren zoals ik was.

 

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben omdat ik het vertrouwen in mijzelf terug heb gevonden dat ik er alles aan zal doen om tot dat ene punt te komen dat ik mijzelf kan accepteren zoals ik ben in plaats van te accepteren zoals ik geworden ben.

 

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij met mijn eigen proces bezig te houden en mij alleen met het proces van een ander bezig te houden door een levend voorbeeld te zijn en niet als een project om de aandacht van mijzelf af te leiden.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te omarmen ook wanneer ik door dit proces van zelfacceptatie heen ben, simpelweg om te bevestigen dat ik er mag zijn als wie ik ben als leven.