Dag 239 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 3

equal money capitalismDit is een vervolg op mijn vorige blog met zelfvergevingen met betrekking tot mijn baren, een gebeurtenis die alweer 13 en 16 jaar geleden heeft plaatsgevonden, maar waarvan ik inmiddels kan zien dat de gevolgen nog steeds aanwezig en actief zijn en dus opgeruimd dienen te worden om weer verder te kunnen zonder nog een nasleep van mijn verleden te ervaren. Begrijp goed dat dit een deel/dimensie is wat ik belicht, omtrent baren en het thema ‘de vagina de bron van al het kwaad’, wat ik nu zie als hetgeen dat als eerste opgeruimd dient te worden.

 

 

Wanneer en als ik mijzelf angsten zie opeenstapelen dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in de geest en kan kiezen om gevangene te blijven van mijn angsten in de kooi van mijn geest of dat wat ik vrees te toetsen aan de werkelijkheid en zo te onderzoeken of de angst echt is. Ik stop de opeenstapeling van angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om angsten eerst te onderzoeken alvorens in de achtbaan van een opeenstapeling van angsten mee te gaan.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie aarzelen door angst voor fysieke pijn dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik eerst de emoties en gevoelens moet weg halen rond pijn. Ik stop de angst/emoties/gevoelens rond pijn en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het woord pijn te ontdoen van zijn lading, die energetische lading waardoor ik mijzelf terugtrek in angst of de pijn nu reëel is of niet.

 

Wanneer en als ik mijzelf opstandig zie zijn tegen de mening van het systeem, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het systeem aanpakken door mij ervan te separeren niet de weg is om te gaan. Ik stop het opstandig zijn en buig het om naar kritisch zijn, 1 en gelijk aan het systeem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om uitlatingen van het systeem die niet correct zijn naast mij neer te leggen in het moment, omdat ik het niet alleen in dat moment kan veranderen, en ik in plaats daarvan kan onderzoeken hoe dingen anders zouden kunnen zodat wanneer het moment daar is ik een oplossing kan aanbieden in het belang van een ieder en mijzelf zo heb aangestuurd inplaats van af te zetten tegen en te separeren van.

 

Wanneer en als ik mijzelf in de angst zie gaan dat ik mijn oude vagina nooit meer terug krijg dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik nog niet klaar ben voor verandering. Ik stop de angst voor het nieuwe onbekende en ga verder met wat hier is/zich aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn handelen en de gevolgen hiervan goed te begrijpen en te kunnen volgen om zo niet verrast te worden met de angst voor het nieuwe/onbekende.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor de aanblik van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb dat alles anders is en dat ik zal walgen van de nieuwe situatie en walgen van mijzelf als het startpunt voor mijn kinderwens zonder dit bewust te begrijpen. Ik stop het walgen van mijzelf en doorloop dat wat ik gecreëerd heb.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet te walgen van mijn lichaam/vagina maar te zien dat deze walging voortkomt uit de vrees voor verandering en mijn werkelijke motieven voor mijn handelen zoals eigenbelang.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie vrezen dat mijn vagina voor altijd ‘buiten werking’ zal blijven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet verder kan kijken dan mijn huidige situatie, omdat ik bevangen ben door angst en mijn gezond verstand ‘buiten werking’ is. Ik stop de angst en kijk verder dan mijn angst.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet door angst te laten verblinden maar mijn situatie aan te sturen in plaats van geleid te worden door de situatie en de angst.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie handelen en beslissingen nemen op basis van angst dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de kans dat ik een totaal ruptuur zou krijgen, statistisch niet zo groot is en ook niet te voorspellen is tot het moment dat het gebeurd. Ik stop het handelen in angst en leef 1 en gelijk aan wat zich hier aandient.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om zelfverantwoordelijkheid te nemen voor hetgeen ik lees en zie en daar waar ik een energetische lading zie dit te onderzoeken door zelfvergeving en mijzelf te corrigeren in de fysieke werkelijkheid.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie leven in een surreële wereld aangestuurd door plaatjes en angsten, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik kijk door de ogen van de geest in angst en zo niet kan zien wat daadwerkelijk zich hier aandient. Ik stop mijn participatie in mijn zelf gecreëerde surreële wereld en neem deel aan het leven 1 en gelijk aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het niet durven kijken om te zetten in kijken om zo te kunnen zien of mijn angst gegrond is of niet. En zo gezond verstand te gebruiken en niet te denken dat mijn vagina ‘stuk is’, wanneer er niet noemenswaardig iets aan de hand is anders dan het ‘stuk zijn’ van mijn vagina in mijn geest.

 

Wanneer en als ik mijzelf moeite zie hebben met de overgang van ik naar wij, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik besta in eigenbelang en deze verandering zal mijn eigenbelang gaan uitdagen en mijn angsten aanwakkeren wanneer ik niet stevig in mijn schoenen sta. Ik stop de twijfel om over te gaan naar wij en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren als een ervaring van verandering te zien en een ervaring die niet alleen gekoppeld is aan het krijgen van kinderen. Het mijzelf geboren laten worden in het fysieke is net zo’n ervaring van verandering waarbij mijn ik overgaat in wij als het belang van een ieder.

 

Wanneer en als ik mijzelf afgedankt zie zijn als vrouw, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn zijn als moeder mijn zijn als vrouw niet uitsluit, simpelweg verschillende verantwoordelijkheden. Ik stop het slachtoffer te zijn van persoonlijkheden en zie de verschillende facetten en kanten van mij als mens.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf als mens te zien en niet als verschillende afgescheiden rollen, waarbij de ene verantwoordelijkheid de andere niet uitsluit.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie geloven dat na het baren ik geen plezier meer aan mijn vagina kan bleven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik een opinie heb ontwikkeld op basis van angst en aannamens en alleen ervaring/onderzoek het tegendeel kan bewijzen. Ik stop de opinie en onderzoek deze in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het plezier hebben van mijn vagina niet op te hemelen tot irreële beelden en verwachtingen om zo elke ervaring als negatief en niet voldoening gevend af te strepen.

 

Wanneer en als ik mijzelf angst zie hebben voor het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik angst heb voor verandering. Ik stop de angst voor het baren en geef leven aan mijzelf in mijn fysieke werkelijkheid.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het baren van toen en de angst van toen niet over te zetten op het mijzelf herboren laten worden in de fysieke werkelijkheid en de verandering te omarmen.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina de schuld zie geven van zaken die niet de schuld/het gevolg zijn van mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat mijn band met mijn vagina is aangetast en dat het herstellen mijn enige weg is om heel te worden. Ik stop met het beschuldigen en ga 1 en gelijk in n aan het leven staan.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om voordat ik mijn vinger naar mijn vagina wijs en het de schuld te geven, eerst naar mijzelf moet wijzen om te zien waar ik mijn zelfverantwoordelijkheid niet neem en dat te herstellen.

 

Wanneer en als ik mijzelf geesteswerkelijkheid boven mijn fysieke werkelijkheid zie verkiezen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik de makkelijke uitweg kies en mij niet de gevolgen gewaar ben. Ik stop het kiezen van de makkelijke uitweg en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn fysieke werkelijkheid als mijn anker te hebben in het leven en alleen dat wat getoetst is door mij aan de fysieke werkelijkheid is van waarde.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie focussen op het positieve dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mij in een polariteit bevind. Ik stop mijn participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet op het positieve noch negatieve te focussen aangezien ze beiden meer van hetzelfde zijn, maar deze energetische frictie te zien als van de geest en mij te richten op dat wat zich hier aandient in het fysieke.

 

Wanneer en als ik mijzelf in spijt over de gevolgen van mijn zwangerschap zie gaan, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat de elasticiteit van mijn lichaam van vele factoren afhankelijk is en dat spijt hier geen verandering in gaat brengen. Ik stop mijn spijt en participeer 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf te realiseren dat sommige zaken eerst fysiek gelopen moeten worden om te zien wat de gevolgen zijn en dat niet alles voorkomen kan worden, mits de schade maar niet ten koste van iets of iemand gaat op de langere termijn.

 

Wanneer en als ik mijzelf doormiddel van fantasie een situatie zie aanpakken, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan da de situatie te groot is voor mijn geest om te kunnen behappen en mee om te gaan. Ik stop de fantasie en neem 1 en gelijk deel aan het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om niet langer fantasie als overlevingsmechanisme te gebruiken wanneer ik als geest/ego de fysieke werkelijkheid niet aankan.

 

Wanneer en als ik mijzelf verraden voel door mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf verraden heb door de impact van een zwangerschap niet te kunnen inschatten. Ik stop het gevoel van verraad en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet langer verraden te voelen door mijn verlangens en zodoende mijn vagina niet als het kwaad te ervaren, maar als deel van mijn fysieke lichaam.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn lichaam als de vijand te zien, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik mijzelf tegen mijzelf keer en niet meer in eenheid besta, maar verdeeldheid zaai. Ik stop met het zaaien van verdeeldheid en leef 1 en gelijk aan en in het leven.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf niet als de vijand te zien, maar evenredig met alle delen samen te werken om zo optimaal te kunnen leven en mijzelf en anderen te kunnen ondersteunen.

 

Wanneer en als ik mijzelf verminkt voel als vrouw na het baren dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dit een punt is waar ik zal moeten geven wat ik graag zelf ontvangen had. Ik stop mijn eigen belang en de energetische ladingen die mij leiden tot een slachtofferrol.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om dat te geven wat ik zelf had willen ontvangen als kind vanuit een 1 en gelijk positie en niet vanuit een slachtofferrol.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie rouwen wanneer het ego plaats moet maken voor leven, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat het ego zich niet zomaar gewonnen gaat geven. Ik stop het rouwen als participatie in de geest/ego en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om het rouwen niet te zien als echt verdriet, maar als een dekmantel om het ego instant te kunnen houden.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina in een negatief daglicht zie stellen, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik participeer in polariteit. Ik stop de participatie in deze polariteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn band met mijn vagina te herstellen zonder in positief en negatief te denken.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn angst fysiek zie maken dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer mij dan dat ik de gevolgen niet kan overzien vanuit angst en niet daar zal zoeken waar de oplossing is. Ik stop het fysicaliseren van mijn angst en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om de angst te stoppen alvorens het fysiek wordt en beter op mijn lijf te letten en de signalen te leren kennen.

 

Wanneer en als ik mijzelf zie separeren van mijn vagina/lichaam dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik uit angst voor het onbekende mij afsluit/separeer van mijn vagina/lijf. Ik stop de separatie en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mij niet langer te separeren van mijn vagina/lijf en in eenheid en gelijkheid te leven met de mogelijkheden van mijn lijf.

 

Wanneer en als ik mijzelf mijn vagina zie beschuldigen voor inflexibiliteit, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat ik niet flexibel ben en niet flexibel kan omgaan met verandering. Ik stop de inflexibiliteit en haal diep adem.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om flexibel in het leven te staan en te omgaan met wat het leven, als mijzelf als de schepper, op mijn bordje gooit.

 

Wanneer en als ik mijzelf spijt zie hebben omdat ik geen band heb opgebouwd met mijn vagina, dan stop ik en haal ik adem. Ik realiseer en zie dat dat het nooit te laat is om de spijt te gebruiken om een nieuwe start te maken. Ik stop de spijt en leef.

 

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijn spijt van een gemiste kans niet te zien als iets onherstelbaars, maar het simpel te herstellen en verder te leven, gelijk en 1 aan het leven.

Dag 237 van 2555; de vagina de bron van al het kwaad – baren – deel 1

equal money capitalismDit is een nieuwe reeks in de serie ‘de vagina de bron van al het kwaad’. Na de reeks over menstruatie en vrouwelijke bewustwording volgt nu een reeks over baren en hoe ik de vagina als het kwade ervoer tijdens zwangerschap en baren. Dit was geen bewuste gewaarwording van het kwaad van de vagina, maar door alles als een tijdlijn terug te lopen en te vertragen ben ik nu instaat om te zien waar de bottleneck zit.

 

Het hele proces van zwanger willen worden was een proces dat mij meer overkwam ook al dacht ik dat ik alles aan het plannen was. Ik plande op basis van verlangens, angsten, gevoelens en emoties. Dus in zekere zin was het onvermijdelijk dat ik op een gegeven moment op dit punt zou belanden dat ik zwanger wilde worden en dat ook manifesteerde. Dit klinkt natuurlijk niet erg romantisch, maar het is wel helder en duidelijk wanneer je snapt wat je beweegt in het leven.

 

Het verlangen naar een zwangerschap is een soort van roze wolk waarin je verkeerd nog voor je zwanger bent. Maar onderliggend aan deze roze wolk en al de plaatjes van schattige baby’s die door je hoofd spoken, is er dit knagend en zeurend verlangen als een stampvoetend boos kind dat zijn zin niet krijgt, dat niet loslaat. Wat eerst een mild verlangen is wordt uiteindelijk een obsessie totdat het doel is bereikt. Hier ben je als vrouw niet meer degene die zichzelf aanstuurt, maar het verlangen leidt jouw de weg naar een dikke buik.

 

En dan is er die dikke buik en iedereen is blij voor je en jij, als je verlangen, hebt wat je wenste en dan? Dan is het zaak dat je zeker wist wat je wenste… De geboorte is iets waar je heel lang eerst niet over spreekt en waar anderen om je heen ook niet over spreken om je niet overstuur te maken. Je doet een zwangerschapscursus en daar wordt uiteindelijk gevraagd hoe je wil gaan bevallen, maar ook nu nog gaat dat op een wollige wijze en zijn er geen details. De nieuwsgierigheid naar de bevalling trok mij en ik ging lezen en las dingen die ik eigenlijk niet wilde lezen, het verstoorde mijn roze beeld van een kind krijgen. Het woord krijgen is ook al zo’n zwak aftreksel van de werkelijkheid, want je moet er een aantal uren keihard voor werken wanneer je op een natuurlijke wijze bevalt en die wordt in Nederland toch wel aanbevolen.

 

Ik had angsten dat ik van voor tot achteren zou openscheuren en nooit meer de oude zou worden. Ik hield zelfs mijn bevalling even stop om mede te delen dat ik het niet zag zitten om ‘echt’ te bevallen, maar ja mijn dochter kwam evengoed natuurlijk en ik scheurde niet in. Toch bij mijn tweede zwangerschap zat de angst er veel sterker in, omdat ik al wist wat er ging gebeuren en zodoende was de roze wolk ook veel minder roze. Wederom scheurde ik niet in, maar ik wist dat ik niet meer mijn oude vagina terug zou krijgen, mijn verlangen voor een kind sloot het verlangen om een maagdelijke vagina te behouden natuurlijk uit. Want wat erin gaat moet er ook weer uit.

 

Probleem:

De angst dat mijn vagina compleet verbouwd zou worden na het baren van een kind en daardoor mijn vagina de schuld te geven voor het verlangen naar het zaad dat mijn voortplanting zou garanderen en in zekere zin mijn onsterfelijkheid.

 

Oplossing:

Mijzelf niet laten leiden door verlangens of andere emoties en gevoelens en dus niet iets of iemand anders de schuld geven van het niet onvoorwaardelijk staan van mijzelf.

 

Beloning:

Op mijn eigen twee benen kunnen staan, geworteld in mijn fysieke werkelijkheid en niet geleid worden door mijn geest waarbij spijt en schuldgevoelens later een rol gaan spelen. Staan 1 en gelijk aan en in het leven om snel en duidelijk te kunnen zien wanneer ik niet handel in het belang van een ieder.

 

 

Mijn volgende blog zal verder ingaan door zelfvergevingen op hoe ik mijn vagina ervoer tijdens het baren en na het baren.

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep

Dag 41 van 2555; moederschap het meest onbegrepen beroep Een zelfvergevingszin van het “Creation’s journey to life” blog om terug te brengen naar Zelf.

“I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not realize that the stage of pregnancy is a VITAL stage in preparing the child as Living Word, through being the space and time breath by breath as the Living Word as Life that will give the child to be born a sound foundation as Life, and that the environment within which the birth from conception is incubated, must be in every way without stress, emotion, fear or any pattern that can be copied to the disadvantage of the child.”

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om zwangerschap te ervaren als het zitten op een roze wolk en alles als mooi en bijzonder te ervaren.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om als tegenpool van mijn roze wolk roes tijdens mijn zwangerschap, angsten te ervaren als echt en bedreigend.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om onrust door angsten in mij te accepteren als iets dat hoort bij een zwangerschap.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om angsten/zorgen in mijn zwangerschap te zien als een deugd van een aanstaande moeder die geeft om haar kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geconsumeerd te worden en wakker te liggen van de angsten in mij tijdens mijn zwangerschap en mij niet te realiseren dat ik hiermee angst doorgaf aan mijn kind.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet te snappen waarom mijn kind zo angstig is, terwijl ik mijzelf zag als iemand met nagenoeg geen angsten en niet kon snappen dat een kind van mij zo angstig kon zijn.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om geen zelf verantwoordelijkheid te nemen voor het doorgeven van mijn emoties /gevoelens/ angsten/ patronen aan mijn kinderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij niet te realiseren dat ik geen blanco blad ter wereld kon brengen omdat ik door mijn angsten/emoties/gevoelens al een boek vol had geschreven als de start van het leven van mijn kinderen in dit leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik mijn kinderen een eerlijke start in de wereld heb gegeven, terwijl door mijn oneerlijkheid en niet in oprechtheid mijn eigenshit had opgeruimd was de kans voor mijn kinderen op een eerlijke start verkeken.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij schuldig te voelen dat ik mijn kinderen heb opgezadeld met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mijzelf te verliezen in new age fantasie en 9 maanden rond liep met een belletje op mijn buik om het kind aan het geluid te laten wennen en er niets van te snappen dat elke keer als mijn kind het belletje hoorde na de geboorte, het ging huilen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het gevoel te hebben al te falen als moeder, alvorens ik begon, omdat mijn kind niet zo reageerde als de boeken zeiden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te geloven dat ik goed voorbereid was tijdens mijn zwangerschap en erna, mij niet realiserende wat het impliceerde om een kind groot te brengen in onze huidige wereld als leven gelijk aan leven.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om patronen door te geven aan mijn kinderen die zij nu weer af moeten leren om niet belast te zijn met de zonden van de voorvaderen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om niet harder te zijn voor mijzelf dan nodig is, omdat ik mij toen niet realiseerde wat ik mij heden ten dage realiseer.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om het als tijdsverspilling te beschouwen dat ik al die jaren niet instaat ben geweest om te begrijpen wat nodig is om een kind een goede start in het leven te geven en in plaats daarvan de raad opvolgde van hen die mij zijn voorgegaan en er een potje van hebben gemaakt.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om mij ongemakkelijk te voelen bij bepaalde opvoedkundige adviezen, maar nooit heb durven opstaan om aan te kaarten dat de methodes die werden aangeraden als misbruik voor het kind waren, om in volledige zelf expressie op te kunnen groeien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om in het opvoeden mijn intuïtie te volgen en niet mijn gezond verstand.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boos te zijn op het systeem dat geen éénduidig advies kan geven aan jonge ouders en zodoende jonge ouders te laten experimenteren met hun kinderen met alle consequenties van dien.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om boosheid te voelen naar het systeem en het niet naar Zelf terug te brengen als onmacht wat eigenlijk  luiheid en angst is om mijn kop boven het maaiveld uit te steken en een halt te roepen aan de onkundige opvoedkundige adviezen van het systeem.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan om te participeren in een wereld waar vrouwen in stress leven door armoede en hongersnood en zo hun kinderen een dubbele slechte start in het leven geven, waar niet uit op te staan is als het geld systeem zoals wij het nu kennen blijft zoals het is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om vooruit te gaan als moeder vrij van schuld over het verleden maar door te leren van het verleden en mijn kinderen daar te assisteren en te ondersteunen waar nodig om terug te keren naar het blanco blad.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om kennis over opvoeding altijd eerst te checken met gezond verstand en te zien wat zo’n advies daadwerkelijk impliceert alvorens het toe te passen.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om mijzelf vrij te maken van emoties/gevoelens/angsten/patronen om zo een voorbeeld voor mijn kinderen te zijn en te laten zien dat het worden van een blanco blad om daarna herboren te worden in het fysieke, iets is dat mogelijk is.

Ik ga met mijzelf de verbintenis aan om als gelijke aan mijn kinderen dit pad naar een blanco blad te lopen, aangezien we allemaal dezelfde slechte start in het leven hebben meegekregen en zo elkaar kunnen ondersteunen.